๑๕ ฉากเปิดตัวพระเอก

๑๕

ฉากเปิดตัวพระเอก

ข้าจะไปทำอะไรได้ ช่างเป็นบุรุษที่…ฮึ่ม! น่าตายนัก

เริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดปีศาจแมงมุมถึงได้โกรธแค้นถึงเพียงนั้น อันใดคือการกล่าวว่าไข่ของข้า!

“ข้าหาได้ทำอันใดไม่ ก็แค่…”

ข้ายังกล่าวไม่ทันจบ ดวงตาพลันเบิกโพลงขึ้นด้วยอีกคน เพราะจู่ ๆ ไข่ใบยักษ์ที่ดูดเลือดจากปลายนิ้วมือข้าก็แตกออกเป็นสองซีก

แมงมุมตัวเล็ก ๆ ทะลักออกมาเดินกระจายทั่วทุกสารทิศยิ่งเรียกเสียงกรี๊ดร้องของปีศาจได้ดังกว่าเดิม

“มันกินเลือดข้า ข้าสาบานได้เลยว่าไม่ได้ทำอะไรกับไข่ใบนี้ทั้งนั้น”

สองมือของข้ายกขึ้น เลือดสีแดงยังคงติดอยู่บนปลายนิ้ว เจ็บไม่มากนักทว่าเลือดกลับเต็มปลายนิ้วเป็นผลให้ปีศาจที่ถูกกักขังอยู่ชะงักไปครู่หนึ่ง

จากนั้นก็ระเบิดพลังออกมาจนทำให้คนของพรรคกุยหานกระเด็นกระดอนไปคนละทิศโดยไม่ให้ใครได้ตั้งตัว

เฮือก! แย่แล้ว!!

ปีศาจสาวพุ่งเข้ามาทิศทางข้าไม่ผิดแน่ ร่างกายของข้าแข็งทื่อ แต่ยังพอประคองสติ

หากปีศาจเข้ามาในระยะประชิดเมื่อใด ข้าจะใช้พลังสะกดจิตเปลี่ยนความคิดมัน

ตู้ม!

“กรี๊ด!”

แต่แล้วข้าก็ไม่ได้ทำตามที่ใจคิด อยู่ ๆ ร่างขนาดมหึมาของปีศาจแมงมุมก็ถูกพลังบางอย่างซัดเข้าจนร่างที่กำลังพุ่งเข้าหาข้ากระเด็นไปอยู่อีกฝั่ง

ดวงตาของทุกคนจับจ้องไปยังผู้มาใหม่พร้อมทั้งเรียกด้วยความดีใจ

“ท่านประมุขน้อย!”

ม่านหนิงเรียกด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า ประกายตาระยิบระยับ ต่างจากข้าที่มองใบหน้าดั่งพานอันด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่าในใจกลับคิดอย่างตลกขบขัน

เปิดตัวครั้งแรกก็ลอยหกเมตรมาแต่ไกล!

ร่างสูงลงสู่พื้นดินด้วยท่วงท่าสง่างาม ปอยผมด้านหน้าถูกลมพัดพลิ้วสลวยกลายเป็นภาพชวนฝัน

ข้าบีบมือตัวเองไว้แน่นเพื่อกันไม่ให้ตนเผลอปรบมือ เพราะนี่มันฉากเปิดตัวพระเอกชัด ๆ

เขาก็คือกุยฮั่น ว่าที่ประมุขพรรคมารกุยหาน คนที่ข้าจะมาดูตัวด้วยในวันนี้

ร่างสูงยืนเอามือไพล่หลัง ใบหน้าเรียบสนิทจับจ้องไปยังปีศาจแมงมุมด้วยสายตาอ่านยาก มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้น ปล่อยพลังไปยังปีศาจแมงมุม

ครั้งนี้ไม่ได้เป็นการยับยั้งด้วยแรง แต่เป็นการปลอบแมงมุมให้นิ่งสงบ

“บุตรทั้งหลายของท่าน ข้าจะเป็นผู้ตามกลับมาให้เอง โปรดวางใจ”

น้ำเสียงสงบนิ่งของกุยฮั่นลื่นหูนัก ฟังแล้วสงบใจเป็นอย่างยิ่ง ทำเอาข้าเผลอมองใบหน้าของเขานานกว่าปกติ

เมื่อดวงตาเรียวรีทรงเสน่ห์ตวัดมามองเพียงนิด ข้าก็หลุบตาลงต่ำซ่อนสีหน้าโดยพลัน

ก็ว่าลี่หลานไม่ชอบ มีเสน่ห์เกิน!

“ท่านประมุขน้อย ข้า…”

ม่านหนิงเดินเข้าไปหมายจะเอ่ยบางอย่างกับกุยฮั่น แต่แล้วก็ถูกเจ้าตัวปรามไว้ทั้งยังเอ่ยสั่งการแทน

“นำปีศาจอารักษ์กลับไปยังฐานเดิม ส่งคนออกไปตามลูก ๆ ของนางคืนด้วย”

“เจ้าค่ะท่านประมุขน้อย”

ม่านหนิงพยักหน้ารับก่อนจะจากไปทำงานตามที่นายสั่ง ท่าทีของทั้งสองดุจนายเหนือหัวกับคนใต้บังคับบัญชา ไม่เผยสิ่งใดที่บ่งบอกว่าเป็นคู่รักกันเลยสักนิด

“ลี่กูเหนียงเป็นอันใดหรือไม่”

เสียงแผ่วเบาดุจกระซิบพร้อมกับระยะห่างที่ร่นเข้ามาประชิดกันทำให้ข้าต้องเงยหน้าจนคอตั้งบ่าเพื่อสบตาเขา

ในสายตาเขารู้สึกอย่างไรกับภาพนี้ข้าไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ ๆ มุมปากสวยได้รูปผุดรอยยิ้มขึ้นเล็กน้อย เพิ่มเสน่ห์ให้กับเขามากกว่าเดิม

“ไม่เป็นอันใดเจ้าค่ะ ก็แค่…”

“เลือด!” ร่างสูงพลันเข้ามาประชิด พร้อมกับจับมือข้าขึ้นสำรวจ

“ท่าน/ว้าย!”

สองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน เสียงเรียกย่อมเป็นเสียงของข้าที่เจือความตกใจอยู่หลายส่วน ทว่าเสียงที่สองของอาชิ่งกลับตกใจเสียยิ่งกว่าข้า

“ทะ ท่านประมุขน้อยทำอันใดเจ้าคะ”

อาชิ่งเอ่ยเสียงสั่น ซึ่งการที่นางจะตกใจก็ไม่แปลก เพราะอยู่ ๆ กุยฮั่นก็ก้มหน้าลงดูดเลือดที่ติดอยู่บนปลายนิ้วของข้า ทำข้าหน้าร้อนผ่าว เผลอกลั้นหายใจ

เมื่อตั้งสติได้ก็สะบัดมือออกอย่างแรง รีบถอยห่างอย่างกับต้องของร้อน

“ท่านเป็นปีศาจหรือ!”

 ข้าตะเบ็งเสียงถามอย่างควบคุมตนเองไม่ได้ ซึ่งสิ่งที่ทำให้ใบหน้าของข้าร้อนฉ่าขึ้นกว่าเดิมคือเห็นเลือดติดอยู่มุมปากเขา ปลายลิ้นสีแดงอมชมพูตวัดเลียเบา ๆ

“พวกเจ้าทำอันใดกัน!”

และดูเหมือนไม่เพียงแค่ข้าเท่านั้นที่ตกใจกับเหตุการณ์นี้ แม้กระทั่งผู้มาใหม่อีกสี่คนก็ตกตะลึงด้วยเช่นกัน สองในสี่คนนั้นเดินเข้ามาหาข้า

“กุยฮั่น ชายหญิงแตกต่าง การที่เจ้าทำเช่นนี้กับลี่จูเม่ยเม่ยหาใช่สิ่งที่สุภาพชนควรกระทำ”

สองคนที่เข้ามาก็คือหลางยีกับเฟิ่งหงซี

หลางยีเดินเข้าไปผลักไหล่กุยฮั่นหนึ่งครั้ง ส่วนเฟิ่งหงซีเดินเข้ามาหาข้า

ทว่าดวงตากลับจับจ้องไปยังกุยฮั่น!

กุยฮั่นมองหลางยี เฟิ่งหงซีและข้าสลับกันไปมา ไม่นานก็ผุดรอยยิ้มสนุกสนาน

“น่าสนใจ”

ข้าเกลียดตัวเองที่เข้าใจความหมายของกุยฮั่น!