๑๒ ลอบประเมิน

๑๒

ลอบประเมิน

ณ ป่าไผ่ก่อนเข้าเขตหมู่บ้านกุยหาน   

“รถม้าใช้งานต่อไม่ได้แล้วเจ้าค่ะลี่กูเหนียง”

เรื่องมันมีอยู่ว่าเมื่อไม่ถึงหนึ่งเค่อก่อนหน้านี้ อยู่ ๆรถม้าที่วิ่งได้ปกติก็เกิดอาการไม่ปกติเข้า

เมื่อข้าลงมาดูถึงเห็นว่าล้อแตก ตั้งแต่มาเกิดใหม่ในโลกนี้ข้ายังไม่เคยมีประสบการณ์ล้อแตกเลยสักครั้ง เปิดประสบการณ์ใหม่ที่ข้าไม่ค่อยชอบเท่าไรแล้ว

“แล้วอย่างไรต่อ จะให้ข้าขี่ม้าไปที่พรรคกุยหานแทนเช่นนั้นหรือ”

ข้าจ้องไปยังม้าสีน้ำตาลที่กำลังกระดิกหูอยู่บางครา ไม่หันหน้ามามองข้าเลยสักนิด

ดวงข้าไม่ถูกกับม้าสินะ!

“ลี่กูเหนียงก็เห็นท่าทีของเจ้าเงินแล้วใช่หรือไม่ ม้าตัวนี้คือม้าที่ท่านประมุขน้อยมอบให้ข้า นอกจากข้าและท่านประมุขน้อยแล้วก็ไม่มีใครขี่มันได้เลย ต้องขออภัยลี่กูเหนียงแล้ว ส่วนม้าตัวอื่นนั้น เห็นทีจะไม่สมฐานะ”

ม้าก็คือม้า ยังมีคำว่าสมฐานะไม่สมฐานะอีกหรือ เหลือจะเชื่อ

“แล้วจะให้คุณหนูของข้าเดินไปหรือ!”

ข้าหันขวับไปมองหน้าสาวใช้คนสนิทในทันที ส่งสายตาปรามนางไม่ให้ท้าผู้อื่น

“ม้าตัวใดก็ได้ข้าไม่ติด ไม่ต้องเดินไปก็พอ”

“ม้าตัวอื่นไม่สมฐานะและควบคุมยาก เกรงว่าจะทำให้ลี่กูเหนียงได้รับอันตราย ไม่สู้รอให้คนหาล้อใหม่มาเปลี่ยนให้”

ข้าสัมผัสได้ถึงคำว่าถ่วงเวลา แต่จะทำไปเพื่ออะไรกัน หรือคิดจะให้ข้ากินนอนที่พรรคมารกุยหาน

“แล้วแต่ม่านหนิงกูเหนียงจะเห็นสมควร”

“ลี่กูเหนียงโปรดรอสักครู่เจ้าค่ะ”

ข้าส่งยิ้มให้นางบางเบา จากนั้นก็หมุนตัวเดินไปหาที่นั่ง อาชิ่งที่เดินตามมาด้วยแสดงอาการไม่พอใจแทนข้า

“คุณหนูเจ้าคะ อาชิ่งว่านางต้องกลั่นแกล้งคุณหนูเป็นแน่ อยู่ ๆ ล้อรถจะแตกได้อย่างไร เป็นไปได้หรือไม่เจ้าคะ นางไม่อยากให้คุณหนูไปดูตัว หรือนางจะเป็นอนุท่านประมุขน้อย”

ก็เป็นไปได้ แต่เมื่อลองคิดอีกมุม…

“ถ้าเจ้าเป็นบุรุษ เจ้าจะให้สตรีของตัวเองมารับหน้าสตรีคนอื่นหรือไม่”

อาชิ่งนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนที่จะถอนหายใจ

“หนักใจเพียงนั้น”

ถึงขั้นถอนหายใจเชียว!

“อาชิ่งไม่ทราบเจ้าคะ ปวดหัวจะคิดต่อแล้ว”

ว่าแล้วนางก็หาผ้ามาปูบนโขดหินก้อนโตให้ข้านั่ง ส่วนตนก็เตรียมของไว้ปรนนิบัติพัดวีข้า รวมถึงอาหารและเครื่องดื่ม

“น้ำชาเจ้าค่ะคุณหนู”

ข้านั่งลงบนโขดหิน จากนั้นก็ยื่นมือไปรับชาจากมือสาวใช้ กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ซึมซับบรรยากาศป่าไผ่แบบโบราณ

“ท่านประมุขน้อยกุยหานอาจจะเป็นบุรุษจำพวกที่ทนเห็นสตรีของตนมารับหน้าสตรีอีกคนก็ได้เจ้าค่ะ แต่หากไม่ใช่ก็ดีแล้ว บ่าวแค่คิดเผื่อคุณหนูก็เท่านั้น”

ดวงตาของข้าจับจ้องไปยังสายตาจริงใจของอาชิ่ง แสงสีทองที่ข้าสัมผัสได้ทำให้ข้ายกยิ้มมุมปาก จากนั้นก็เอื้อมมือไปลูบศีรษะนางเบา ๆ

“ขอบใจที่คิดเผื่อข้า”

“คุณหนูไม่ต้องขอบใจบ่าวเจ้าค่ะ บ่าวเต็มใจ”

สองนายบ่าวมอบรอยยิ้มให้กันก่อนที่จะสนทนาเรื่องนั้นเรื่องนี้ด้วยบรรยากาศรอบกายคล้ายมิตรสหายที่สนิทสนมกันมาก

การกระทำของทั้งสองตกอยู่ในสายตาของม่านหนิงตลอดเวลา

นางรู้สึกแปลกใจกับบรรยากาศระหว่างทั้งสองมาก เอ่ยเสียงเบาว่า…

“ต้องเป็นคนอย่างไรกันถึงได้สนทนาพาทีกับสาวใช้ด้วยบรรยากาศดุจพี่น้องแบบนี้”

ม่านหนิงยืนกอดอกซ่อนตัวอยู่หลังรถม้า สายตาอ่านยากจับจ้องไปยังลี่จูทั้งยังประเมินนางในทุกด้าน

“ไม่สิ! ต่อให้เป็นพี่น้องกันแท้ ๆ ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นเช่นนี้ ช่างเป็นสตรีที่น่าสนใจ”