บทที่16...ถึงร้ายก็รัก

“รู้มั้ยคะ นาราดีใจมากเลยที่พี่วินยังไม่ได้รักใคร” อยู่ ๆ เจ้าหล่อนก็พูดขึ้นมา “ไม่สิ พี่วินไม่เคยรักใครต่างหาก เพราะงั้น นาราจะพยายามทำให้พี่วินรักนาราให้ได้ สักวัน หัวใจของพี่วินจะเป็นของนารา คนเดียว”

ขณะศศินาราพร่ำรำพันถึงความรักที่มีต่อเขา แต่เขากลับไม่ได้สนใจฟังสิ่งที่เธอพูดเลย เพราะสมองของเขาเอาแต่คิดเรื่องอื่น เรื่องเกี่ยวกับพยาบาลคนนั้น คนที่ทำให้เขารู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง

“ถ้าได้นั่งรถไปทำงานพร้อมกันแบบนี้ทุกวันก็คงดีนะคะ”

“ไหนว่าไม่อยากทำงานที่โรงพยาบาล”

“แต่ถ้าได้เป็นเลขาพี่ นาราจะปลื้มมากเลยค่ะ”

“แต่พี่ชาญคงไม่ปลื้มหรอก” ชัชวินหมายถึงเลขาวัยสี่สิบของเขา ที่ช่วยดูแลทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวให้เขามาตลอดสามปีเต็มที่เขาเข้ามาทำงานที่นี่

“ก็ไม่ได้บอกให้ไล่คุณชาญชัยออกนี่คะ...แค่รับเพิ่มอีกสักคนจะเป็นไรไป”

เขาแค่ยิ้มแต่ไม่ยอมตอบรับ เพราะไม่อยากให้ความหวังเธอ ด้วยมั่นใจว่าเขาไม่มีทางเอาเธอมาอยู่ใกล้ตัวแน่ ไม่มีทาง...

“แต่ผมจะเอาคุณ ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอา!”

 ประโยคข่มขู่ของรองประธานตัวแสบทำให้เธอไม่ค่อยมีสมาธิในการทำงานเลย แม้เธอจะพยายามทำตัวให้ยุ่งทั้งวัน หางานให้ตัวเองตลอดเวลา แต่เธอก็สลัดความวุ่นวายใจไม่หลุด

“คนอะไร...บ้าชะมัด...มีปัญหาทางจิตแน่“

“อะไรนะแก??” น้ำพราวได้ยินเธอบ่นงุบงิบมาสักพักแล้ว ด้วยความที่อยากรู้ใจจะขาดจึงยอมเสียมารยาทซะเลย “หรือว่าเมื่อวานแกโดนหมอมินทร์ด่า! เค้าเรียกแกไปด่าใช่มั้ย หรือว่าเค้าพูดอะไรไม่ดี”

“เออใช่!” สุกัญญาขยับเก้าอี้เลื่อนมาใกล้สองสาวแล้วจ้องหน้าปาลิดาอย่างคาดคั้น “เมื่อวานหมอมินทร์เรียกแกไปคุยเรื่องอะไร ทำไมท่าทางดูมีลับลมคมนัยน์ อย่าหาว่าเผือกเลยนะ แต่ก็อยากเผือกจริง ๆ นั่นแหละ เม้าท์มา ๆ คืนนี้จะได้นอนหลับซะที”

ปาลิดามองหน้าเพื่อนทั้งสองอย่างระอาใจปนหมั่นไส้ “ทำไมเขาต้องเรียนฉันไปดุไปด่า ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย”

“อ้าว! ก็เห็นท่าทางเหมือนมีเรื่องอะไร เขาดูเหมือนโกรธๆ แกอ่ะ” น้ำพราวให้เหตุผล

“ไม่มีอะไรหรอก เขาแค่ถามเรื่องคนไข้”

“โธ่ นึกว่าเรื่องอะไร”สุกัญญาตบเข่าฉาด “แล้วทำไมต้องเรียกไปคุยส่วนตัวด้วย คุยตรงนี้ก็ได้นี่นา”

“อุ๊ย!” อยู่ ๆ น้ำพราวก็อุทานออกมาก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นกระซิบกระซาบ “นั่นรองประธานนี่ แล้วผู้หญิงคนนั้นใครอ่ะ?”

ปาลิดาและสุกัญญาหันไปมองตามสายตาไม่พอใจของน้ำพราว ที่มุ่งไปยังจุดที่ทุกคนในวอร์ดกำลังสนใจกันอยู่ในขณะนี้

“สวยเชียว”

“ดารารึเปล่า”

“ไม่ใช่ แต่ฉันคุ้นหน้าว่ะ” 

ปาลิดาแอบใจแป้วเมื่อเห็นชัชวินควงหญิงสาวแสนสวยเข้ามาในโรงพยาบาล ท่าทางของสองคนสนิทสนม ดูเหมาะสมกันจนน่าใจหาย

“อ้อ...นั่นน่ะ...คุณศศินาราไง เธอเป็นคู่หมั้นของรองประธาน” สุกัญญาผู้รู้ลึกรู้จริงทุกเรื่องทำให้เพื่อนสองคนกระจ่างแจ้ง “เพิ่งกลับมาจากอเมริกา”

“อเมริกา...เจ้าหญิง?”  ปาลิดารู้สึกใจร้าวเมื่อรู้ข่าวนี้ เธอยอมรับว่าแอบใจสั่นที่เขาอยากได้เธอ แอบคาดหวังว่าเขาจะชอบเธอเสียด้วย เธอนี่มันไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงอย่างที่เขาว่าจริง ๆ นั่นแหละ  “ดูเหมาะสมกันดีนะ”

“ว้า!” น้ำพราวโอดครวญ “อกหักเลยเรา”

ปาลิดาแอบยิ้มขำ เพราะเธอเองก็รู้สึกแบบนั้น อย่างไม่น่าให้อภัยตัวเองเลย

“แหม ถึงเขาจะไม่มีคู่หมั้น เขาก็ไม่เอาแกหรอกยัยน้ำ เขาเลือกย่ะ” สุกัญญาดับฝันทุกคน ปาลิดารู้สึกเหมือนตัวเองโดนด่าไปด้วย

“รู้หรอกน่า ก็แค่ฝันหวานไปตามประสาติ่ง ไม่ได้คิดจริงจังซะหน่อย แต่ถ้าเขาส่งสายตามา...”

ปาลิดาหันไปมองเขาอีกครั้ง แล้วดันสบตากับเขาเข้าพอดี เธอรีบหลบสายตาทันควัน ใจสั่นไปหมดเพราะรู้สึกเหมือนเขาจ้องเธออยู่ 

“เขาไม่ได้น่ารักขนาดนั้น จะไปฝันถึงเขาทำไมยัยน้ำ ที่สุพูดน่ะถูกแล้ว ถึงไม่ใช่ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ใช่เรา เอ๊ย! หมายถึงไม่ใช่...แบบเรา ๆ น่ะ”

“แกไม่เคยได้ยินคำนี้เหรอแก้ว ถึงร้ายก็รักอ่ะ”