บทที่15...ผมจะเอาคุณ

“อยาก! แล้วทำไมฉันต้องสนองอารมณ์คุณ...คุณอาจโกรธหรือเกลียดที่ฉันด่าทอต่อว่าคุณ คุณอาจไม่พอใจที่ฉันเสียมารยาทกับคุณ...คุณก็แค่ไล่ฉันออก...ไล่ฉันออกเลยค่ะ ทำไมต้องขอฉันอึ๊บด้วย”

เขาถึงกับอ้ำอึ้ง รู้สึกเหมือนโดนจับได้ว่าเขานึกสนใจตัวหล่อนขึ้นมา  “ก็แค่อยาก”

“แต่ฉันไม่อยาก!”

เขาอึ้ง หน้าชา ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนไม่อยากนอนกับเขา การโดนปฏิเสธมันเป็นอย่างนี้เอง “โชคดีจังที่ผมเป็นคนเลว เพราะต่อให้คุณไม่อยาก ผมก็จะเอา!”

“คุณเป็นบ้าเหรอเนี่ย! โรคจิต! คุณมีผู้หญิงตั้งเยอะแยะ ถ้าอยากมากก็ไปหาพวกเธอสิ”

เธอด่าแล้วก็ขยับตัวถอยห่าง ผลักอกเขาพ้นทางแล้วเดินออกจากห้องน้ำอย่างเร็ว เขารีบเดินตามติดอย่างหัวเสีย คนที่ได้ทุกอย่างที่ต้องการอย่างเขา ไม่มีทางปลอยเธอไปง่าย ๆ หรอก 

“แต่ผมจะเอาคุณ ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอา!”

เธอหันกลับมามองเขาอย่างเอือมระอา “อยากเอามากใช่มั้ย...ก็ได้...งั้นฉันจะเปิดให้คุณดู!”

ขาดคำนั้น เหมือนสวรรค์ยื่นมือมาช่วยเธอ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของเขาดังลั่นขึ้นเสียก่อน สายที่โทรเข้ามาบันทึกด้วยชื่อ...เจ้าหญิง

ชัชวินรีรอเล็กน้อย เหมือนกำลังเลือกว่าจะเอาไงดี ก่อนจะตัดสินใจเดินไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดรับ กรอกเสียงหวานเอาใจ “ว่าไงเจ้าหญิงของพี่ พี่อยู่โรงพยาบาลน่ะ กลับมาจากอเมริกาแล้วเหรอ ทำไมไม่เห็นบอกเลย เซอร์ไพรซ์สุด ๆ นะเนี่ย ตอนนี้เหรอ พี่ติดธุระอยู่ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ เดี๋ยวพี่ไปรับที่บ้าน บายจ๊ะ”

เขากดวางโทรศัพท์แล้วถอนหายใจอย่างโล่งอกที่สามารถจัดการเจ้าหญิงแสนดื้อได้อยู่หมัดเหมือนเดิม ก่อนจะหันกลับมาหาของเล่นชิ้นใหม่ที่เขาอยากเล่นใจจะขาด ทว่า...เธอหายไปเสียแล้ว

“นึกแล้วเชียว!  ฮึ่ม! ก็ได้ คราวนี้จะปล่อยไปก่อน แต่ครั้งต่อไป เธอไม่รอดแน่! ปาลิดา!” 

เขาหันมองประตูห้องที่เพิ่งปิดสนิทแล้วมุมปากรูปกระจับก็คลี่ยิ้มร้ายออกมา...

“แล้วเธอจะได้รู้จักฉันมากกว่านี้ !”

เจ้าหญิงของเขาก็คือศศินารา ลูกสาวของหุ้นส่วนใหญ่ของโรงพยาบาลนั่นเอง เขากับเธอถูกจับให้หมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก การแต่งงานระหว่างสองตระกูลเป็นเรื่องของผลประโยชน์ล้วน ๆ เพราะเขาเห็นเธอเป็นแค่น้องสาวเท่านั้น แม้เธอจะสารภาพรักเขาทุกวันก็ตาม

“พี่วินขา คิดถึงที่สุดเลย” เจ้าหล่อนโขมยจุ๊บแก้มเขาทันทีที่ขึ้นมานั่งในรถ... “ที่รักของหนู”

“นารา ไม่เอาน่า” เขาปรามเหมือนพี่ชายที่ปรามน้องสาวแสนดื้อเอาแต่ใจตัวเอง “นั่งให้ดี ๆหน่อย”

“ทำไมล่ะคะ” เจ้าหล่อนแสร้งทำเป็นโง่ “เราเป็นคู่หมั้นกันไม่ใช่หรือคะ อีกไม่นาน เราสองคนก็จะแต่งงานกันแล้วนี่คะ”

“เห็นข่าวพี่บ้างรึเปล่า” ใช่...ส่วนหนึ่งที่เขาทำตัวแบบนี้ ก็เพราะอยากให้เธอถอนหมั้นเขานั่นแหละ แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผล “พี่ไม่ใช่คนดีซะหน่อย ทำไมถึงอยากแต่งงานกับพี่”

“ถึงพี่จะมีผู้หญิงเยอะ แต่พี่ก็ไม่ได้รักใครนี่คะ นาราเข้าใจค่ะ ผู้ชายแบบพี่ มีผู้หญิงเข้าหาเยอะอยู่แล้ว มีผู้หญิงคนไหนไม่อยากเข้าใกล้พี่บ้างล่ะ”

มีสิ...อย่างน้อยตอนนี้ก็มีหนึ่งคน

“แล้วนี่ เราเรียนจบแล้วเหรอ”

“จบแล้วค่ะ พร้อมจะแต่งงานแล้วด้วย พร้อมจะเป็นภรรยาของพี่วินแล้วน๊า”

แต่เขายังไม่พร้อมน่ะสิ...เขายังไม่อยากแต่งงาน...เขายังไม่อยากทำให้ใครเสียใจ

“พี่ว่าคิดเรื่องงานดีกว่า”

“น่าเบื่อจะตายค่ะ นารามีเป้าหมายจะเป็นภรรยาพี่วินอย่างเดียว ส่วนเรื่องงานให้พี่วินกับพี่ศราทำไปเถอะค่ะ” เจ้าหล่อนหมายถึงพี่ชายของตนเอง ซึ่งเวลานี้ก็ดำรงตำแหน่งใหญ่โตในโรงพยาบาลเช่นกัน

“เราอุตส่าห์ไปร่ำเรียนมานะ”

“ถูกคุณพ่อบังคับต่างหาก” เจ้าหล่อนทำหน้าออดอ้อน “งั้นนาราขอเป็นเลขาพี่วินได้มั้ยคะ”

“พี่มีเลขาอยู่แล้ว” เขารีบปฏิเสธ “นาราน่าจะไปช่วยงานศรานะ”

“เฮ่อ ไม่เอาหรอกค่ะ พี่ศราขี้บ่นจะตาย นาราอยากทำงานกับพี่วินมากกว่า ขอนาราทำด้วยไม่ได้หรือคะ ตำแหน่งไหนก็ได้ ขอแค่ได้อยู่ใกล้ก็พอ”

เขากลืนไม่เข้าคายไม่ออก พยายามคิดหาทางออกให้ตัวเอง เพราะหากให้เจ้าหล่อนมาทำงานด้วย มีหวังเกาะเป็นตังเมแน่