บทที่ 10 ห่วงใย

        ยามโหย่วระหว่างที่ซูเม่ยเตรียมพักผ่อนจากความเหนื่อยล้า ติงซียงกลับเข้ามาตามไปพบฮูหยินเอกในยามค่ำคืน

                “ฮูหยินเอกให้ติงเซียงไปตามข้ามีอะไรหรือไม่เจ้าคะ”

                “ข้าจะพาเจ้าไปพบอาจารย์เจียง กลางวันไม่สะดวกเวลานี้ผู้คุมไม่เข้มงวดจะทำการใดก็สะดวกกว่า” หลี่หว่าที่ยืนรออยู่หน้าเรือนกล่าวอย่างรีบร้อน

        รถม้าตระกูลเพ่ยวิ่งย่ำไปตามท้องถนนยามราตรี ปลายทางคือคุกหลวงที่ตั้งอยู่ทิศตะวันตกของเมือง หากจากจวนตระกูลเพ่ยไม่น้อย

                “จำไว้ว่าอย่าบอกผู้ใดว่าเจ้ามาจากจวนตระกูลเพ่ย” ฮูหยินเอกย้ำกับซูเม่ยก่อนที่จะลงจากรถม้า

        หลี่หว่านำทางไปยังทางเข้าคุกหลวงก่อนจะยื่นถุงเงินจำนวนหนึ่งให้ผู้คุมที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว

                “พบได้ไม่นานนะขอรับ ไม่เช่นนั้นพวกข้าจะลำบากเอาได้” ผู้คุมเปิดดูถุงเงินก่อนกล่าวอย่างนอบน้อม

                “อือ” หลี่หว่าพยักหน้ารับก่อนเดินตามทหารยามเข้าไปโดยซูเม่ยเดินรั้งท้าย

        ภายในคุกหลวงเต็มไปด้วยความมืดมิด อากาศภายในเหน็บหนาวกว่าด้านนอกไม่น้อย เสียงร้องไห้ เสียงด่าทอสาปแช่ง แม้กระทั่งเสียงขอร้องอ้อนวอนดังปะปนจนมิอาจจับใจความได้

                “ทางนี้” ทหารยามเดินตรงไปยังกรงด้านในสุด

                “ข้าจะรออยู่ตรงนี้ จำไว้รีบพูดคุยแล้วรีบออกมาหากมีผู้ใดมาเห็นเข้าตระกูลเพ่ยมิอาจเลี่ยงความผิดได้” หลี่หว่ารั้งข้อมือซูเม่ยไว้ก่อนกำชับอย่างเคร่งเครียด

                “อือ ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ” ซูเหม่ยพยักหน้ารับก่อนรีบเดินตามทหารยามเข้าไป

        กรงขังขนาดใหญ่ มีบุรุษวัยกลางคนนั่งอ่านตำราภายใต้แสงเทียน บนเตียงไม้เก่ามีผ้าห่มผืนหนาและหมอนที่ยังคงวางเป็นระเบียบ ซูเม่ยดวงตาพร่ามัวจากหยดน้ำตาที่เอ่อล้น ความรู้สึกตีบตันกลางอกทำให้นางมิอาจกลั้นหยดน้ำตาไว้ได้

                “ท่านพ่อ!” เสียงสั่นเครือเอ่ยขึ้นเบาจนคล้ายเสียงกระซิบ

        เจียงเหลียนไห่ชะงักงันพร้อมละสายตาจากตำราในมือ ก่อนจะหันหาเจ้าของเสียงที่คุ้นเคยในทันที

                “เม่ยเอ๋อร์ เหตุใดลูกมาอยู่ที่นี่!” เหลียนไห่รีบเดินมาหยุดตรงหน้าของบุตรสาวอย่างรีบร้อน

                “ข้าเป็นห่วงท่านพ่อ จึงมาขอให้ตระกูลเพ่ยช่วยเหลือเจ้าค่ะ” น้ำตาที่อาบแก้มทำผู้เป็นบิดาไม่อาจตำหนิความดื้อรั้นของนางได้

                “เด็กโง่ พ่อบอกแล้วว่าจะกลับไปเหตุใดไม่เชื่อฟัง” ผู้เป็นบิดาใช้สองมือเกาะกรงที่ขวางกั้น พลางส่งสายตาเป็นห่วงให้กับเด็กสาวเบื้องหน้า

                “ขอโทษเจ้าค่ะ ลูกเกรงท่านพ่อจะถูกราชสำนักลงทัณฑ์จึงทนรอต่อไปไม่ไหว” ซูเม่ยปาดน้ำตาที่ยังคงไหลไม่ยอมหยุด

                “หยุดร้องได้แล้วเห็นหรือไม่พ่อไม่ได้บาดเจ็บตรงไหน แถมฮ่องเต้ยังมีเมตตาส่งตำราหลายเล่มมาให้พ่ออ่านแก้เบื่ออีก” เหลียนไห่ยิ้มอบอุ่นปลอบใจบุตรี

        ซูเม่ยมองผ่านบิดาไปยังกองตำราบนเตียงไม้และเทียนที่ยังจุดสว่างอยู่ ด้านล่างยังมีถ่านให้ความร้อนอีก ทำให้นางแปลกใจไม่น้อยกับความเมตตาของจักรพรรดิ

                “ฮ่องเต้มีเมตตาเพียงนี้เชียวหรือ แล้วเหตุใดต้องจับกุมท่านพ่อเพียงกวีบทเดียวด้วยเล่า”

                “ฝ่าบาทมีเหตุผลของพระองค์ เอาเป็นว่าเจ้าไม่ต้องห่วงพ่อแล้ว แลไม่ต้องเสี่ยงเข้ามาในคุกหลวงอีกไม่เช่นนั้นอาจทำให้ตระกูลเพ่ยที่ช่วยเหลือเจ้าเดือดร้อนตามไปด้วย” เหลียนไห่กำชับบุตรีด้วยท่าทีจริงจัง

                “แต่ว่าท่านพ่อ...”

                “ไม่ต้องแต่แล้วทำตามที่พ่อบอก” ยังไม่ทันที่ซูเม่ยจะโต้แย้งกลับถูกบิดากล่าวตัดบทเสียก่อน

                “ไปรอฟังข่าวที่ตระกูลเพ่ยอย่างว่าง่าย อย่าทำให้ฮูหยินเอกของแม่ทัพใหญ่ต้องลำบากใจ” เหลี่ยนไห่รู้ดีว่าเหตุที่ตระกูลเพ่ยยื่นมือช่วยเหลือซูเม่ยเพราะหลี่หว่าเคยเป็นสาวใช้ของฮูหยินตน

        ยังไม่ทันที่ซูเม่ยจะถามให้กระจ่างกลับถูกขัดจากทหารยามที่มาตามนางกลับออกไป ด้วยเกรงว่าจะมีขุนนางคนอื่นผ่านมาเห็นเสียก่อน

                “ท่านพ่อรักษาตัวด้วย รอให้แม่ทัพเพ่ยกลับมาข้าต้องเจรจาให้เขาช่วยท่านออกไปแน่” ซูเม่ยกล่างทิ้งท้ายก่อนตามทหารยามออกไป ทิ้งไว้เพียงสายตาเป็นห่วงของบิดาที่มองตามหลังนาง

        รถม้ามุ่งตรงกลับจวนตระกูลเพ่ยด้วยบรรยากาศที่เงียบเชียบ ซูเม่ยยังคงมีน้ำตาไหลอาบแก้มไม่ขาด แม้ว่าบิดาจะบอกว่าตนเองไม่บาดเจ็บที่ใดหากแต่การที่ถูกจองจำอยู่ในกรงสี่เหลี่ยมทุกวันคืน ชุดนักโทษผืนเก่าแลบางจนมิอาจต้านความหนาวจากสายลมที่พัดผ่าน ทำให้นางมิอาจวางใจได้ ภาพของบิดาที่มักสวมอาภรณ์สะอาด ร่ายบทกวีสอนลูกศิษย์ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มวนเวียนอยู่ภายในความนึกคิดของนาง

                “ซูเม่ยอย่าได้เศร้านักเลย แม้อาจารย์เจียงยังถูกคุมขังแต่ไม่ได้ถูกทารุณแต่อย่างใดอย่างน้อยก็วางใจได้ว่าเขายังปลอดภัย” หลี่หว่าสงสารเด็กสาวเบื้องหน้าจึงอดมิได้ที่จะปลอบโยน

                “เจ้าค่ะ” เสียงสั่นเครือตอบรับพลางปาดน้ำตาไม่ยอมหยุด

                “เช่นนั้นข้าจะลงรถม้าไปก่อน เมื่อเจ้าจิตใจสงบลงแล้วค่อยตามเข้าจวนแล้วกัน”  ฮูหยินเอกกล่าวจบก็ก้าวลงรถม้าเข้าจวนเพื่อพักผ่อนทันที

        ซูเม่ยสงบสติอารมณ์อยู่นานจึงก้าวลงจากรถม้าก่อนเดินกลับเรือนสาวใช้ที่บัดนี้ภายจวนแสงไฟจากเรือนต่าง ๆ ถูกมอดดับลงแล้ว                        “เจ้ากับท่านแม่ไปที่ใดมา”

                “ว้ายยยย!”

        ซูเม่ยตกใจจนแทบสิ้นสติ เมื่อมีเสียงปริศนาดังขึ้นพร้อมกับมือหนาที่เกาะอยู่บนไหล่ขาวของนาง

                “ใจเย็น นี่เข้าเองอี้เฉิง” บุรุษปริศนาที่กระโดดลงมาจากกิ่งไม้ด้านบนไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตกใจกลัว รีบใช้มือปิดปากอีกฝ่ายอย่างรีบร้อน

        ซูเม่ยเมื่อได้สติแลรู้ตัวเจ้าของเสียงปริศนาจึงใจเย็นลง ก่อนจะแกะมือที่ปิดปากนางแน่นออก

                “คุณชายอี้เฉิง ท่านมาทำอะไรตรงนี้” สายตาตำหนิส่งไปยังอีกฝ่าย

                “มาชมจันทร์” เขากล่าวพลางชี้ให้นางมองบนท้องฟ้า ก่อนจะขมวดคิ้วจ้องตาคู่งามที่บัดนี้แดงก่ำ แม้จะเป็นยามราตรีแต่แสงจันทร์ที่ส่องลงมาทำให้เขามั่นใจว่าสตรีเบื้องหน้าคงร้องไห้มาไม่น้อย

                “เหตุใดต้องร้องไห้” ไม่รอให้ซูเม่ยกล่าวสิ่งใด เขาก็ถามคำถามนางทันที

        ซูเม่ยรับหันหลังกลับก่อนใช้มือบางเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้างาม

                “ข้าเพียงเป็นห่วงบิดาที่ยังถูกจองจำ” ซูเม่ยไม่คิดปิดบัง

                “เจ้าไปเยี่ยมอาจารย์เจียงมาหรือ” อี้เฉิงรู้เรื่องของอีกฝ่ายจากมารดาที่บอกเหตุจำเป็นของซูเม่ยที่มาเป็นสาวใช้ในเรือนตระกูลเพ่ย

                “อือ ถึงท่านพ่อจะบอกไม่เป็นอะไร แต่ข้ายังคงเป็นห่างท่านอยู่ดี”

        ดวงตาแดงก่ำที่สบตากับเขา ทำให้อี้เฉิงเจ็บปวดตามนางไปด้วย แม้พึ่งรู้จักกันแต่เขากลับนับถือความเด็ดเดี่ยวของนางที่เดินทางไกลจากเมืองซานหลินมายังเมืองหลวงเพียงลำพัง และยังกล้าได้กล้าเสียขอความช่วยเหลือจากตระกูลขุนนางด้วยท่าทีเปิดเผยเกินที่สตรีเรือนหลังจะมีได้

                “ไม่ต้องกังวลไป หากเขาไม่บาดเจ็บในคุกหลวงนั่นหมายความว่าฝ่าบาทให้เกียรติเขาไม่น้อย เช่นนี้ก็ไม่มีใครกล้าลงมือกับอาจารย์เจียงแน่” อี้เฉิงกล่าวปลอบใจอีกฝ่าย

                “ท่านพูดจริงหรือ” ซูเม่ยที่มีท่าทีเหมือนจะร้องไห้กลับมีดวงตาเปล่งประกายด้วยความหวังอีกครั้ง

                “อือ ข้าไม่โกหกเจ้าแน่”

        สายตาจริงใจของบุรุษเบื้องหน้า ทำให้ซูเม่ยรู้สึกอบอุ่นอย่างแปลกประหลาด แม้เขาจะมักทำตัวไม่เอาไหนแต่ทว่านางกลับเชื่อสิ่งที่เขาพูดอย่างไม่คิดสงสัย