บทที่ 9 ความรู้ตื้นเขิน

        อี้เฉิงจ้องมองหยุนเสี่ยวด้วยความเป็นห่วง เขาเป็นบุตรแม่ทัพใหญ่จึงไม่เคยนึกถึงความลำบากของเหล่าขุนนางลำดับล่างมาก่อน

                “หากมีอะไรให้ข้าช่วย คุณหนูมู่ไปหาข้าที่จวนได้” อี้เฉิงคิดอยากช่วยเหลือ

                “เอ่อคือ.........” หยุนเสี่ยวมองหน้าอีกฝ่ายสลับกับมองซูเม่ย

                “หากท่านไม่สบายใจมาหาข้าได้ ตอนนี้ข้ายังพักอยู่จวนตระกูลเพ่ย” ซูเม่ยรู้ว่าหยุนเสี่ยวคงลำบากใจหากต้องขอความช่วยเหลือจากบุรุษอื่น

                “ตอนนี้? แม่นางซูเม่ยไม่ได้จะอยู่จวนท่านแม่ทัพตลอดไปหรือ” หยุ่นเสี่ยวอดสงสัยไม่ได้

                “ข้าเพียงมาจัดการธุระที่เมืองหลวง หากเสร็จธุระแล้วก็คงต้องกลับตระกูลเจียง”

                “ขออภัย ข้านึกว่าเจ้าเป็นสาวใช้ของของคุณชายรอง”

                “ข้าไม่คิดเป็นสาวใช้ของบุรุษที่มีความรู้ตื้นเขินเช่นนี้หรอก” คำพูดของซูเม่ยทำให้อี้เฉิงหน้าชาในทันที ไม่ต่างจากหยุนเสี่ยวที่มองเขาด้วยแววตาเห็นใจ

                “หมดธุระข้าแล้ว ขอตัวก่อน” ซูเม่ยไม่ได้สนใจไอเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างบุรุษข้างกาย นางกล่าวจบก็หันหลังจากไปปล่อยให้คุณชายเพ่ยส่งสายตาคาดโทษตามหลังนางไป

                “เอ่อ... คุณชายรอง เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน” หยุนเสี่ยวไม่รู้จะปลอบใจอีกฝ่ายอย่างไร ได้แต่ขอตัวจากไป

        อี้เฉิงยังคงเจ็บช้ำกับคำพูดของซูเม่ย จนไม่ได้สนใจว่าหยุนเสี่ยวจากไปตั้งแต่เมื่อใด เขารีบตามติดสาวใช้ตัวแสบไปในทันที โดยมีองครักษ์คู่กายตามอยู่ห่าง ๆ ด้วยกลัวว่าจะถูกดึงเข้าสู่เกมอารมณ์ของผู้เป็นนาย

                “นี่ เจ้าว่าใครสติปัญญาตื้นเขิน” เสียงถามไล่หลังซูเม่ยมาติด ๆ ลมหายใจเดือดดาลแทบรดต้นคอนาง

                “ว่าท่านแหละ” ซูเม่ยไม่สนใจหันไปมอง นางยังคงชมสิ่งสวยงามตามร้านค้าสองข้างทาง

                “ข้าสติปัญญาตื้นเขินอย่างไร”

                “เพียงบทกวีง่าย ๆ ท่านก็ไม่ยอมคิดจะตอบอาจารย์อู๋ ตัวอักษรยิ่งกว่าเด็กสี่ขวบหัดเขียน แลไม่คิดทบทวนตำรากลับหนีเที่ยวหอนางโลมอีก” ซูเม่ยอธิบายยาวยืด พลางยืนเลือกปิ่นปักผมในร้านแผงลอยริมทาง จนไม่ได้มองว่าบุรุษด้านหลังเข้ามาประชิดตัวนางตั้งแต่เมื่อใด

        อี้เฉิงดึงปิ่นปักผมในมือของนางยกขึ้นสูง โดยที่สตรีเบื้องหน้ายังไม่ทันระวัง

                “นี่! เอาปิ่นคืนมานะ!”

        ซูเม่ยหันกลับไปหวังคว้าปิ่นคืน แต่กลับชนเข้ากับแผงอกของบุรุษเบื้องหน้าจนต้องเซถอยหลัง

                “โอ๊ย!”

                “ระวัง!” อี้เฉิงรีบรั้งเอวบางของซูเม่ยไว้ก่อนที่นางจะชนกับแผงปิ่นด้านหลัง

        ซูเม่ยถูกรั้งจนร่างกลับไปชิดกับอี้เฉิงอีกครั้ง ใบหน้าที่ซบอยู่กับแผงอกทำให้หัวใจของนางเต้นไม่เป็นจังหวะ เสียงโครมครามกลางอกคล้ายกับมันจะทะลุออกมาด้านนอกให้ได้ นางจึงรีบผละออกจากบุรุษตรงหน้า

                “ขอบคุณที่ช่วยเจ้าค่ะ”

                “ทีหลังก็ระวังหน่อย”

        อี้เฉิงร้อนไปทั้งร่าง การสัมผัสของซูเม่ยเพียงน้อยนิดกลับทำให้เขาจิตใจไม่สงบสุขเสียดื้อ ๆ

                “หากท่านไม่แย่งปิ่นข้าไป เรื่องจะเกิดหรือ” นางลูบหน้าผากตัวเองพลางบ่นอุบ

                “ใครใช้ให้เจ้าว่าข้ามีสติปัญญาตื้นเขินเล่า”

                “แล้วเหตุใดท่านไม่ยอมต่อบทกวีของอาจารย์ เพียงบทง่ายเช่นนั้นข้าไม่คิดหรอกว่าท่านจะแต่งไม่ได้ แถมตัวอักษรแบบขอไปทีนั่นอีก”

                “ดูคนเก่งไม่เบานี่” อี้เฉิงไม่ปฏิเสธสิ่งที่นางกล่าว

                “ข้าไม่อยากให้ความหวังท่านแม่ที่จะแข่งขันกับแม่เล็ก อย่างไรข้าก็สู้พี่ใหญ่ไม่ได้ เหตุใดต้องทำให้นางมีความหวังด้วย” อี้เฉิงกล่าวพลางยื่นปิ่นคืนให้นาง ก่อนเดินนำหน้าไป

                “เช่นนั้นท่านจึงเข้าหอนางโลมด้วยหรือ” ซูเม่ยกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหลัง

        อี้เฉิงหยุดเดินก่อนหันมาจ้องมองอีกฝ่าย ทว่าการหยุดเดินโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้ซูเม่ยหยุดฝีเท้าไม่ทันเกือบชนเข้ากับแผงอกเขาอีกครั้ง ทว่านิ้วชี้ของบุรุษตรงหน้ากลับจิ้มหน้าผากอีกฝ่ายไว้ได้ทัน ทำให้ซูเม่ยหยุดฝีเท้าไว้ได้

                “ใครบอกคุณหนูเจียงว่าข้าไปหอนางโลม” อี้เฉิงมองอย่างสงสัย

                "ข้าเห็นท่านเดินไปยังหอนางโลม"

                “แล้วเห็นข้าเข้าไปหรือไม่”

        ซูเม่ยรู้สึกว่าตนเองคงเข้าใจผิดเสียแล้ว นางก้มหน้าก่อนส่ายหัวไปมาอย่างละอาย

                “ขออภัยคุณชายเพ่ย ข้าคงเข้าใจผิดเสียแล้ว”

                “หึ! ใครกันที่ตื้นเขิน” อี้เฉิงได้ทีจึงดูแคลนนางกลับ ก่อนหันหลังกลับเดินไปตามเส้นทางกลับจวนอีกครั้ง

                “แล้วท่านไปที่ใดกัน เหตุใดกลับมาอาภรณ์จึงยุ่งเหยิงเช่นนี้เล่า” ซูเม่ยสังเกตเห็นอาภรณ์ของคุณชายตนไม่เรียบร้อยตั้งแต่ที่อีกฝ่ายเข้ามาช่วยตนที่หน้าโรงน้ำชา

                “ด้านข้างหอนางโลมมีเรือนของอาจารย์สำนักต่อสู้ เปิดสอนเพลงดาบให้กับผู้ที่สนใจ ข้าเพียงแวะไปซ้อมดาบกับพวกเขา” อี้เฉิงกล่าวใจเย็น

                “ห้ามบอกเรื่องนี้กับท่านแม่ นางไม่อยากให้ข้าเป็นทหารอยากให้ข้าเป็นขุนนางทำงานในราชวังมากกว่า” ยังไม่ทันที่ซูเม่ยจะกล่าวสิ่งใด อีกฝ่ายก็สั่งห้ามในทันที

                “อือ รู้แล้วเจ้าค่ะ” ซูเม่ยพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

        ยามเซิน อี้เฉิงกับซูเม่ยจึงกลับมาถึงจวนตระกูลเพ่ย หลี่หว่ายืนอยู่หน้าเรือนด้วยใบหน้าเบิกบานนางดีใจไม่น้อยที่บุตรชายเพียงคนเดียวมีความคิดที่จะอ่านตำราเช่นเดียวกับพี่ชายต่างมารดาเสียที

                “อี้เอ๋อร์เร็วเข้า แม่เตรียมขนมไว้รอเจ้ามากมาย”

                “เป็นอย่างไรบ้างไปเรียนวันแรกเหนื่อยหรือไม่” ฮูหยินเอกรีบดึงมือบุตรชายเข้าเรือนด้วยความดีใจ โดยมีอี้เฉิงยิ้มแห้งเดินตามมารดาอย่างว่าง่าย

        ซูเม่ยเมื่อทำหน้าที่ของตนเสร็จสิ้นแล้วจึงไม่จำเป็นต้องอยู่ต่ออีก นางเดินผ่านเรือนผู้เป็นนายตรงกลับเรือนสาวใช้ในทันที ทว่าเสียงกู่เจิงทำนองเศร้ากลับทำให้นางต้องหยุดฟัง ศาลาหยกปรากฏร่างของบุรุษที่กำลังบรรเลงกู่เจิงอย่างเหม่อลอยแต่ท่วงทำนองกลับไม่ผิดเพี้ยน ประกอบกับแสงสุดท้ายบนท้องฟ้าของดวงอาทิตย์ที่กำลังลาลับขอบฟ้าส่งให้เสียงกู่เจิงที่ลอยตามลมฟังแล้วเศร้าจับใจ

        หยางอี้ที่สังเกตว่าสาวใช้กำลังยืนจ้องมองตนอยู่จึงหยุดบรรเลงเพลงในทันที ทำให้ซูเม่ยที่ตกอยู่ในภวังค์ของบทเพลงมีสติกลับมาอีกครั้ง

                “เจ้ามักแอบมองบุรุษหรือ” หยางอี้เลิกคิ้วถามอย่างเอาเรื่อง

                “ขออภัยคุณชายใหญ่ ข้าแค่ผ่านทางมาได้ยินบทเพลงของคุณชายเข้า เกิดคิดถึงบ้านจึงหยุดฟังจนเสียมารยาทไปเจ้าค่ะ” ซูเม่ยยอบกายขอโทษอีกฝ่าย

                “เจ้ารู้ทำนองเพลงด้วยหรือ”

                “ถึงไม่เก่งเท่าคุณชาย แต่เคยร่ำเรียนมาบ้างเจ้าค่ะ”

                “น่าสนใจดีนี่ สาวใช้ของฮูหยินเอกไม่ได้มีดีแต่โต้เถียงกับผู้อื่นไปทั่วเพลงกู่เจิงยังรู้จักอีก เสียดายที่เป็นได้แค่สาวใช้ของกายน้องชายข้า”

          หยางอี้กล่าวจบก็ไม่ได้สนใจนางอีก เขายังคงบรรเลงเพลงของตนต่อไป ซูเม่ยเองจึงไม่คิดรั้งอยู่ต่อให้อีกฝ่ายต่อว่าอีก