๓ ศึกษาดูใจครั้งที่หนึ่ง…เริ่ม!     

๓

ศึกษาดูใจครั้งที่หนึ่ง…เริ่ม!     

สามวันก่อนข้านอนหายใจทิ้งไปวัน ๆ ไม่คิดว่าวันนี้จะได้ทำในสิ่งที่คิดว่ายังอีกยาวไกล

“งานแต่งใช่ว่าจะเริ่มวันนี้หรือพรุ่งนี้เสียเมื่อไร”

ข้าทวนคำพูดของท่านพ่อเมื่อสามวันก่อนตอนที่เราพูดถึงเรื่องการแต่งงานของข้า

“ยังมีเวลาศึกษาอีกมาก/ยังมีเวลาศึกษาอีกมาก”

ก่อนที่จะหันหน้ามาพูดประโยคที่สองพร้อมกับลี่หลานที่มีท่าทางสับสนระคนสงสัยไม่แพ้กัน

ตอนนี้เราสองคนพี่น้องยืนอยู่บนอัฒจันทร์สูงลิ่ว มองดูสิ่งมีชีวิตตัวน้อยกำลังวิ่งเล่นไล่จับกับคนในพรรคอย่างสนุกสนานอยู่สนามประลองด้านล่าง

ไม่สิ! อย่าเรียกว่าวิ่งไล่จับเลย มันดูละมุนเกินไป

“เจี่ยเจีย นี่มันคือการข่มขวัญเราขอรับ”

ขนาดน้องชายข้ายังรับไม่ได้กับภาพที่เห็น แล้วข้าจะรับได้หรือ!

วันนี้ข้ามาเยี่ยมชมพรรคมารเฮยหลาง จุดประสงค์อันแท้จริงคือการดูตัวกันระหว่างข้าและหลางยี

แล้วดูสิ่งที่ว่าที่ประมุขพรรคต้อนรับข้า ปล่อยฝูงหมาป่าหิวโซลงสนามประลองแล้วให้คนในพรรคต่อสู้กับหมาป่าที่พร้อมจะขย้ำทุกสิ่งเพราะความหิวโหย

“เสี่ยวตี้ เขาอาจแค่อยากแสดงความแข็งแกร่งของสมาชิกในพรรคให้เราชมก็ได้”

“เจี่ยเจียคิดเช่นนั้นจริงหรือขอรับ”

“ไม่”

ข้าเดาว่าหลางยีจับตาดูพวกเราตลอดตั้งแต่ที่เข้ามาในพรรคมารเฮยหลางแล้ว

พอพวกเราแสดงอาการในสิ่งที่เขาคาดหวังอยากจะเห็นถึงค่อยปรากฏกายออกมา

“เป็นอย่างไรบ้างลี่กูเหนียง ลี่หลาน การแสดงด้านล่างถูกใจหรือไม่”

แล้วก็เป็นอย่างที่ข้าคิดเอาไว้ ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มโตเต็มวัยเดินออกมายืนชมการแสดงข้าง ๆ ลี่หลาน

เขาตั้งใจเรียกข้าตามมารยาททั่วไป แต่กลับเรียกน้องชายข้าอย่างสนิทสนม

แบบนี้ก็ดี!

ใบหน้าของหลางยีคมเข้ม ไม่ว่าจะด้วยเพราะเครื่องหน้าที่ลงตัวของเขาหรือสีผิวออกคล้ำเล็กน้อยจากการกรำแดดเยอะ สิ่งนี้ช่วยส่งให้เขาดูเหมือนตัวร้าย

แต่พอเขายิ้มเท่านั้น ดูแพรวพราวเจ้าชู้เป็นที่สุด!

“นับว่าแข็งแรง ดุดัน ไม่เกรงใจใครขอรับ”

ลี่หลานตอบกลับด้วยท่าทางนอบน้อมหลายส่วน แม้จะไม่ชอบเขาในฐานะหนึ่งในผู้ที่อาจจะเป็นพี่เขย แต่ด้วยเรื่องของความอาวุโสกว่า

อย่างไรก็ต้องให้เกียรติเขาหลายส่วน!

“ไม่เกรงใจใครอย่างที่เสี่ยวตี้กล่าว ว่าแต่ท่านหลางยีไม่ลองดูบ้างหรือเจ้าคะ คงจะน่าเกรงขามกว่าผู้คนด้านล่างเป็นเท่าตัว”

ข้าเหลือบตามองลงไปด้านล่างอัฒจันทร์จากนั้นก็ตวัดสายตาไปมองเขา พยายามอย่างมากที่จะไม่ทำให้มันดูท้าทายจนเกินไป แต่หลางยีคงดูออกกระมัง มิเช่นนั้นเขาคงไม่กระตุกยิ้มเช่นนี้

“เกรงว่าจะทำให้ลี่กูเหนียงผิดหวังแล้ว เพราะแผนของข้าในวันนี้ไม่ได้เพื่อทำให้ลี่กูเหนียงประทับใจในตัวข้าถึงเพียงนั้น”

เหอะ! หากการเดาะลิ้นไม่ทำให้ดูเสียมารยาท ข้าคงทำมันใส่เขาไปนานแล้ว คิดว่าข้าอยากประทับใจในตัวเขาเช่นนั้นหรือ

ไม่มีทาง!

“วางใจได้เจ้าค่ะ เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นกับข้าน้อยมาก ตั้งแต่เกิดมาข้ายังไม่เคยรู้สึกเช่นนั้นเลย”

ข้าตอบเขาไปด้วยน้ำเสียงสดใส ใบหน้ายิ้มแย้ม แต่ในใจกลับยกดาบขึ้นมาพร้อมฟาดฟันเขาให้เป็นเครื่องหมายกากบาทตัวสีแดงโต ๆ

“อ้อ”

เขารับคำสั้น ๆ บ่งบอกว่าคำพูดของข้าไม่มีผลต่อใจ มือหนาผายมือไปอีกทางด้านหนึ่ง

“เช่นนั้นวันนี้ข้าจะพาลี่กูเหนียงและลี่หลานเดินชมพรรคมารเฮยหลางของเราก็แล้วกัน”

“ดีเจ้าค่ะ”

ข้ารีบตอบรับเขา ไม่ใช่เพราะอยากให้เขาพาเยี่ยมชมบ้านแต่อย่างใด แค่อยากทำให้วันนี้จบ ๆ ไปเสียจะได้มีเหตุผลไปบอกท่านพ่อได้ว่าคนนี้ ‘ไม่ผ่าน’

“เชิญ”

เขาออกตัวเดินนำเราสองพี่น้องไปก่อน สถานที่แรกที่เขาพาข้าไปก็คือ…

คอกม้า!

“ท่านหลางยีอยากให้เราช่วยป้อนหญ้าให้ม้าเช่นนั้นหรือเจ้าคะ ดีเลย ข้าไม่ได้ทำมานานมากแล้ว”

ด้วยความที่สมัยก่อนป้อนหญ้าป้อนนมให้แพะในสวนสัตว์บ่อย ๆ ข้าจึงเข้าใจว่าเขาพามาป้อนอาหารม้า

“อ้าปากเร็ว”

ข้ายื่นหญ้าให้ม้าตัวหนึ่งที่อยู่ในคอก แต่มันกลับถอยห่างจากข้า มิหนำซ้ำยังสะบัดหน้าใส่ด้วย

“เหตุใดไม่กิน เสี่ยวตี้ลองป้อนดู”

ข้ายื่นหญ้าให้น้องชาย ลี่หลานยื่นมือมารับไว้ไม่ขัดใจพี่สาว เมื่อนางอยากให้เขาป้อนหญ้าให้ม้าเขาก็ทำ ต่อให้ในชีวิตนี้จะไม่เคยทำมาก่อนเลยก็ตาม

“กิน!”

เพียงแค่ยื่นมือออกไปนิดหน่อยเท่านั้น ม้าแสนรู้ก็งับหญ้าที่น้องชายข้าป้อนให้พร้อมเคี้ยวกร้วม ๆ ต่างจากตอนที่ข้าเป็นคนป้อนให้ลิบลับ

“ท่านหลางยี”

พรรคมารเฮยหลาง ว่าที่ประมุขพรรคเลือกปฏิบัติต่อข้าไม่พอ แม้แต่ม้ายังเลือกปฏิบัติต่อข้าด้วย

“ว่าอย่างไรลี่กูเหนียง”

หลางยีเดินเข้ามาใกล้้ข้าที่ข้างคอกม้า เขาอยู่ในท่าเอามือกอดอกค้างไว้ คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างตั้งคำถาม

“ม้าตัวเมียใช่หรือไม่ เหตุใดตอนที่ข้าป้อนจึงไม่สนใจแต่พอบุรุษป้อนให้เท่านั้น แทบจะกินมือเสี่ยวตี้แล้ว”

ลี่หลานรีบชักมือออกเมื่อข้ากล่าวว่าม้าจะกินมือเขาแล้ว ท่าทางตกใจเล็กน้อยของเขาเรียกรอยยิ้มมุมปากจากข้าได้

“ม้าคอกนี้ล้วนเป็นตัวเมียทั้งสิ้น”

ก็นั่นนะสิ!

หลางยีไม่ได้หัวเราะแต่แววตากลับปิดความขำขันไว้ไม่มิด คงไม่ใช่กำลังตลกข้าที่โวยวายพูดเยอะเพราะโดนม้าสาวเมินหรอกกระมัง

“แต่ว่านะลี่กูเหนียง” เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง จ้องตาข้าแล้วกล่าวคำพูดชัดถ้อยชัดคำ “ข้าไม่ได้พามาให้อาหารม้า แต่จะพาไปขี่ม้าต่างหาก”

เพล้ง!

มีใครได้ยินเสียงเศษซากของแตกหรือไม่ เป็นหน้าข้าเอง แล้วข้าจะเอาตัวออกจากสถานการณ์นี้อย่างไร

“ขี่ม้าหรือเจ้าคะ…”

“แม่นางลี่สนใจหรือไม่ ขี่ม้าชมพรรคมารของเรา”

ขอบคุณที่ถามประโยคนี้เพื่อหาทางรอดให้ข้า แต่ข้า ไม่สนใจแม้แต่นิดเดียว

“เปลี่ยนได้หรือไม่เจ้าคะ ข้าเหนื่อยเจ้าค่ะ”

หลางยีไม่ได้แสดงท่าทีผิดหวัง เขายอมรับการตัดสินใจของข้า แล้วพาไปดูสถานที่ใหม่นั่นก็คือ…

สนามประลองยุทธ์!

“ท่านหลางยี บอกตามตรงว่าข้าไม่สันทัดเรื่องการต่อยตีกับผู้ใด ไม่ว่าจะด้วยวรยุทธ์หรือยุทโธปกรณ์”

หลางยีหัวเราะในลำคอ ข้าถึงได้หันมามองหน้าเขาแล้วตั้งคำถาม

“ท่าทางของข้าดูน่าขันหรือเจ้าคะ”

ข้าไม่ได้ตรองก่อนตั้งคำถาม เมื่อน้องชายสะกิดแขนเบา ๆ ถึงได้เสริมอีกประโยคเพื่อไม่ให้ดูเหมือนกำลังหาเรื่อง

“ข้าแค่อยากรู้เท่านั้น อยากหัวเราะด้วยเจ้าค่ะ”

“ลี่กูเหนียงมิต้องคิดมาก ข้าไม่ใช่คนถือสาเรื่องยิบย่อย เราไปกันเถิด ข้าจะให้คนมาประลองยุทธ์ให้ดู”

เมื่อเจ้าบ้านเชิญเช่นนี้แล้ว ข้าจึงเดินตามเขาไปอย่างขัดขืนไม่ได้

ช่วงเช้าวันนี้คนที่ชอบเรื่องการประลองที่สุดเห็นทีจะเป็นลี่หลาน

ส่วนข้านั้นกัดฟันตลอดการดู เพราะสมาชิกพรรคมารเฮยหลางประลองกันแบบหากฆ่าให้ตายได้ก็ฆ่า ดิบเถื่อนเกินหัวใจข้าจะรับไหว

คู่ไหนข้าทนมองไม่ได้ก็จะหันไปสำรวจหลางยี ทำให้ข้านึกถึงคำพูดของน้องชายที่ว่าเขาเจ้าชู้

ทว่าสิ่งที่ข้าสัมผัสได้จากเขาไม่ใช่เรื่อง ‘เจ้าชู้’

แต่เป็นเรื่องที่ว่าเขาเองก็ไม่ได้อยากแต่งข้าเข้าจวนเหมือนกัน วันนี้นับว่ายังมีเรื่องดีอยู่บ้าง

ณ ห้องรับแขก

หลังจากชมการประลองยุทธ์ครบคู่ที่เตรียมไว้แล้ว หลางยีก็พาข้าและน้องชายมาที่ห้องรับแขก เตรียมทานอาหารกลางวันร่วมกันกับผู้นำสูงสุดของพรรค

“เจี่ยเจียเหนื่อยมากหรือขอรับ สีหน้าชัดว่าเหนื่อย”

ข้าพยักหน้ารับอย่างไม่ปิดบัง

“การประลองยุทธ์ของพรรคนี้กินพลังชีวิตเจี่ยเจียเหลือเกิน”

แต่ละคู่ มีคู่ไหนไม่เลือดสาดบ้าง!

“เช่นนั้นเรากลับกันเลยดีหรือไม่ เจี่ยเจียอ้างแค่ว่าเหนื่อยแล้วใครก็เข้าใจ”

ข้าส่ายหน้าเบา ๆ แม้จะเหนื่อยจนไม่อยากพูดกับใคร แต่อยากปิดจบการดูตัวครั้งแรกให้สวยงามที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ทนให้จบเถิด อย่างไรก็มาแล้ว วันนี้เหนื่อยแล้ว วันหน้าอาจเหนื่อยกว่า”

ว่าแล้วข้าก็ยื่นมือไปตบไหล่น้องชายเบา ๆ ไม่ได้ให้กำลังใจเขา แต่ให้เขาเป็นกำลังใจให้ข้า

“…อาหารพร้อมแล้ว”

ข้าและลี่หลานหันไปมองต้นเสียงก็เห็นว่าหลางยีเดินเข้ามาในห้องรับแรกด้วยใบหน้าติดรอยยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา

หรือเขาจะได้ยินข้าสนทนากับน้องชายเมื่อครู่…

ช่างเถิด! ข้าไม่จำเป็นต้องสนใจความคิดเขา

(จบลี่จู)

หลางยี…

วันนี้เป็นวันแรกที่ข้าได้ต้อนรับแขกคนสำคัญของพรรค ทุกอย่างที่ข้าทำในวันนี้เพื่อปฏิเสธนางโดยไม่ต้องเอ่ยเป็นคำพูด

ใช่แล้ว! ข้าไม่คิดแต่งสตรีใดเข้าจวนในตอนนี้ แม้ว่าจะเป็นสตรีที่บิดาหมายปองให้ข้าก็ตามที

ตามธรรมเนียมของพรรคเรา บุรุษสามารถแต่งสตรีเข้าจวนได้แค่คนเดียว ทำให้ข้าไม่อยากโดนผูกมัดในตอนนี้

ภาพลักษณ์ภายนอกของข้า หลายคนบอกว่าเจ้าชู้มากใช่หรือไม่

ความจริงแล้วก็เหมือนที่เขาว่ากัน!

“...เรื่องอยู่ใกล้จมูกข้าเช่นนี้มีหรือจะไม่มีคนรายงานให้ข้าฟัง”

ในระหว่างรอตั้งโต๊ะอาหารกลางวัน ท่านพ่อหรืออีกฐานะหนึ่งคือประมุขพรรคมารเฮยหลางให้คนเชิญข้ามาที่ห้องทำงานใหญ่

ข้าเตรียมใจไว้แล้วว่าเรื่องนี้จะต้องโดนท่านพ่อจับเจตนารมณ์ได้ ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องเก็บซ่อนความในใจ

“ข้าไม่อยากแต่งงานในตอนนี้”

ตุบ!

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ข้ายืนกรานคำพูดของตัวเอง แต่เป็นครั้งแรกที่ตบโต๊ะจนเนื้อไม้แตกออกเป็นซีก ๆ ออกแรงแฝงกำลังภายในแบบนี้

ท่านพ่อโกรธข้าจริงแล้ว!

“เจ้ามันพูดไม่รู้เรื่อง เพียงแค่แต่งงานเท่านั้นยังทำไม่ได้แล้วจะมารับหน้าที่ประมุขพรรคต่อจากข้าได้อย่างไร”

ข้ายิ้มเย้ยหยัน หลุบตาลงต่ำซ่อนความไม่พอใจ โต้ตอบเสียงแผ่วเบา แต่คำพูดเสียดแทงจิตใจคนฟัง

“เหมือนที่ท่านแต่งท่านแม่หรือขอรับ ถ้าการแต่งสตรีที่ไม่ได้รักเข้าจวนมาแล้วปล่อยร้างไว้เช่นนั้น มิสู้ไม่ต้องแต่งใครเข้ามาเลย”

“หลางยี!” ท่านพ่อชี้หน้าข้า เรียกชื่อข้าเสียงขึงขัง

ข้าหรือจะสะทกสะท้าน ข้าไม่อยากให้สตรีคนใดต้องมาเป็นเหมือนท่านแม่ของข้าอีก มิสู้แสดงท่าทางต่อต้านนางตั้งแต่ตอนนี้

“ฮึ่ม! ข้าจะทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดเหมือนเด็กไม่รู้จักโตแบบนี้จากเจ้า กลับไปดูแลแขกได้แล้ว”

ข้าผงกศีรษะให้เขาหนึ่งครั้ง ไม่รั้งอยู่ต่อเสวนาเรื่องใด ภายนอกข้าอาจดูไม่ใส่ใจในคำพูดของท่านพ่อ แต่ภายในคุกรุ่นจนคนอื่นสัมผัสได้

ไม่ว่าจะเดินผ่านสมาชิกพรรคคนใดล้วนไม่มีใครกล้าเข้ามาทักทายเช่นในยามปกติ

“ทนให้จบเถิด อย่างไรก็มาแล้ว วันนี้เหนื่อยแล้ว วันหน้าอาจเหนื่อยกว่า”

ข้าชะงักทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของลี่จู นางก็คงไม่อยากแต่งให้ข้าเช่นกัน ในเมื่อเป็นเช่นนั้นข้าก็ไม่อยากให้นางทนอยู่ที่นี่ต่อ เดินเข้าไปในห้องรับแขกแล้วกล่าวว่า

“อาหารพร้อมแล้ว”

นางมีท่าทางสนเท่ห์ราวกับกลัวว่าข้าจะได้ยินคำพูดเมื่อครู่ของตน

แต่ไม่นานก็กลับมาทำสีหน้าราบเรียบที่ดูอย่างไรก็น่ารัก ใบหน้าจิ้มลิ้มดวงนี้ ต่อให้ทำหน้านิ่งก็ยังดูน่ารักอยู่ดี

“เชิญทั้งสอง”

ข้าผายมือไปที่ห้องอาหาร ในจังหวะที่ลี่จูเดินผ่านข้าไปนั่นเอง อยู่ ๆ ในหัวก็คิดแผนการณ์บางอย่างออก

เมื่อพ้นร่างของสองพี่น้องแล้วข้าก็เอ่ย…

“ข้าปฏิเสธนางไม่ได้มิได้หมายความว่านางจะทำไม่ได้ เช่นนั้นให้เจ้าเป็นคนปฏิเสธเองก็แล้วกัน”

เพียงนึกถึงสถานการณ์ตอนนั้นข้าก็แทบจะกลั้นความดีใจเอาไว้ไม่อยู่แล้ว

“ขออภัยไว้ล่วงหน้า ข้าเองก็มีความจำเป็น!”

(จบหลางยี)