๒๐ ฝากรับพิจารณา

๒๐

ฝากรับพิจารณา

ลี่จู…

“เราเข้าไปข้างในกันเถิด”

กุยฮั่นผู้มีท่าทีเปลี่ยนไปเอ่ยชวนข้าเข้าไปด้านในเขตป่าสามฤดู เขาสาวเท้าเดินนำโดยไม่รั้งรอข้า ช่วงขายาวกอปรกับการก้าวที่เร่งรีบต่างจากปกติ เวลาเพียงครู่ก็นำลิ่วไปไกลแล้ว

“รอข้าด้วยเจ้าค่ะ”

ข้าวิ่งตามเขาแล้วคว้ามือหนาเอาไว้ จังหวะก้าวนำของเขาชะงัก ใบหน้าหล่อเหลาหันมามองข้าด้วยสีหน้าตื่นตะลึง ไม่นานก็กลับมาเรียบเฉยเช่นเดิม

ดวงตามีเสน่ห์หลุบมองมือของข้าที่กุมมือเขาไว้ ข้าจึงได้ปล่อยมือแล้วกล่าวขออภัยเสียงเบา

“ท่านเดินเร็วมาก ข้าเดินตามไม่ทันเจ้าค่ะ”

“ข้าต่างหากที่ต้องขออภัย” เขาเอ่ยพร้อมกับยื่นมือมาให้ข้า กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “จับมือข้าไว้ เผื่อเจอเรื่องไม่คาดฝัน ข้าจะได้ช่วยลี่กูเหนียงได้ทัน”

ข้าเหลือบตามองโดยรอบ ตอนนี้เข้ามาในเขตป่าสามฤดูแล้ว ได้ยินเสียงโห่ร้องของบุรุษดังทั่วสารทิศ คาดว่าเป็นลูกพรรคที่กำลังฝึกซ้อมกันอยู่

เสียงเหล่านั้นข่มขวัญคนได้ดียิ่ง ข้าจึงรีบวางมือนุ่มลงบนมือหนา

“รบกวนดูแลด้วยเจ้าค่ะ”

เขายิ้มบางแล้วจูงมือข้าพาไปยังทิศทางหนึ่งซึ่งเป็นหอคอยขนาดสูง

ด้านล่างหอคอยมีบุรุษร่างหนาสองคนยืนเฝ้าอยู่ตรงหน้าประตูใหญ่อันเป็นทางเข้าหอคอย

เมื่อเห็นนายน้อยของพรรคมาเยือน ก็รีบยกมือขึ้นทำการคารวะ

“คารวะท่านประมุขน้อย”

กุยฮั่นพยักหน้ารับเบา ๆ ไม่ได้กล่าวสิ่งใด เขาพาข้าเดินเข้าไปด้านในหอคอยซึ่งแบ่งเป็นชั้นมากกว่า 30 ชั้น

ทว่าแต่ละชั้นกลับไม่มีบันไดเลยสักชั้นเดียว สมแล้วที่ชาวยุทธภพเรียกพวกเขาว่า ‘พรรคบ้าพลัง’

“ล่วงเกินลี่กูเหนียงแล้ว”

เพียงแค่มองหน้า ข้าก็รู้แล้วว่าเขาจะทำอะไรจึงได้พยักหน้าเบา ๆ เป็นการอนุญาต

เขาจึงเอื้อมมือมาคว้าเอวบางแนบร่าง แล้วใช้พลังยุทธ์ทะยานขึ้นชั้นบน

พลังของเขาร้ายกาจยิ่ง นับหนึ่งยังไม่ทันถึงสามก็พาข้าขึ้นมายังชั้นบนสุดของหอคอยได้แล้ว

“โอ้…”

ข้ามองเขาอย่างตื่นตะลึง มือบางยกขึ้นทาบหน้าอก ใจวูบโหวงเต้นระส่ำ

แม้ตอนก่อนหน้าที่จะทะยานขึ้นข้าจะได้เตรียมใจไว้แล้ว แต่ไม่คิดว่าจะเร็วปานความไวแสงเช่นนี้

“ตกใจมากเลยหรือ ขออภัยด้วย”

แม้ปากจะเอ่ยขออภัย แต่สีหน้ากลับปรากฏความขำขันจนเห็นลักยิ้มตรงมุมปาก

ข้ากระแอมเบา ๆ อย่างเก้อกระดาก พยายามสงบสติอารมณ์ เรียกความสงบนิ่งกลับมา

“สูงดีเจ้าค่ะ”

ข้าเสมองไปโดยรอบจึงเห็นว่าชั้นบนสุดนี้สามารถมองเห็นผืนป่าสามฤดูได้ทั้งสามร้อยหกสิบองศา เห็นฝน หิมะและไอร้อนตามลักษณะของผืนป่า

แม้จะมองไม่เห็นตัวคน แต่ยังคงได้ยินเสียงแว่วมาให้ได้ยินตามจังหวะที่ลมพัดพามา

“หากมีกล้องส่องทางไกลก็คงดี”

ด้วยความที่ลืมตัว ข้าจึงเผลอยกสองมือขึ้นทำเป็นกล้องส่องทางไกลส่องไปโดยรอบ ประหนึ่งว่ามันสามารถซูมภาพได้จริง ๆ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่กล้องทำมือส่องไปทางคนข้างกายซึ่งกำลังมองท่าทางของข้าด้วยสีหน้าตั้งคำถาม

ข้าจึงค่อย ๆ ลดสองมือลง ในหัวคิดหาคำอธิบายต่อพฤติกรรมของตนเอง

“เอ่อ…”

“ลี่กูเหนียงอยากเห็นในระยะใกล้กว่านี้ใช่หรือไม่”

ขอบคุณที่มองข้ามแล้วเป็นฝ่ายถามนำให้

“ใช่เจ้าค่ะ แต่ข้าแค่อยากมองเท่านั้น ไม่ได้คิดอยากลงไปสัมผัสจริง ๆ”

เพราะกลัวว่าเขาจะเอาใจข้าโดยการพาลงไปในป่าจริง ๆ ข้าจึงได้ออกตัวไว้ก่อน

“ตามใจลี่กูเหนียง หากยามใดที่สนใจสามารถบอกข้าได้ตลอดเวลา”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ”

ข้ายิ้มจากนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก เขาเองก็เช่นกัน

แม้ระหว่างเราจะไร้เสียงพูดคุย แต่ข้าไม่ได้รู้สึกว่าบรรยากาศมาคุแต่อย่างใด คงเป็นเพราะบรรยากาศที่ดี ข้าจึงรู้สึกว่าเหมือนกำลังกินลมชมวิวอยู่ จนกระทั่งเขาเป็นฝ่ายเอ่ยประโยคหนึ่งขึ้นมา…

“ข้าเป็นคนสุดท้ายที่ลี่กูเหนียงมาดูตัวด้วย”

ข้าหันมาจ้องตาเขา รอฟังว่าอีกฝ่ายจะพูดอันใด ท่าทางที่ดูจริงจังขึ้นทำให้คนฟังเช่นข้าตีสีหน้าจริงจังตาม

“ไม่ว่าลี่กูเหนียงจะตัดสินใจอย่างไร ฝากรับข้าไปพิจารณาด้วยได้หรือไม่”

นี่เขา…กำลังขอโอกาสจากข้าใช่หรือไม่