๑ สตรีผู้หมดแพชชั่น

๑

สตรีผู้หมดแพชชั่น

ลี่จูคือนามของข้า!

ข้าไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าชีวิตของข้าจะเดินมาถึงจุดนี้ได้ เคยเป็นหรือไม่ แค่นั่งเฉย ๆ ก็เหนื่อยแล้ว

ข้าเคยบอกสหายในชาติก่อนว่า ข้าเหนื่อยกับทุกสิ่งเหนื่อยกับทุกอย่าง สิ่งไหนที่เคยรักและเคยทำได้ดี ข้ายังเหนื่อยและไม่อยากทำ

สหายเคยบอกว่า ‘หมดแพชชั่น’ ข้าเห็นด้วยกับนางยิ่ง ข้าหมดแพชชั่นในการใช้ชีวิต ไม่ว่าจะในชาติก่อนหรือชาติปัจจุบัน

ข้าจำได้ว่าจากภพก่อนมาได้เพราะว่าทานยาคลายเครียด ยาแก้ไบโพลา ยาปรับฮอร์โมนโรคซึมเศร้าและอีกสารพัดยา ทานมากเกินไปจนสุดท้ายก็เสียชีวิตจากภพนั้นมาอยู่ในภพนี้

…โลกยุทธภพ!

ใครบอกว่าตายแล้วสบายให้ลองมาเป็นข้าหนึ่งวัน

วันแรกที่เกิดในร่างทารกของคุณหนูใหญ่พรรคมารป๋ายหลง จนตอนนี้อายุ 18 หนาวไม่มีวันใดที่สบาย

สิบแปดปีที่ผ่านมานี้ไม่มีวันใดที่ข้าไม่เหนื่อยกับการต้องเป็นคุณหนูที่ต้องสมบูรณ์แบบทุกอย่าง

ความสมบูรณ์แบบนี้แน่นอนว่ามันเป็นสิ่งที่ต้องใช้ความพยายามในการสร้าง การฝึกฝน

เมื่อก่อนข้าไม่เคยปริปากบ่น เพราะยังเห็นแก่หน้าท่านแม่ที่ร่างกายอ่อนแอจากการคลอดน้องชาย

จนกระทั่งเมื่อหกเดือนที่แล้ว ท่านแม่เพิ่งจะสิ้นอายุขัยไปด้วยวัยเพียง 36 หนาว ทำให้ท่านพ่อของข้ากลายเป็นหนุ่มโสดวัย 40 หนาวที่ยังหล่อเหลาและฟิตเปี๊ยะ

ส่วนข้านะหรือ พอท่านแม่ไม่อยู่แล้วข้าก็ไม่รู้จะขยันฝึกความเป็นสตรีไปเพื่ออะไร

ข้าเหนื่อย!

“สามคนนั้น หนึ่งในพวกเขา อย่างไรลูกก็ต้องได้แต่งให้ใครคนใดคนหนึ่ง ถึงคราวที่ต้องทำความรู้จักกับพวกเขาอย่างเป็นทางการแล้ว”

ข้ามองตามสายตาของท่านพ่อ ‘ลี่หลง’ ประมุขพรรคมารป๋ายหลงคนปัจจุบันไปยังสนามประลองด้วยสายตาไม่บอกอารมณ์

บุรุษสามคนที่ท่านพ่อกล่าวถึงจัดเป็นชายงามขึ้นชื่อในดินแดนยุทธภพ พวกเขารูปงามมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง แต่ก็ไม่อาจทำให้ข้าหลงใหลได้

ข้ายังคงมองพวกเขาด้วยสายตาราบเรียบไม่ต่างจากยามปรกติ

“ต้องเป็นหนึ่งในนั้นจริง ๆ หรือเจ้าคะ”

อุตส่าห์หลบหน้ามาได้ตั้งนาน เวลาแห่งการศึกษาดูใจกับ ‘ผู้’ มาถึงแล้ว

“ใช่ หนึ่งในสามคนนี้ดีต่อเราที่สุดแล้ว”

หลางยี เฟิ่งหงซี กุยฮั่นคือบุตรชายคนสำคัญของสามพรรคมารใหญ่ในยุทธภพ

ข้ารู้ว่าพวกเขาอายุมากกว่าข้าไม่กี่ปี เจอกันทีไรนอกจากข้าจะผงกศีรษะทักทายพวกเขาแบบขอไปทีแล้วก็ไม่ได้พูดคุยกันอย่างเป็นทางการสักเท่าไร

“ปฎิเสธได้หรือไม่เจ้าคะอาเตีย”

“ด้วยเหตุใดกัน”

ท่านพ่อไม่ได้แสดงอารมณ์ใดออกมาเป็นพิเศษนอกจากเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยในเหตุผลของข้า

เหตุผลของข้าอาจน่าขันสำหรับผู้อื่น แต่สำหรับข้าแล้วจริงจังยิ่ง!

“เหนื่อยเจ้าค่ะ”

ท่านพ่อมองหน้าข้านิ่ง ๆ ทำเอาข้ารู้สึกใจไม่ดีจนต้องคิดหาเหตุผลมาสมทบ

“แม้พวกเขาจะเป็นพันธมิตรกับเรา แต่ก็หาช่องทางแข่งขันกันเป็นที่หนึ่งในยุทธภพทุกเมื่อ ข้ารู้สึกเหมือนมีว่าที่สามีจ้องจะชิงสมบัติอยู่ตลอดเวลา อาเตียไม่คิดว่าข้ารู้สึกแปลกหรือเจ้าคะ”

“...”

ท่านพ่อยังคงเงียบ ความเงียบกดดันข้าจนในหัวรีบคิดหาคำอธิบายเพิ่ม

“อาเตีย คือว่า…”

“หึ ๆ”

ข้าหยุดคำอธิบายเมื่อท่านพ่อหัวเราะในลำคอ ข้าเผลอมุ่นคิ้วมองท่านเพราะเดาไม่ออกว่าคำพูดของข้าน่าขันตรงไหน ตอนแรกท่านพ่อหัวเราะเพียงในลำคอเท่านั้น แต่สุดท้ายกลายเป็นระเบิดหัวเราะดังลั่น

“ฮ่า ๆ”

ข้านิ่งไปเมื่อถูกภาพตรงหน้าสะกดสายตาเอาไว้ ท่านพ่อลี่หลงมีเส้นผมสีขาวพลิ้วสลวยเมื่อยามลมพัด มองภายนอกดูเย็นชาไร้ใจ แต่เพียงท่านพ่อยิ้มครั้งเดียวเท่านั้น บรรยากาศรอบกายพลันอบอุ่นในทันที

ดวงตาของข้าพิเศษกว่าใคร มันชอบสัมผัสกับละอองสีทองแห่งความสุข

และบัดนี้ข้าเห็นละอองสีทองอยู่รอบกายท่านพ่อ ซึ่งข้าก็ไม่พลาดที่จะใช้ดวงตาดูดซับพลังสำรองไว้

“อาเตียชอบใจหรือเจ้าคะ ดวงตาของข้าก็ชอบใจเช่นกันเจ้าค่ะ”

วรยุทธ์ข้าได้ระดับพื้นฐานที่พอเตะต่อยกับผู้คนได้ ทว่าเรื่องงานบ้านงานเรือน เย็บปักถักร้อย วาดภาพแต่งกลอนกลับเป็นเลิศ

นั่นก็คือความสมบูรณ์แบบที่ข้าพยายามสร้างมาตลอดระยะเวลาสิบแปดหนาว

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ข้าไม่ต้องพยายามสร้างก็สามารถทำได้อย่างง่ายดาย

นั่นคือการใช้ดวงตาสะกดจิต!

ละอองแห่งความสุข ‘สีทอง’ สามารถทำให้ข้าใช้ล่อลวงผู้คนได้เพียงแค่สบตา เมื่อข้าเจตนาอาจทำให้พวกเขาหลงรัก ศิโรราบหรือเปลี่ยนเจตนาร้ายกลายเป็นดี

ละอองแห่งความโกรธแค้น ‘สีดำ’ สามารถทำให้ข้าใช้สะกดจิตพวกเขาในแง่ลบ เช่น สั่งให้ฆ่าตัวตาย สั่งให้ใครไปทำเรื่องเลวร้ายก็ได้

แต่ข้อเสียของการใช้สิ่งนี้จะส่งผลทำให้ดวงตาของข้าแดงก่ำขึ้นเรื่อย ๆ หากข้าใช้ไปทำเรื่องแย่ ๆ จะฉายชัดผ่านดวงตาทันทีจนผู้คนสามารถสังเกตได้

ถามว่าข้าเคยใช้พลังพวกนี้หรือไม่ คำตอบ…ครั้งเดียว!

นั่นคือการเปลี่ยนใจสุนัขตัวใหญ่ไม่ให้กัดน้องแมวตัวน้อย หลังจากนั้นมาข้าก็ไม่เคยใช้อีกเลย

เพราะมันทำให้ข้าเหนื่อยมาก!

อีกทางด้านหนึ่ง…

“ฮ่า ๆ”

เสียงหัวเราะที่ดังมาจากอัฒจันทร์สูงทำให้เหล่าลูกพรรคที่อยู่ในลานประลองกว้างของพรรคมารป๋ายหลงแอบชำเลืองมองภาพหายากนี้ รวมถึงสี่บุรุษที่กำลังแข่งยิงธนูกันอยู่ในขณะนี้ด้วย

“ลี่หลาน ท่านประมุขหัวเราะเป็นด้วยหรือ เหมือนข้าจะเห็นครั้งแรก บุญตาจริง ๆ”

ลี่หลานว่าที่ประมุขพรรคมารป๋ายหลงวัย 17 หนาวมองขึ้นไปบนอัฒจันทร์สูง เมื่อเห็นสตรีร่างบางคุ้นตานั่งอยู่ข้างบิดาก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจเท่าไร

เพราะสำหรับตัวเขาเองแล้ว นางก็คือจุดอ่อนรวมถึงเป็นความสุขของเขาด้วยเช่นกัน

ลี่หลานไม่ได้ตอบอันใดนอกจากง้างสายธนูแล้วยิ่งไปยังแป้นธนู เขาไม่ได้ใช้สายตาเล็งเป้าเลยสักนิด

แต่ผลที่ได้คือลูกธนูดั่งถูกจับวางไว้กลางแป้นเบียดธนูลูกอื่น ทำเอาผู้เป็นเจ้าของผลงานคนก่อนอย่างหลางยีไม่สบอารมณ์

“นี่คือการสั่งสอนข้าโทษฐานที่กล่าวว่าบิดาเจ้าหัวเราะไม่เป็นรึ”

หลางยีว่าที่ประมุขพรรคมารเฮยหลาง เขาเป็นบุรุษรูปงามที่มีใบหน้าคมเข้ม ตาเฉี่ยวดูดุร้าย แต่กลับมีรอยยิ้มเจ้าชู้แปะไว้บนใบหน้าตลอดเวลา

ลี่หลานเห็นแบบนั้นในใจคิด…

เขาไม่เหมาะเป็นพี่เขยของข้า ดูเจ้าชู้เกินไป

ทั้งสามคนไม่ได้รู้ตัวเลยว่าการประลองธนูกระชับความสัมพันธ์ในวันนี้ ตนได้ถูกประเมินจากลี่หลานไว้เรียบร้อยแล้ว

“นับวันฝีมือลี่หลานยิ่งก้าวหน้า ข้าดีใจแทนเจ้ายิ่ง”

ลี่หลานถอยหลบเมื่อคนต่อไปที่จะยิงธนูคือเฟิ่งหงซี ว่าที่ประมุขพรรคเฟิ่งหง บุรุษที่ทำตัวดูสูงส่งตลอดเวลา ใบหน้าเขายิ้มแย้ม แต่แววตากลับฉายความร้ายกาจที่คนประเภทเดียวกันถึงมองออก

ตึง!

ลูกธนูที่เฟิ่งหงซียิงออกไปผ่าครึ่งลูกธนูของลี่หลานออกเป็นสองซีก เรียกเสียงปรบมือจากลูกพรรคป๋ายหลงที่มาชมการยิงธนูได้เป็นอย่างดี

ท่าทางมั่นใจด้วยการเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดีของเขา ทำให้ลี่หลานไม่ประทับใจอย่างยิ่ง

เขาก็ไม่เหมาะจะเป็นพี่เขยข้า หากแต่งออกไปในภายภาคหน้า เจี่ยเจียคงได้คุกเข่าให้เขาทุกคืน

“พวกเจ้าแต่ละคนช่างมีพรสวรรค์ด้านการยิงธนูยิ่ง”

กุยฮั่น ว่าที่ประมุขพรรคมารกุยหานเป็นคนสุดท้ายที่จะยิงธนู

เขาเป็นบุรุษที่มีใบหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตาแว่วหวานมีเสน่ห์ สามารถล่อลวงสตรีให้หลงรักได้อย่างง่ายดาย เป็นอันตรายต่อใจของสตรียิ่ง

ลี่หลานส่ายหน้าเบา ๆ ในใจคิด

รู้เลยว่ามีดวงชะตาดอกท้อ เจี่ยเจียต้องรักเขามากกว่าข้าแน่ ไม่ได้…คนผู้นี้ไม่เหมาะจะเป็นพี่เขยข้า

แกรก!

กุยฮั่นปล่อยลูกธนูออกไปแล้ว แน่นอนว่าดอกธนูปักลงกึ่งกลางแทนที่ธนูดอกก่อน

แต่สิ่งที่ได้หลังจากนั้นคือ แป้นธนูแตกออกจากกันเป็นสองส่วนในทันที เรียกเสียงฮือฮาจากคนในลานประลอง สรรเสริญถึงความแข็งแกร่งของเขาไม่หยุด

“แข็งแกร่งยิ่ง!”

“แรงดีแท้”

“เยี่ยม”

ลี่หลานหน้าเจื่อน แต่ต้นเหตุไม่ใช่เพราะรู้สึกพ่ายแพ้อย่างที่หลางยีและเฟิ่งหงซีรู้สึก

แต่เขาตกใจที่หนึ่งในว่าที่พี่เขยของเขาแรงเยอะถึงเพียงนี้ ในใจลี่หลานคิด

ไม่ได้…เจี่ยเจียรับไม่ไหวแน่ถ้าได้แต่งให้ชายคนนี้ เจ้าอย่าหวังจะมาเป็นพี่เขยข้า