บทที่ 2.1

ชายหนุ่มหล่อเหลาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสีเข้ม ใบหน้ามีรอยยิ้มอ่อนโยน แต่ดวงตากลับให้ความรู้สึกคล้ายผ่านอะไรมามากมาย

เฉินซีอธิบายไม่ถูก ท่าทีและการแสดงออกของเขาคล้ายมองและสนทนากับเด็ก ใช่...เขาเหมือนคนแก่ที่ผ่านโลกมากมาย ดังนั้นดวงตาจึงส่องประกายของความสุขุม ราวกับเข้าใจในทุกๆ สิ่ง

“เสี่ยวซี” หวั่นเยว่เรียกพร้อมสะกิด

เฉินซีสะดุ้ง ไม่รู้ว่าเผลอเสียมารยาทนานเท่าไรดังนั้นจึงได้แต่ยิ้มกลบเกลื่อน ความเครียดก่อตัวอย่างช่วยไม่ได้ รู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกจ้องมอง

“ได้ยินมานานว่าเสี่ยวเยว่ของเรามีเพื่อนที่รักกันมาก ย่าเองก็อยากพบ ดีใจที่เราได้เจอกันในที่สุด มาครั้งนี้ก็อยู่เที่ยวนานๆ เสี่ยวเยว่จะได้ไม่เหงา ย่ายังคิดว่าให้ดีก็ลองไปดูที่โรงเตี๊ยม ย่าคิดอยู่ว่าจะให้เสี่ยวเยว่ดูแลที่นั่น ถ้าสนใจอยากจะอยู่ทำงานกับเสี่ยวเยว่ได้ยิ่งดี”

นี่สินะความหมายของคำว่ามาได้จังหวะเหมาะ...

“หา!” ดูเหมือนเรื่องนี้หวั่นเยว่เองก็เพิ่งรู้ ดังนั้นเจ้าตัวจึงถึงกับอ้าปากค้าง “แต่คุณย่าคะ ไม่ใช่ว่านางมาร...เอ่อ หมายถึงไม่ใช่ว่าที่นั่นพี่สามขอเข้าไปดูแลหรือคะ”

“ย่าบอกไปแล้วว่ายังไม่ได้ตัดสินใจ อีกอย่างย่าว่าเสี่ยวชิงไม่เหมาะ”

ไม่เพียงแค่พูด แต่สีหน้าและน้ำเสียงยังหนักแน่น เห็นชัดว่าเรื่องนี้ผู้นำตระกูลได้เลือกแล้ว ดังนั้นหวั่นเยว่จึงได้แต่ปิดปากเงียบ

มองดูท่าทีกระอักกระอ่วนของหวั่นเยว่ เฉินซีรู้ได้ในทันทีว่าปัญหาใหญ่กำลังก่อตัวแล้ว กระทั่งมาสะดุ้งกับประโยคถัดมาของคุณย่าเหยียน

“ตอนนี้เฉิงอวี่กำลังมองหาผู้ช่วย หรือจะให้เสี่ยวซีมาเป็นผู้ช่วยของของเฉิงอวี่ดี...”

“ไม่ดีค่ะ!”

ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ เฉินซีเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าทำผิดพลาดครั้งใหญ่

...ถึงได้มีคนเคยบอกว่ายิ่งพยายามปกปิด ความมีพิรุธก็ยิ่งเห็นชัด ตอนนี้ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าคุณอาเหยียนของหวั่นเยว่กำลังมองมาด้วยความประหลาดใจ

ถึงตอนนี้เฉินซีนึกออกแล้วว่าเพราะอะไรจึงรู้สึกคุ้นหน้าอีกฝ่าย ตอนแรกนึกไม่ออกเพราะคิดไม่ถึง แต่ตอนนี้ยิ่งได้สบตาคมที่กำลังมองมา หญิงสาวก็ยิ่งคันไม้คันมืออยากล้วงกระเป๋าสตางค์ออกมาเปิดดูให้รู้แล้วรู้รอด

ทำไมน่ะเหรอ...

ก็เพราในนั้นมีรูปถ่ายใบหนึ่งถูกพับครึ่งอยู่น่ะสิ รูปถ่ายเก่าแก่ที่เฉินซีพกติดตัวมาโดยตลอด รูปถ่ายของพ่อสมัยเรียนมหาวิทยาลัยกับอาจารย์ที่ปรึกษา

...รูปเพียงใบเดียวที่หลงเหลืออยู่

เฉินซีกระอักกระอ่วนจนไม่รู้ว่าจะแก้สถานการณ์ยังไงดี “คือ...หนูยังไม่ได้คิดเรื่องงานน่ะค่ะ อยากเที่ยวที่นี่สักพัก อีกอย่างตอนแรกอยากหางานที่เซี่ยงไฮ้ก่อน”

หวั่นเยว่แม้รู้สึกแปลกใจกับสิ่งที่เพื่อนรักแสดงออก แต่ก็ได้แต่เออออไปด้วย

บทสนทนาหลังจากนั้นเฉินซีเพียงฟังผ่านๆ ไม่ได้จับใจความทั้งยังไม่ได้พยายามมีส่วนร่วม เพียงยิ้มและพยักหน้าพร้อมกับก้มหน้าฟังผู้อาวุโสกว่ากล่าววาจา มือทั้งสองข้างที่วางบนหน้าตักกุมกันแน่น

ความเครียดเกาะกุมหัวใจจนเหงื่อซึม ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าหรือหันไปมองชายหนุ่มสองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ในใจภาวนาให้คุณย่าเหยียนอนุญาตให้หวั่นเยว่บอกลา

“ถ้าอย่างนั้นหนูพาเสี่ยวซีออกไปเดินดูรอบๆ ก่อนนะคะ เผื่อวันหลังหลงทางจนเกิดเข้าเรือนผิดจะยุ่ง” หวั่นเยว่กล่าวทีเล่นทีจริง

“ได้จ้ะ แต่ต้องมากินมื้อเย็นเป็นเพื่อนย่ากับคุณอาบ่อยๆนะ”

‘ไม่นะ’ เฉินซีสวดมนต์ในใจหวังให้เพื่อนรักปฏิเสธ

“ได้เลยค่ะคุณย่า”

...และแล้วการสวดมนต์ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

เมื่อออกมาจากเรือนหลักหวั่นเยว่เห็นเพื่อนรักมีท่าทีเงียบลง ทั้งยังท่าทางประหลาดๆ จึงคิดว่าอีกฝ่ายคงเหนื่อย บวกกับเฉินซีขอกลับเข้าห้อง ดังนั้นจึงได้แต่ไปส่งเพื่อนรัก

“เธอว่าเขาดูเป็นยังไง”

“แปลก”

“ฉันก็ว่าแปลก ฉันนึกว่าคุณอาเหยียนจะอายุสักสี่สิบ ไม่ก็ไม่น่าต่ำกว่าสามสิบห้า หรืออย่างน้อยๆ ก็คงอายุน้อยกว่าคุณพ่อกับคุณลุงไม่กี่ปี ที่ไหนได้ทั้งหนุ่มทั้งหล่อเฟี้ยว” หวั่นเยว่หัวเราะ

“ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยติดต่อมาเลยหรือ”

“ไม่เคย ยังสงสัยอยู่เลยว่าเขาไม่มีตัวตนแต่คุณย่าแค่อยากตัดปัญหาเพราะกลัวจะเกิดความขัดแย้ง เธอก็รู้นี่ว่าตระกูลเหยียนร่ำรวยออกขนาดนี้ รู้หน้าไม่รู้ใจใครๆ ก็เกิดความโลภได้”

ประโยคหลังหันไปมองข้างหน้าเซ็งๆ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหวั่นเยว่เห็นใครเข้า

ใช่แล้ว...ไม่เพียงแค่หวั่นชิงเท่านั้น แต่ข้างหน้าคนของตระกูลชุย ตระกูลหวัง รวมไปถึงตระกูลหวั่นอีกครอบครัวหนึ่ง ต่างก็กำลังยกขบวนเดินตรงเข้ามายังเรือนหลัก

เฉินซีมองหน้าเพื่อนรักด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

“คงมาขอเข้าพบคุณย่ากับคุณอา ได้ยินมาว่าคุณอายังไม่ยอมให้ใครพบ คุณย่าเองก็ไม่ยอมให้พวกเขาเข้าไปในเรือนหลัก นี่คงได้ยินว่าฉันพาเธอมา”

“อ้อ”