๑๔ ล่าปีศาจในอาณาเขตผู้อื่น

๑๔

ล่าปีศาจในอาณาเขตผู้อื่น

“กรี๊ด~เจ้าพวกมนุษย์ชั้นต่ำ กล้าดีอย่างไรมาขโมยลูกน้อยของข้า!”

เสียงกรี๊ดร้องแหลมหูดังขึ้นด้านหลังของกลุ่มนักล่าปีศาจกลุ่มใหญ่ พวกเขาค่อย ๆ หันไปมองด้านหลังก่อนจะเผยความตื่นตระหนกออกมา

แม้พวกเขาจะตื่นตระหนก แต่บุรุษร่างกายกำยำหลายคนต่างล้อมชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาเอาไว้ ในมือของบุรุษหนุ่มผู้นั้นถือไข่ใบใหญ่

ไข่สีทองอันเป็นต้นเหตุของการเกิดเสียงกรี๊ดร้อง!

“เจ้าคงเป็นมารดาของไข่ใบนี้สิท่า”

บุรุษที่อยู่ท่ามกลางวงล้อมเลิกคิ้ว ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะ

“เหอะ! ถึงขั้นปล่อยปละละเลยบุตรที่อยู่ในไข่เช่นนี้ได้ลงคอ แล้วต่อไปจะเป็นมารดาที่ดีได้อย่างไร มิสู้ให้ข้านำมันกลับไปเป็นของกำนัลให้เสด็จพ่อ”

เมื่อปีศาจสาวได้ยินว่าไข่ที่ตนเฝ้าฟูมฟักทะนุถนอม เฝ้าถ่ายเทพลังวิญญาณให้มาตลอดหลายปีกลับถูกมนุษย์ธรรมดากำลังจะมาพรากบุตรไปจากอกเพื่อเอาไปเป็นของกำนัล นางก็ยิ่งโกรธจนกรี๊ดร้องออกมาอย่างเจ็บปวดเจือความเคียดแค้น

“ชั้นต่ำ! ข้าอยู่ในหมู่บ้านกุยหานมาเป็นร้อยปี ไม่เคยมีใครย่างกายเข้ามาในเขตของข้า แม้แต่ประมุขพรรคกุยหานก็ยังไม่วอแวกับข้า แล้วเจ้าเล่าเป็นใคร เป็นบุตรของสุนัขตนใดจงบอกข้ามา!”

ปีศาจสาวยังเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเหมือนโดนกรีดแทงไม่ลดรา ดวงตาปูดโปนแดงก่ำ สองมือในร่างจำแลงมนุษย์กำหมัดเข้าหากันแน่น รอบกายแผ่ไอเย็นเจือจิตสังหาร

“เปิ่นหวางไม่จำเป็นต้องบอกเจ้า!”

จากคำแทนตัวก็รู้ว่าเขาเป็นชายสูงศักดิ์ผู้หนึ่ง ท่าทางของเขายังคงทะนงตัว แต่ในใจนั้นกลับห้ามความรู้สึกกลัวไม่ได้

หย่งเหิงคือองค์ชายรองแห่งแคว้นจุน หน่อเนื้อเชื้อกษัตริย์ของเจ้าอาณาจักรแห่งนี้แม้ยุทธภพกับราชวงศ์จะเป็นน้ำบ่อไม่ยุ่งกับน้ำคลองและเมืองหนานหยาก็จัดเป็นการปกครองพิเศษที่ราชวงศ์ไม่กล้าตอแยด้วย

แต่หย่งเหิงกลับใจกล้าเทียมฟ้า ไม่เพียงแต่ลักลอบเข้ามาในเขตหมู่บ้านกุยหานเท่านั้น แต่ยังมากระทำการล่าปีศาจในเขตการปกครองของพรรคใหญ่ในยุทธภพด้วย

“ได้ ในเมื่อไม่อยากบอก เช่นนั้นวันนี้ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าได้พูดอีกเลย!”

สิ้นคำของปีศาจสาว ร่างจำแลงมนุษย์ก็ได้เปลี่ยนเป็นร่างปีศาจขนาดมหึมา แยกร่างปีศาจออกเป็นหลายร่าง

แมงมุมขนาดใหญ่หลายตัวพุ่งเข้าหากลุ่มคนทั้งหลายอย่างรวดเร็ว ทำให้องครักษ์ผู้เคราะห์ร้ายโดนขาอันใหญ่โตเตะไปโดนต้นไม้จนกระอักเลือด

“คุ้มครององค์ชาย!”

เสียงสั่งการของหัวหน้าองครักษ์ดังขึ้น ก่อนที่เขาจะสั่งให้องครักษ์นายอื่นพาหย่งเหิงหนีไป

แม้หย่งเหิงจะมีวรยุทธ์สูงส่งไม่น้อย แต่เป้าหมายของเขาในวันนี้หาได้เป็นการกำจัดปีศาจไม่ แต่เป็นการขโมยทายาทของปีศาจไป

ร่างสูงเพรียวใช้วรยุทธ์เคลื่อนกายหนีไปโดยมีร่างจริงของปีศาจสาวและร่างแยกตามไปติดๆ

“กรี๊ด เอาลูกน้อยของข้าคืนมา!”

เสียงกรี๊ดร้องตามมาไล่หลัง หย่งเหิงวิ่งหนีไปยังทิศทางที่เป็นถนนเพื่อหวังจะเจอชาวยุทธภพเข้า จนกระทั่งหนีมายังถนนท่ามกลางป่าไผ่

เขาไม่รู้ว่ากลุ่มคนที่อยู่บนถนนเป็นใคร แต่กระนั้นก็ยังโยนไข่ที่อยู่ในมือไปให้สตรีผู้หนึ่งที่กำลังมีสีหน้าแตกตื่น

เขาตัดสินใจเผชิญหน้ากับเหล่าปีศาจแทนการหนี

ตอนนั้นคิดเพียงว่า ตนไม่ได้ต่อสู้กับปีศาจแมงมุมเพียงลำพังแน่ อย่างไรชาวยุทธภพคนอื่นก็ต้องช่วยเขา

นี่จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เขายอมเผชิญหน้า!

ลี่จู…

“ที่ปีศาจในอารักษ์เป็นเช่นนี้เพราะมีคนขโมยไข่นี่เอง นางไม่เคยแยกร่างจริงมากเท่านี้มาก่อน ระวังตัวด้วยลี่กูเหนียง”

ม่านหนิงบอกให้ข้าระวังตัวแต่นางก็ยังคุ้มกันข้าอยู่

ตอนนี้ข้าไม่รู้ว่าตนควรแตกตื่นกับอะไรระหว่างอยู่ ๆ ก็โดนใครหน้าไหนไม่รู้โยนไข่ขนาดใหญ่มาให้กับเรื่องที่ข้าเกือบทำไข่หลุดมือจนโดนเสียงกรี๊ดแหลมหูเข้า

“ข้าไม่ได้ขโมยไข่เสียหน่อย เหตุใดต้องมาลงที่ข้า!”

ข้าตัดพ้อแต่ขณะเดียวกันก็เพิ่มความระมัดระวังให้ตนเองมากขึ้น

คนของพรรคมารกุยหานกระจายเป็นวงล้อมรอบปีศาจที่คล้ายกับแมงมุมไว้ ทั้งยังช่วยกันกางอาณาเขตกักกันไม่ให้ปีศาจหลุดออกมา

“นางคือปีศาจอารักษ์หนึ่งเดียวที่พรรคของเราไม่กำจัดทั้งยังให้ที่อยู่อาศัย ท่านผู้นี้ช่างใจกล้ายิ่งนัก ถึงขนาดไม่รายงานให้พรรคของเราทราบ กระทำการโดยไม่ไว้หน้ากันเช่นนี้ มิทราบว่าชื่อเสียงเรียงนามว่าอย่างไร”

ม่านหนิงร่วมร่ายอาณาเขตด้วย แต่ขณะเดียวกันก็เอ่ยถามผู้ที่โยนไข่ปีศาจให้แก่ข้า

“อ่ะ ซี้ด…”

บุรุษผู้นั้นยังไม่ทันได้เอ่ยตอบก็โดนเสียงของข้าแย่งความสนใจไปเสียก่อน

ใบหน้าหล่อเหลาตะลึง ดวงตาเบิกโพลงเมื่อเห็นลำแสงสีทองเปล่งประกายรอบไข่ เมื่อเขาตั้งสติได้ก็เอ่ยถามข้าด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว

“เจ้าทำอะไรกับไข่ของข้า!”