บทที่ 1 กวีล่องลอย

        ซานหลิน เมืองเล็กทางตอนใต้ของแคว้นเฟิงหยางตั้งอยู่ท่ามกลางป่าเขาล้อมรอบ ชาวเมืองเริ่มเฉลิมฉลองผลผลิตหลังการเก็บเกี่ยวสิ้นสุด ท้องฟ้าบัดนี้ประดับด้วยดวงดารากระจ่างฟ้า ตัดกับความมืดมิดยามราตรี บทกวีจากความเมามายของบัณฑิตชราถูกเอื้อนเอ่ย

“บัลลังก์สูงเหนือเมฆา

ฮ่องเต้กลับอ่อนแอใจหม่นหมอง

ราชสำนักวุ่นขุนนางแบ่งอำนาจ

ประชาราษฎร์ทุกระทมไร้ความหวัง”

        สิ้นเสียงบทกวีของอาจารย์ไร้ชื่อเสียงยามร่ำสุรากับสหายร่วมเมือง ความเงียบงันในเหล่าบัณฑิตผู้รู้อักษรพลันเกิดขึ้น หากแต่กระนั้นยังมีหลายคนชื่นชมบทกวีเย้ยหยันบัลลังก์มังกร จนเสียงร่ายกวีล่องลอยจากเมืองซานหลินเมืองเล็กท่ามกลางป่าเขาที่น้อยคนจะรู้จัก กลับโด่งดังในกลุ่มบัณฑิตรุ่นใหม่จนถูกกล่าวล้อเลียนฮ่องเต้ในงานเลี้ยงน้ำชาหลายครา ทำขุนนางน้อยใหญ่ทั่วราชสำนักไม่พอใจนำเรื่องทูลถวายฮ่องเต้พระองค์ใหม่ที่พึ่งครองราชย์เพียงครึ่งเดือน

        ภายในท้องพระโรงทองคำเหล่าขุนนางร่วมว่าราชกิจมิตกหล่น ฮ่องเต้เผิงเจิ้งหมิงยังคงอ่อนเยาว์ ประทับบัลลังก์ในชุดคลุมมังกรทอง

                “ทูลฝ่าบาท นอกเมืองมีบทกวีสั่นคลอนราชสำนักบทหนึ่งถูกราษฎรเชื่อว่าเป็นจริง จนมิเคารพราชสำนักพ่ะย่ะค่ะ” น้ำเสียงไม่พอใจของฉู่หม่าเฉิงเจ้ากรมคลังดังขึ้น

                “ใต้เท้าฉู่เป็นดั่งบทกวีที่กล่าวขานหรือ เหตุใดต้องถือสา” ฮ่องเต้เจิ้งหมิงยังคงเห็นเป็นเรื่องขบขัน

                “ทูลฝ่าบาท หากยังปล่อยเช่นนี้ต่อไปจะไม่มีผู้ใดเกรงกลัวพระองค์นะพ่ะย่ะค่ะ”

                “เจ้ากรมคลังกังวลเกินไปหรือไม่ เพียงกวีบทเดียวราชวงศ์แคว้นเฟิงหยางคงมิล่มสลายไปได้หรอก”

                “ถึงแม้จะเป็นเพียงกวีบทเดียวฮ่องเต้ก็มิควรปล่อยไป มิเช่นนั้นบัณฑิตทั่วแผ่นดินจะหาว่าราชสำนักอ่อนแอได้พ่ะย่ะค่ะ” โจวหยวน มหาราชครูทูลด้วยใบหน้านิ่งขรึม

                “เช่นนั้นก็เอาแบบนี้เถิด นำตัวผู้แต่งบทกวีนี้มาคุมขังในคุกหลวง จำไว้อย่างพึ่งทำการสิ่งใดนำชายผู้นั้นมาอย่างปลอดภัย” ดำรัสฮ่องเต้ถือเป็นอาญาสิทธิ์

        เพียงสามวันม้าเร็วมุ่งตรงสู่เมืองเล็กชายแดนทางใต้ ขุนนางท้องถิ่นต้องรับราชโองการด่วน แม้ความรื่นเริงในฤดูเก็บเกี่ยวที่ถูกจัดขึ้นหนึ่งเดือนเต็มยังไม่สิ้นสุด ความโกลาหลกลับเกิดขึ้นกับคนในตระกูลเจียงด้วยกวีของผู้นำตระกูลเพียงบทเดียว ทหารจวนนายอำเภอล้อมรอบเรือนตระกูลเจียง ชาวบ้านต่างรุมล้อมมุงดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความตื่นตระหนก อาจารย์เจียงเป็นบัณฑิตผู้มีคุณธรรม เปิดสำนักศึกษาให้เหล่าเด็กหนุ่มเด็กสาวในหมู่บ้านได้เรียนอักษรโดยไม่ต้องจ่ายแม้แต่ตำลึงเดียว

                “ใต้เท้าจง นี่มันเกิดสิ่งใดกันเหตุใดต้องล้อมเรือนอาจารย์เจียงด้วยเล่า” ผู้เฒ่าในหมู่บ้านเป็นกังวลแทนเจ้าของเรือน ยืนขวางหน้าประตูพร้อมชาวเมืองหลายสิบคน

                “ท่านผู้เฒ่าอย่าทำให้ข้าต้องลำบากใจเลย ราชโองการมาถึงแล้ว ยากที่จะช่วยอาจารย์เจียงไว้ได้” นายอำเภอจงกล่าวอย่างจนใจ

                “ช่วยเหลือไม่ได้เลยหรือ อาจารย์เจียงเป็นสุภาพชนช่วยเหลืองเมืองซานหลินไว้มากมาย เด็กหนุ่มในเมืองต่างรู้อักษรกันหมด กลายเป็นขุนนางได้ดิบได้ดีหลายคน ความดีนี้ช่วยลบล้างความผิดไม่ได้เลยหรือ”

ชาวเมืองยังคงยืนกรานขัดขวางการจับกุมของทางการ แม้แต่นายอำเภอเองก็ลำบากใจ คุณธรรมของเจียงเหลียนไห่เลื่องลือทั่วเมืองซานหลิน ทว่าราชโองการยากจะขัดอย่างไรจำต้องนำตัวผู้กระทำผิดเข้าเมืองหลวงในวันนี้

      “ขอบคุณทุกท่านที่มีน้ำใจช่วยเหลือในยามยาก ข้าเจียงเหลียนไห่ซาบซึ้งยิ่ง” ประตูเรือนเปิดอ้าพร้อมเจ้าบ้านที่ค่อมกายขอบคุณชาวเมืองที่คิดปกป้อง

      “อาจารย์เจียง” ใต้เท้าจงค่อมกายเคารพอย่างนับถือ

      “ลำบากท่านนายอำเภอแล้ว ข้าน้อยจัดการธุระจึงออกมาต้อนรับช้า ต้องขออภัยด้วย”

      “อาจารย์เจียงจัดการธุระเสร็จแล้วหรือไม่” ใต้เท้าจงถามด้วยห่วงใย

      “เรียบร้อยแล้ว ใต้เท้าจงอยากเข้าไปดื่มชาก่อนหรือไม่”

      “ระยะทางไปเมืองหลวงยังอีกไกล เกรงต้องลำบากอาจารย์ตามข้าไปตอนนี้แล้ว” นายอำเภอสีหน้าเป็นกังวลไม่น้อย เขาเองก็ไม่อยากจับกุมอาจารย์เจียงเช่นเดียวกับชาวเมือง

     “อาจารย์เจียงท่านอย่าไปเลย”

     “เราจะปกป้องท่านเอง”

     “นายอำเภอจับข้าไปแทนเถอะ”

ชาวเมืองหลายคนยังคิดขัดขวาง จนขบวนทหารมิอาจฝ่าฝูงชนออกไปได้ ใต้เท้าจงได้แต่ส่งสายตาของร้องเจียงเหลียนไห่ที่ยืนอยู่ข้างกาย

      “ทุกท่านโปรดใจเย็น ใต้เท้าจงกับเหล่าทหารต่างทำตามราชโองการ อย่าทำให้พวกเขาลำบากใจเลย ครั้งนี้ฮ่องเต้สั่งให้นำข้าเข้าเมืองหลวงโดยมิได้สั่งล่ามโซ่แต่อย่างใด ทุกท่านวางใจเถิดข้าต้องได้รับความเป็นธรรมแน่”

“ใช่ ๆ ข้าให้สัญญาว่าจะดูแลอาจารย์เจียงอย่างดี” นายอำเภอจงยืนกรานอีกเสียง ชาวเมืองจึงยอมหลีกทางให้

        ขบวนเหล่าทหารนำเหลียนไห่ขึ้นรถลากแม้จะไม่ถูกล่ามด้วยโซ่เช่นคนมีความผิดร้ายแรง ทว่าการนั่งในรถที่มีกรงขังก็ไม่ต่างกันเท่าใด

                “ท่านพ่อ!” เสียงใสดังถามขบวนทหารมาไม่ไกล

                “ใต้เท้าจงหยุดรถก่อนได้หรือไม่ เกรงว่าบุตรสาวข้าคงรู้เรื่องแล้ว หากไม่บอกกล่าวให้เข้าใจนางคงตามตอแยท่านถึงเมืองหลวงแน่” เหลียนไห่ที่รู้จักบุตรีตนเองเป็นอย่างดี กล่าวเตือนนายอำเภอ

                “หยุดรถ” นายอำเภอจงรู้จักเจียงซูเม่ย สตรีอันดับหนึ่งของซานหลินแม้งดงามหากแต่นิสัยดื้อรั้นไม่น้อยกว่าผู้ใด

        อาชาสีขาววิ่งบนถนนมุ่งสู่ขบวนทหาร สตรีในอาภรณ์ขาวแม้บัดนี้คิ้วขมวดแน่น หากแต่ใบหน้างดงามนั้นมิอาจปกปิด ดวงตากลมโตราวไข่มุกใต้ทะเลลึก ผิวขาวผ่องกว่าแสงจันทร์ยามค่ำคืน ริมฝีปากอวบอิ่มชมพูระเรื่อ ยากจะทำให้บุรุษใดไม่หลงใหล

                “ท่านพ่อ ท่านจะเข้าเมืองหลวงจริงหรือ” ซูเม่ยลงจากม้าทันทีที่ตามขบวนนักโทษทัน

                “อาเม่ย อย่างได้กังวลอยู่ดูแลแม่เจ้ารอพี่ชายเจ้ากลับมาจากต่างเมือง อย่าทำให้แม่เจ้าต้องเป็นห่วง พ่อไม่เป็นไรไปครั้งนี้เชื่อว่าฮ่องเต้เพียงอยากตักเตือน”

                “แต่ว่าเมืองหลวงเต็มไปด้วยพวกเสือซ่อน มังกรหลับ อันตรายยิ่งนัก”

                “ไว้ใจเถิดพ่อจะกลับมาแน่ อย่าทำให้นายอำเภอกับเหล่าทหารลำบากใจอีกเลย”  เจียงเหลียนไห่ย้ำสัญญากับซูเม่ยก่อนจะให้นายอำเภอออกเดินทางต่อ

        ซูเม่ยมองตามขบวนนักโทษจนลับสายตาไม่กล้าตามติดไปอีก ด้วยบิดากำชับไว้เด็ดขาด นางจำต้องทำตามคำสั่งของบิดาอยู่ดูแลมารดารอจนกว่าพี่ชายจะกลับมา พอถึงตอนนั้นคำสั่งของท่านพ่อก็ถือว่านางทำสำเร็จ ต่อจากนั้นอยู่นอกเหนือคำกำชับของบิดาแล้ว