๑๓ มีเรื่องให้ระทึก

๑๓

มีเรื่องให้ระทึก

หลางยี…

‘ดียิ่ง ดีเสียเหลือเกิน’ นี่คือประโยคที่ข้าลอบตะโกนขึ้นมาในใจซ้ำ ๆ

เพราะคนสนิทของข้าซึ่งสู้อุตส่าห์พามาบังหน้าด้วยตระเตรียมกลีบบุปผามาเพื่อจะให้ข้าใช้สิ่งนี้สร้างความประทับใจให้สตรีผู้นั้น

ข้าพลันสงสัยอยู่อย่างหนึ่งว่า…

มิใช่สตรีหรือที่ควรมีกลีบบุปผาโปรยอยู่รอบกาย ไฉนเป็นบุรุษเช่นข้าที่ต้องทำ

“เจ้าจะโปรยให้หมดทั้งตะกร้าเลยหรือไม่”

ข้ายกแขนขึ้นกอดอก ในอ้อมแขนมีกระบี่คู่ใจสอดอยู่ในอ้อมอกด้วย เงยหน้ามองอาไท่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

“ที่แท้ท่านประมุขน้อยเห็นดีเห็นงามกับแผนของข้าน้อยแล้ว ยินยอมพร้อมใจแล้วใช่หรือไม่ขอรับ”

ลูกน้องคนสนิทหยุดโปรยกลีบบุปผา เอ่ยถามด้วยสีหน้าดีใจเหลือคณา

ก็สู้อุตส่าห์เตรียมมาแล้วจะไม่ใช้หรือ!

 “อย่าโยนเข้าปากข้าก็แล้วกัน”

ข้าตอบด้วยอารมณ์แสร้งหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนที่จะเบือนหน้าหนีคนสนิท ทว่าจังหวะนั้นสายตากลับไปสบเข้ากับใบหน้าหนึ่งที่คุ้นเคยพอดี

“เฟิ่งหงซี!”

ข้าผุดลุกยืนขึ้นจากเก้าอี้ก่อนที่จะตรงดิ่งเข้าไปหาเจ้าของนาม

…ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าได้แสดงสีหน้าแบบใด!

“เจ้ามาทำอันใดที่นี่/เอาบุปผามาโปรยเล่นทำไม”

สองเสียงถามขึ้นพร้อมกัน เสียงแรกย่อมเป็นของข้า แต่อีกเสียงที่เอ่ยถามด้วยความระแวงนั้นทำเอาข้ามุ่นคิ้ว

“เจ้าสนใจพฤติกรรมของข้าตั้งแต่เมื่อไรเฟิ่งหงซี ข้าจะทำสิ่งใด หาได้ข้องเกี่ยวอันใดกับเจ้าไม่!”

วาจาของข้าอาจดูไม่แยแสเขา แต่สายตากลับลอบสังเกตการแต่งกายของบุรุษตรงข้ามโดยพยายามไม่ให้อีกฝ่ายจับได้

จากที่เมื่อก่อนข้าไม่ได้อินังขังขอบกับการแต่งกายของสหายร่วงวงการเดียวกันนัก แต่ยามนี้ในหัวมีแต่การตั้งคำถามเต็มไปหมด เช่นว่า…

เฟิ่งหงซีแต่งกายมาดีกว่าปกติหรือไม่ หรือว่าเขาแต่งมาเอาใจสตรีผู้นั้น

ในใจคิดเช่นนี้ สายตาพลันก้มมองดูตัวเองเปรียบเทียบกับชายหนุ่มรูปงามตรงหน้า

หัวร้อน!

เฟิ่งหงซีแต่งมาเพื่อการเดียวกับข้าเป็นแน่ แต่ไหนแต่ไรมาเฟิ่งหงซีไม่เคยพยายามเพื่อสตรีคนใด มีแต่สตรีที่ตามเขาต้อย ๆ

หรือว่าเจ้านี่ก็หลงเสน่ห์สตรีลี่จูด้วยอีกคน แต่เดี๋ยวนะ เหตุใดถึงมีคำว่า ‘ก็’

“เหตุใดเจ้า…”

ข้าไม่ได้ใช้เวลาใคร่ครวญกับการตั้งคำถามนี้นัก เพราะเมื่อได้ยินเสียงของเฟิ่งหงซีออกมาเพียงนิดเท่านั้น ปากก็หลุดประโยคนี้ไปแล้ว

“ข้าไม่ได้แอบมาดูนาง แค่บังเอิญผ่านมาแถวนี้”

เฟิ่งหงซีคิ้วกระตุก ข้าที่หลุดปากพูดไปแล้วใจหายแวบ ในใจร่ำร้องว่าแย่แล้วไม่หยุด

ยิ่งเห็นเจ้าคนตรงหน้ายกยิ้มมุมปาก ข้ายิ่งรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง

“อ้อ เจ้าว่าอย่างไรก็ว่าตามนั้น”

ข้าลอบถอนหายใจที่เฟิ่งหงซีไม่ได้ดึงดันจะไล่ต้อน

นิ้วมือเรียวยาวทำเพียงหยิบจอกชาขึ้นมาจิบด้วยท่าทางสูงส่งอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเขา

ข้านั่งลงร่วมโต๊ะกับเขาโดยไม่รอให้เจ้าของโต๊ะเชื้อเชิญ ยกมือขึ้นสั่งน้ำชาอีกชุดแล้วนั่งจิบรออย่างเงียบ ๆ จนเวลาผ่านไประยะหนึ่งแล้วข้าถึงได้เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น

“เจ้าจะนั่งอยู่ตรงนี้อีกนานหรือไม่”

คำถามนี้หากเอ่ยกับคนทั่วไปนับว่าเสียมารยาทนัก แต่เมื่อข้าถามกับคนที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กแต่ไม่ได้เป็นสหายกันกลับเป็นเพียงคำถามธรรมดาอย่างถามสภาพดินฟ้าอากาศทั่วไป

“จนกว่าลี่จูเม่ยเม่ยจะมา…ไม่รู้ว่าจนป่านนี้แล้วเหตุใดยังไม่มาอีก หรือว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น”

ต้นประโยคเฟิ่งหงซีเอ่ยตอบข้าออกมาตามตรง คล้ายไม่อายที่เอ่ยเรื่องเช่นนี้ต่อหน้าข้า ไม่ได้กลัวเสียหน้าแบบที่ข้ารู้สึก

แต่ประโยคหลังคล้ายกับว่าเขาพึมพำกับตัวเอง ไม่นานนักก็เรียกคนสนิทมาสั่งการ ดูท่าคงจะส่งคนไปดูลาดเลาทางฝั่งของลี่จู

ไม่ได้!

ข้าจะให้เขาส่งคนไปเพียงฝ่ายเดียวไม่ได้ ข้าจะต้องส่งคนไปด้วย แม้ไม่รู้ว่าจะส่งไปแข่งกับเขาเพื่อการใด แต่สิ่งที่ชัดเจนแจ่มแจ้งในใจคือ…

เฟิ่งหงซีจะได้หน้าคนเดียวไม่ได้โดยเด็ดขาด!

“อาไท่…”

คนสนิทของข้าครั้งนี้ไม่ซื่อบื้อ พยักหน้ารับแล้วตามคนของเฟิ่งหงซีไปติด ๆ

ระหว่างนั่งรอข่าวเราทั้งคู่ไม่ได้สนทนาสิ่งใด นั่งรอไม่นานคนของข้าและคนของเฟิ่งหงซีก็กลับมาพร้อมกันด้วยท่าทางร้อนใจ มิหนำซ้ำประโยคแรกที่กล่าวออกมายังเหมือนกันอีกด้วย

“ท่านประมุขน้อย ทางนั้นแย่แล้วขอรับ”

ไม่ต้องรอให้คนทั้งคู่ขยายความไปมากกว่านี้ ข้าและเฟิ่งหงซีก็รีบทยานกายจากไปในทันที

(จบหลางยี)

ลี่จู…

นานเป็นชั่วยามกว่าที่รถม้าจะซ่อมเสร็จ ม่านหนิงกูเหนียงมาเรียกข้าไปขึ้นรถม้าด้วยตนเอง อาชิ่งเข้ามาพยุงข้าแล้วเดินไปที่รถม้าพร้อมกัน

“ทุกคน…”

ข้าชะงักเมื่อม่านหนิงยกมือขึ้นข้างหนึ่งเป็นเชิงให้สัญญาณที่คนทั้งขบวนต่างเข้าใจยกเว้นข้ากับอาชิ่ง

“ม่าน…”

อาชิ่งกำลังจะเอ่ยถามม่านหนิงแต่โดนข้าปรามทางสายตาก่อน แม้จะยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ข้าก็อยากทำตัวเป็นผู้ร่วมเดินทางที่ดี เงียบเสียงรอฟังม่านหนิงสั่งการ

ด้วยความที่ทุกคนต่างเงียบเสียง โดยรอบจึงไม่มีเสียงอื่นใดนอกจากเสียงลมดังหวีดหวิว ให้ความรู้สึกขนลุกขนพอง ในตอนนั้นเองที่ข้าได้ยินเสียงร้องโหยหวนอย่างทรมานเสียงหนึ่งดังอยู่ไม่ไกล

เสียงนั้นทั้งเจ็บปวดและเคียดแค้น มาเพียงแค่เสียงก็ขนลุกไปทั้งกาย

“ทุกคน ป้องกันลี่กูเหนียง พวกมันกำลังมาทางนี้”

พะ พวกมัน! แสดงว่าไม่ได้มีเพียงหนึ่งอย่างที่ข้าคิด

มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้ข้าทึ่งไม่แพ้กันในยามที่มาเยือนโลกนี้ช่วงแรกคือที่นี่มีสิ่งเหนือจินตนาการอยู่มากมาย

หนึ่งในนั้นคือปีศาจ!

พรรคมารกับพรรคธรรมะอาจจะไม่ถูกกันก็จริง แต่ทั้งสองศาสตร์ต่างมีเป้าหมายเดียวกันคือการกำจัดปีศาจ

หมู่บ้านกุยหานดูแลปีศาจกันอย่างไร!

(จบลี่จู)