บทที่ 2 ดื้อรั้น

        เรือนตระกูลเจียงยังคงวุ่นวาย เจียงซิงอีฮูหยินของเรือนแม้จะได้รับคำปลอบโยนจากสามีก่อนหน้านี้แล้ว หากแต่คล้อยหลังสามีกลับเป็นลมล้มพับหลายคราจนหมอยาต้องเหงื่อตก ซูเม่ยกลับถึงเรือนเห็นความวุ่นวายที่เกิดขึ้นแม้คาดการณ์ไว้แล้วแต่ยังอดเป็นห่วงมารดาไม่ได้

                “ท่านหมอ ท่านแม่เป็นอย่างไรบ้าง” สายตาซูเม่ยจับจ้องสตรีร่างกายผอมแห้งบนเตียงนอน โดยที่ยังมีเจียวเจียวสาวใช้ข้างกายดูแลอยู่

                “ฮูหยินเจียงทุกข์ใจฉับพลัน จึงหมดสติหลายครั้งจากนี้คุณหนูเจียงจำต้องปลอบใจนางให้ดีขึ้น”

                “ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณท่านหมอ”

        ซูเม่ยถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า กวีบทเดียวทำให้บิดาที่ทำความดีทั้งชีวิตต้องรับโทษ มารดาซึ่งอ่อนแอเป็นทุนเดิมอยู่แล้วต้องตรอมใจรับความเป็นจริงไม่ได้ ซูเม่ยได้แต่ตัดพ้อโชคชะตา

                “อาเม่ย” เสียงอ่อนแรงของมารดาดังขึ้นพร้อมมือสั่นเทายื่นมาคว้ามือซูเม่ย น้ำใสที่ไหลออกจากหางตาทำให้นางรู้ว่ามารดายังคงทำใจเรื่องบิดาถูกทางการนำตัวไปไม่ได้

                “ท่านแม่เป็นอย่างไรบ้าง”

                “พ่อเจ้าถูกนำตัวไปแล้ว เช่นนี้เราจะทำเช่นไรดี”

                “ท่านแม่โปรดวางใจ ท่านพ่อสัญญาว่าจะกลับมาอย่างปลอดภัย ตอนนี้รอท่านพี่กลับมาจากทำการค้าต่างเมืองเสียก่อนค่อยหารือกัน” ซูเม่ยปลอบใจมารดาพลางตบหลังมือนางเบา ๆ

                “หากเราสามารถเข้าเมืองหลวง ไปขอร้องตระกูลเพ่ยได้คงดีกว่านี้” เจียงซิงอีได้แต่พึมพำลำพัง

                “ตระกูลแม่ทัพใหญ่น่ะหรือเจ้าคะ” ซูเม่ยสนใจทันที

                “ถูกแล้ว ฮูหยินเอกของจวนแม่ทัพแต่ก่อนเคยเป็นสาวใช้ข้างกายแม่ตั้งแต่อยู่ตระกูลไป๋ ก่อนแม่จะแต่งออกมานางถูกแม่ทัพใหญ่ที่ตอนนั้นยังเป็นคุณชายใหญ่ตระกูลเพ่ยสู่ขอ”

                “แล้วเหตุใดตระกูลเพ่ยถึงจะช่วยท่านพ่อได้”

                “ท่านผู้เฒ่าตระกูลเพ่ยเคยรบเคียงบ่าเคียงไหล่อดีตฮ่องเต้องค์ก่อน จนได้รับตราอภัยโทษเว้นโทษตายได้หนึ่งครั้ง” เจียงซิงอีเล่าด้วยใบหน้าเศร้าหมอง ความคิดนี้ของนางช่างเป็นไปได้ยาก

                “ท่านแม่หมายถึง หากตระกูลเพ่ยยอมมอบตรานั่นให้เราใช่หรือไม่” แม้เป็นไปได้ยากทว่าซูเม่ยกลับมีความหวัง

                “ช่างเถิดตรานั่นสำคัญกับตระกูลเพ่ยเช่นกัน การมอบให้คนนอกนั้นเป็นไปไม่ได้ เช่นไรก็รอพี่ชายเจ้ากลับมาก่อนค่อยหารือแล้วกัน”

                “อือ” ซูเม่ยพยักหน้ารับคำมารดา หากแต่ในใจกลับไตร่ตรองสิ่งที่จะทำในทันที

        วันรุ่งฟ้ายังไม่สว่างอาชาสีดำขลับหยุดลงหน้าจวนตระกูลเจียง บุรุษรูปงามหน้าละม้ายคล้ายซูเม่ยรีบลงจากหลังม้า มุ่งหน้าไปยังเรือนของมารดาในทันที

                “ท่านแม่!” เสียงตื่นตกใจปลุกให้เจียงซิงอีตื่นจากนิทรา

                “เฉิงหยวน! หยวนเอ๋อร์ของแม่” ซิงอีสะอื้นไห้เมื่อได้พบหน้าบุตรชายในรอบครึ่งปีทว่ากลับมิได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาครอบครัว ทำให้นางคิดถึงเหตุการณ์เมื่อวานอีกครั้ง

                “พ่อเจ้าถูกทางการจับไปแล้ว เราจะทำอย่างไรดี” น้ำตาของมารดายังคงไหลชุ่มเสื้อของเฉิงหยวน

                “ท่านแม่อย่าพึ่งร้อนใจ ท่านพ่อไม่มีทางทำให้ตนตกอยู่ในอันตรายโดยไม่วางแผนล่วงหน้าแน่” เฉิงหยวนแม้ไม่รู้เหตุผลของบิดา ทว่ากลับมั่นใจว่าบิดามีเหตุผลที่ร่ายกวีดูแคลนฮ่องเต้และเหล่าขุนนางเช่นนั้น

                “หากครั้งนี้พ่อเจ้าไม่มีแผนรับมือเล่า หากครั้งนี้เพราะความเมามายจนทำให้บิดาของเจ้าพลั้งปากแต่งกวีที่ไม่เหมาะสมเช่นนั้นขึ้นมาเล่า” ฮูหยินเจียวยังคงร้อนใจ ภายในร้อนรนจนมิอาจมองในแง่ดีได้

                “ท่านแม่วางใจเถอะ สุราเพียงกาเดียวมิอาจทำท่านพ่อเมามายได้ แต่ก่อนตอนอยู่จวนโหวของท่านตาสุราสิบกายังทำให้ท่านพ่อสามารถเขียนอักษรมงคลอวยพรท่านตาได้เลย ท่านแม่ลืมแล้วหรือ

        คำปลอบของบุตรชายทำให้เจียงซิงอีคิดไตร่ตรองเรื่องในอดีต แม้สามีนางไม่ชอบดื่มสุราหากแต่ก็ดื่มเก่งไม่เบา สุราไม่เคยทำให้เขาเมามายจนขาดสติได้ คิดได้เช่นนั้นนางจึงเบาใจลงบ้าง

                “อาเม่ยเล่าขอรับ?” สิ่งนี้ต่างหากที่ทำให้เฉิงหยวนรีบร้อนกลับมา น้องสาวที่มีนิสัยดื้อรั้นคนนี้ต้องไม่ยอมอยู่เฉยแน่ 

                “อยู่เรือนของนาง แม่ให้บ่าวไพร่เฝ้าไว้ทั้งเช้าค่ำแล้วเจ้าไม่ต้องห่วง” ซิงอีเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

                “เช่นนั้นลูกจะไปพบน้องสาวเสียหน่อย” แม้มีบ่าวไพร่เฝ้าแต่เฉิงหยวนกลับไม่ไว้ใจ สติปัญญาที่โดดเด่นของนางไม่ใช่จะใช้ทำในเรื่องดี ๆ เสมอไป

        เรือนเล็กหลังสวนยังคงเงียบสงบ ประตูยังคงปิดสนิทบ่งบอกว่าเจ้าของเรือนยังไม่ตื่นจากนิทรา บ่าวไพร่ยังคงยืนล้อมหน้าหลังเรือนอย่างแน่นหนา

                “คารวะคุณชายใหญ่” เจียวเจียวสาวใช้ข้างกายที่นำน้ำล้างหน้ามาให้ซูเม่ยพอดียอบกายเคารพ

                “คุณหนูตื่นหรือยัง?”

                “ยังเจ้าค่ะ”

                “เช่นนั้นปลุกนาง บอกข้ารออยู่ห้องโถง”

        ภายในห้องโถงเรือนเล็กยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ของตกแต่งภายในห้องโถงกลับไม่ใช่ดอกไม้หรือของสวยงามเช่นสตรีชื่นชอบ หากแต่เป็นตำรามากมายถูกวางไว้ทุกที่คล้ายกับเป็นห้องตำรามากกว่าเป็นห้องที่ใช้รับแขก

                “ท่านพี่!” ซูเม่ยยอบกายใบหน้ายิ้มดีใจ

                “ไม่เจอกันนาน เจ้ายังชื่นชอบตำราเช่นเดิม” เฉิงหยวนเย้าน้องสาวเล่น

                “แล้วครั้งนี้ท่านนำตำรามาฝากข้าอีกหรือไม่?” ซูเม่ยมองหาของฝากจากพี่ชาย

                “ครั้งนี้ด้วยเรื่องท่านพ่อ ฃพี่รีบกลับมาก่อน ขบวนการค้าของตระกูลยังไม่กลับมาเกรงทำเจ้าผิดหวังแล้ว” เฉิงหยวนนั่งลงดื่มชาเพื่อดับกระหาย

                “ท่านพี่ไปต่างเมืองบ่อย รู้เรื่องตระกูลเพ่ยดีมากน้อยเพียงใดเจ้าคะ?” ซูเม่ยนึกถึงเรื่องที่มารดาเล่า

                “เจ้าคิดจะให้ตระกูลเพ่ย ที่มีฮูหยินเคยเป็นสาวใช้ท่านแม่ช่วยเหลือหรือ”

                “อือ” นางไม่คิดปิดบัง

                “เจ้าลืมไปเสียเถิด” เฉิงหยวนบอกปัด

                “เหตุใดเล่าเจ้าคะ”

                “ฮูหยินตระกูลเพ่ยแม้เป็นสตรีที่ท่านแม่ทัพรักมากสุดหัวใจ ทว่าฮูหยินผู้เฒ่ากลับไม่พอใจด้วยฐานะที่แตกต่าง จนแล้วจนรอดจึงบังคับให้แม่ทัพแต่งบุตรสาวของราชครูเป็นฮูหยินรอง แม้ไม่เต็มใจแต่ด้วยความกตัญญูการแต่งงานก็เกิดขึ้นอยู่ดี อีกทั้งฮูหยินรองดันคลอดบุตรชายคนโตให้ท่านแม่ทัพ แลยังมีความสามารถด้านบุ๋นที่ไม่ผู้บัณฑิตใดเทียบได้ ต่างจากบุตรชายคนรองที่แม้จะเกิดจากฮูหยินเอก กลับไม่เอาไหนเที่ยวเล่นไปวัน ๆ นานวันเข้าท่านแม่ทัพก็เริ่มหนักใจ แม้ตอนนี้ยังรักบุตรชายคนนี้อยู่มาก หากการเลือกผู้นำตระกูลรุ่นต่อไปต้องเลือกจากความสามารถ เช่นนี้ฮูหยินเอกจะมีอำนาจใดต่อรองกับแม่ทัพเพื่อขอตราอภัยโทษให้เจ้าได้”

                “มันก็ไม่แน่หรอก บางทีแม่ทัพอาจจะเห็นแก่บุญคุณของท่านแม่ที่ช่วยดูแลฮูหยินของเขาดั่งเช่นน้องสาวยอมช่วยเหลือเราก็ได้” ซูเม่ยยังไม่คิดถอดใจ

                “เจ้าคิดจะไปเมืองหลวง?” เฉิงหยวนหยั่งเชิงน้องสาว

                “เปล่าเสียหน่อย เมืองหลวงอยู่ไกลข้าเองไม่รู้จักจะไปได้อย่างไร จำต้องเชื่อฟังท่านกับท่านแม่อยู่แล้ว”

                “เช่นนั้นก็ดี”

          แม้เฉิงหยวนไม่อยากเชื่อนาง ทว่าตอนนี้เขายังทำสิ่งใดไม่ได้ จำต้องกำชับเวรยามให้จับตาดูนางต่อไป เกรงว่าความเฉลียวฉลาดของนางจะทำให้เกิดเรื่องเข้าในสักวัน