บทที่ 1.4

เฉินซีลอบประหลาดใจ “เห็นไกลๆ มองไม่ออก แต่สงสัยอยู่ว่าทำไมเรือนตะวันออกกับเรือนหลักถึงไม่มีกำแพงกั้นเหมือนเรือนย่อยอื่นๆ”

“ความจริงเมื่อก่อนคฤหาสน์ตระกูลเหยียนไม่ได้ใหญ่โตขนาดนี้หรอก คุณย่าเคยเล่าว่าเรือนย่อยของตระกูลหวั่น ตระกูลหวัง แล้วก็ตระกูลชุยเพิ่งสร้างขึ้นหลังๆ มานี่เอง ฉันเคยเล่าหรือเปล่าว่าคุณตาเป็นคนรับอุปการะคุณพ่อกับคุณลุงทั้งสอง จริงๆ พวกเราไม่สมควรมีชีวิตหรูหราแบบนี้หรอก”

“อือ” เหมือนจะเคยได้ยินหวั่นเยว่กล่าวถึงครั้งหนึ่งจริงๆ แต่ไม่นึกว่าจะเป็นเรื่องจริง เพราะอีกฝ่ายพูดเหมือนเป็นเรื่องล้อเล่นทำนองที่ว่าครอบครัวถูกเก็บมาเลี้ยง

“เมื่อก่อนคฤหาสน์ตระกูลเหยียนมีแค่เรือนหลัก เรือนด้านหลัง แล้วก็เรือนตะวันออก เรือนตะวันตกเล็กเกินไปจึงถูกทุบขยายออกมาด้านข้าง เรือนตะวันตกจริงๆ จะอยู่ตรงลานสวนเท่านั้น กำแพงล้อมจึงเหมือนเส้นแบ่งตระกูลเหยียนแล้วก็พวกเราสามตระกูลออกมา จนถึงเมื่อเร็วๆ นี้ที่ย่าให้พ่อกับพวกเราย้ายเข้ามา แต่กลับไม่อนุญาตให้คุณป้ากับนางมารนั่นย้ายตามมาด้วย”

“ก็ถูกแล้วไม่ใช่เหรอ หากเลือกคุณพ่อเป็นทายาท แล้วคุณป้าที่ไม่ได้เป็นผู้ถูกเลือกจะตามมาทำไม” ฟังดูก็รู้ว่าป้าหวั่นกับนางมารหวั่นชิงคงไม่พอใจ

“ใช่ แต่คนบางคนเขาไม่รู้จักพอนี่นา เมื่อก่อนไม่อยากนับญาติ แต่ถึงวันที่คนอื่นเกิดมีความสำคัญกลับอยากพาตัวเข้ามา” หวั่นเยว่เบ้หน้าอย่างไม่สบอารมณ์

หญิงสาวทั้งสองเดินเรื่อยไปจนถึงหน้าเรือนหลัก เฉินซีอดที่จะรู้สึกประหม่าไม่ได้ ได้ยินมาหลายครั้งว่าคุณย่าของหวั่นเยว่เป็นคนเข้มงวด แน่นอนว่าผู้หญิงที่มีฐานะเป็นผู้นำตระกูลใหญ่ย่อมไม่ธรรมดา ดังนั้นเฉินซีแม้รู้สึกเลื่อมใส แต่เพราะตัวหญิงสาวเองไม่เคยได้ใกล้ชิดญาติผู้ใหญ่ ดังนั้นจึงประหม่าจนฝ่ามือเปียกชื้นด้วยเหงื่อ

“มากันแล้วหรือ” เสียงอ่อนโยนดังขึ้นทันทีที่หวั่นเยว่เดินนำเฉินซีผ่านประตูเรือนหลัก หญิงวัยกลางคนเดินยิ้มแย้มออกมา

“ป้าจี คุณย่าอยู่ข้างในหรือเปล่าคะ”

“อยู่เจ้าค่ะ นายหญิงออกไปเดินเล่นในสวนกับคุณชาย ตอนนี้กลับมาแล้ว ป้าบอกนายหญิงว่าคุณหนูมาหาตอนนี้นายหญิงเลยรออยู่”

ป้าจีเป็นคนดูแลเรือนหลัก ฐานะเหนือกว่าคนงานในคฤหาสน์ทุกคน ทั้งยังเป็นผู้ดูแลความเรียบร้อยทุกอย่าง ดังนั้นทุกคนจึงให้ความเกรงใจไม่มีใครกล้าล่วงเกิน ไม่เว้นแม้แต่คนของอีกสามตระกูลอย่างตระกูลหวั่น ตระกูลชุย และตระกูลหวัง

“นี่คงจะเป็นเพื่อนของคุณหนูสินะคะ”

“ค่ะ สวัสดีค่ะป้าจี หนูแซ่เฉิน เรียกหนูว่าเสี่ยวซีก็ได้”

“ชื่อเพราะสมตัว เข้ามาเถอะจ้ะ”

เมื่อเดินเข้าไปในห้องโถงรับรองของเรือนหลัก ใครจะคาดว่าคุณย่าเหยียนไม่ได้อยู่ที่นั่นเพียงลำพัง ข้างๆ ยังมีชายหนุ่มวัยไม่เกินยี่สิบห้าอีกสองคนอยู่ด้วย

คนที่นั่งอยู่น่าจะเป็น ‘คุณอาเหยียน’ คนนั้นไม่ผิดแน่ ส่วนอีกคนที่ยืนด้วยท่าทีสำรวมน่าจะเป็นคนของเขา

...คุณอาเหยียนคนนั้นไม่ได้ให้ความสนใจกับหญิงสาวทั้งสองที่เพิ่งมาถึง แต่ชายหนุ่มคนที่ยืนอยู่กลับจ้องมองมาก่อนแล้ว

เฉินซีชะงักเพราะรู้สึกได้ถึงสายตาคมกริบที่มองพิจารณามา ใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาคล้ายอ่านความรู้สึกของคนอื่นได้ ทำให้ในใจรู้สึกหวั่นๆ เล็กน้อย แต่ก็ยังฝืนก้าวเท้าตามหวั่นเยว่เข้าไปกลางห้อง แสร้งทำเป็นไม่เห็นและไม่รู้สึกถึงสายตาน่ากลัวของอีกฝ่าย

“มากันแล้ว”

คุณย่าเหยียนยิ้มแล้วยื่นมือออกมาข้างหน้า หวั่นเยว่ยิ้มกว้างและรีบก้าวเข้าไปหา พร้อมกันนั้นก็ยื่นมือออกไปหาผู้อาวุโสกว่า

“ไหนละเพื่อนรักของหลานคนที่ว่า”

หวั่นเยว่คล้องแขนเฉินซีพร้อมกับดันเพื่อนรักไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง “คนนี้ไงคะคุณย่า”

“สวัสดีค่ะคุณย่า หนูแซ่เฉิน เรียกหนูว่าเสี่ยวซีก็ได้” เฉินซียิ้มพร้อมกับกล่าว รับรู้ได้ถึงสายตาของชายหนุ่มทั้งสองที่กำลังมองมา

“มาก็ดีแล้ว ตอนเย็นย่าว่าจะจัดงานเลี้ยงเล็กๆ เป็นการภายในต้อนรับอาเหยียนด้วย เสี่ยวซีก็มาด้วยกันนะไม่ใช่คนอื่นไกล มาได้จังหวะเหมาะจริงๆ”

รอยยิ้มอ่อนโยนของคุณย่าเหยียนทำให้เฉินซีรู้สึกว่าผู้อาวุโสกว่า หมายความตามที่พูดจริงๆ ไม่ใช่แค่กล่าวเพื่อมารยาท “มาใกล้ๆ สิ ย่าจะแนะนำให้รู้จักกันเอาไว้ นี่อาเหยียน เหยียนเฉิงอวี่”

“อาเหยียน” หวั่นเยว่ยิ้มกว้าง รู้สึกว่าใบหน้าหล่อเหลาของผู้เป็นอาน่ามองไปหมด

เฉินซีเองก็มองไปยังชายหนุ่มที่ยังคงนั่งยิ้มแย้ม คิ้วเรียวมุ่นลงในทันทีที่สบตากับชายหนุ่ม ความคุ้นเคยทำเอาหญิงสาวเผลอจ้องหน้าเขาเขม็ง