บทที่2 ว่าที่สามี

♡♡♡

ในขณะที่นั่งเท้าคางคิดอะไรเพลินๆ ที่โซนเคาเตอร์บาร์จู่ๆ ก็มีเสียงเด็กหนุ่มเปิดประตูร้านโพล่งขึ้นมาว่ามาสมัครงาน

ด้วยความที่หันหน้าไปทางประตูจึงเงยขึ้นมองแสงสว่างที่เปิดทะลุลอดตามตัวผู้ชายตัวสูงคนนั้นราวกับเทวดามาโปรด

เขาหล่อมาก หล่อแบบตาค้าง หล่อชนิดที่ผู้ชายด้วยกันยังระทวย

เด็กหนุ่มหน้าตี๋แต่จมูกโด่งตัวขาวราวกับลูกครึ่งจีน ตัดผมทรงทูบล็อคแบบหนุ่มเกาหลีนิยม สวมชุดนักศึกษาขาวกางเกงเเสล็คดำยาวผูกเนคไทสีดำติดเครื่องหมายมหาลัยสะพายกระเป๋าสีดำ เดินอกผายไหล่ผึ่งเข้ามาถือวิสาสะนั่งตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม พร้อมกับมองตาอมยิ้มเอ่ยด้วยเสียงทุ้มทรงเสน่ห์

เชื่อว่าต้องมีคนละลายกับใบหน้าและเสียงหล่อๆ แบบนี้...ผมละหนึ่ง

"เอ่อ..ขอสัมภาษงานเลยแล้วกันนะครับพอดีร้านต้องการคนด่วนรบกวนพรีเซ้นตัวเองเลยครับ"

ผมพยายามควบคุมเสียงและท่าทีที่มองคนหน้าตาดีเพลิน หล่อแบบนี้แหละเรียกลูกค้าได้แน่นอน

"เอิ่ม ..ผมชื่อ ครีม วิเศษ สามัคคี ครับเป็นนักศึกษามหาลัยปีหนึ่งอายุ19ปีสูง185หนัก70เรียนที่มหาลัยyyสาขาศิลปกรรมอาหารใกล้ๆ ร้านนี้เป็นคนจังหวัดเชียงใหม่ต้องการมาสมัครในแผนกผลิตตกแต่งเบเกอรี่ครับ"

เสียงนุ่มทุ้มไม่ละสายตาไปไหนเป็นคนที่สายตาแหลมคมทิ่มแทงเหมือนโดนมองผ่านเสื้อผ้ายังไงยังงั้นจนคนอายุมากกว่าต้องเสตาหนีทนทำเป็นดูเอกสารนู่นนี่นั่นไปถามไปซะเอง

ใจคอจะไม่มองอะไรนอกจากหน้าเจ้าของร้านเลยรึ้ไอ้หนู?

"มาทำพาร์ททามใช่ไหมครับ?"

เมื่อบรรยากาศมันแปลกๆ คนอายุเยอะแต่ตัวเล็กกว่าจึงต้องพยายามคิดคำพูดออกมาเพราะพลังดาเมจของคนหล่อมันทำลายล้างหมดแล้วรวมทั้งสมองอันน้อยนิดของเขาด้วย

"ฟูลทามได้ครับเพราะร้านเปิดช่วงเย็นถึงตีสองใช่ไหมครับตามประกาศหน้าร้าน"

เด็กหนุ่มสวนมาทันควันว่าจุดประสงค์คือเต็มเวลาเท่านั้น

"คุณจะเอาเวลาไหนไปนอนพักผ่อนครับแล้วพักที่ไหนหอมหาลัยหรือหอนอก"

ด้วยความกังวลกลัวเด็กจะพักผ่อนไม่พอเรียนไม่รู้เรื่องเลยถามกลับไปทันควันเผลอสบตาอีกแล้ว

โอย~ระทวยอะไรเช่นนี้

"มหาลัยครับพึ่งมาจากเชียงใหม่ได้เดือนนึงตอนเปิดเทอมมันว่างๆ อยากช่วยตัวเองเรื่องเงินด้วยแล้วเดินผ่านร้านนี้บ่อย..ชอบครับ"

"ชอบร้านนี้เนี่ยนะเมื่อก่อนมันเป็นร้านเหล้าค่อนข้างมั่วเลยแหละคุณเคยมาดื่มหรือไง"

"ก็บ้างครับ"

ท่าทางก็บ่งบอกเถอะว่าไม่ธรรมดาผมหรี่ตามองคนหล่อที่ถามอะไรก็ตอบฉะฉานท่าทางนิ่งกว่าเจ้าของร้านที่ถามเองก็หน้าเหวอเองตลอด

บ้าเอ้ย!ไอ้หล่อหยุดจ้องนะเว้ยจะละลายแล้วมันร้อน!

"คือผมจะบอกว่าไม่เป็นไรที่ร้านนี้ก็เสิร์ฟเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอลล์กับขนมหวานแค่ห้ามดื่มเวลาทำขนมผมมีช่วงให้รีแล็กซ์ดื่มได้อย่างตอนอบขนมเสร็จแล้วตอนแต่งหน้าขนมก็อยากดื่มก็แล้วแต่..แต่เหล้าที่ร้านต้องจ่ายนะพ่อผมแกเขี้ยว อ้อนอกจากลูกค้าจะเลี้ยงก็ดื่มได้"

"ที่นี่เปิดกึ่งบาร์โฮสรึเปล่าครับแบบที่พนักงานนั่งบริการลูกค้าได้ป้อนขนมลูกค้าให้ลูกค้านั่งตักได้"

ท่าทางเด็กนี่สายตาเฉียบแหลมและหัวครีเอตดีแฮะ นั่นน่ะสิถ้าพนักงานโอเคให้บริการเค้าก็ได้ตังเพิ่มร้านก็ได้เงินเพิ่มวินวินไหมอ้ะ

"ประมาณนั้นมั้งครับแล้วแต่พนักงานเลยว่าโอเคจะบริการไหมตอนแรกผมไม่ได้คิดแต่ที่คุณเสนอมาก็น่าสนใจ ฉลาดนะเรา คุณก็ดูบรรรยากาศร้านดูการจัดร้านสิแอบเอากันยังได้เลย..อุ้ย โทษทีผมลืมว่าสัมภาษงานอยู่"

"ไม่เป็นไรครับดูเปิดเผยเข้าถึงง่ายดี"

คล้ายๆ ว่าหน้าเด็กนี่มันใกล้เข้ามามากกว่าเดิมลอยหน้าลอยตามองเจ้าของร้านใช้ทั้งสีหน้าท่าทางตลกๆ คุยกับคนเด็กกว่าจนเด็กมันยิ้มกริ่มอะไรขนาดนั้น

ดาเมจมากพ่อ!

"คุณต้องการเงินเดือนเท่าไหร่ครับอยากได้เป็นวีคหรือครั้งเดียวตอนสิ้นเดือน"

ลำบากให้ต้องกลับมานั่งแอบขรึมสัมภาษงานต่ออีกบ้าเอ๊ย!ลนหมดละกู

"แล้วแต่คุณเลยครับผมเอา..ได้หมด"

อิ...หน้าหมาหล่อ! เกลียดการเว้นวรรคแบบเหี้ยๆ นี้มาก เอาอาร๊าย!

"คำพูดคำจาคุณไม่เหมือนเด็ก19เลยจริงๆ หูตาแพรวพราวไปหมด"

ผมบ่นงุบงิบเบาๆ แต่นั่งใกล้กันแค่นี้มีหรือเจ้าเด็กบ้านี่จะไม่ได้ยิน

"หึ หึ คุณน่ารักรับผมเข้าทำงานเถอะนะครับ อยากอยู่กับคุณ "

อยากบอกว่ามึงผ่านมากคะแนนความอ้อล้อใดๆ ในสากลโลกร้านต้องการคนแบบมึงมาช่วยดึงสาวๆ มากขนาดกูยังละทวยไม่ไหวแล้วหูเหอแดงไปหมด เสียงกูอยู่ไหนเอามันกลับมาที

"ผมจนนะ นี่ถ้าร้านขายไม่ได้ก็ต้องเลิกทำไปเก็บขยะขายเลยมั้งพ่อไม่รักฮ่าฮ่าฮ่า"

ช่างแม่งเเก้เก้อไปก่อน พูดอะไรของกูวะเนี่ย

"ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวผมรัก..เอ๊ยเดี๋ยวผมช่วย"

แม่งโดนทุกดอกส่งอะไรไปมันเก็บทุกเม็ด

"...หมื่นสอง ผมจ่ายได้เท่านี้ก่อน ทำงานหกชั่วโมงตั้งแต่หกโมงเย็นถึงเที่ยงคืนผมจะอบพวกฐานเค้กรอนอกนั้นคุณมาทำหน้าที่คุณมีแค่นี้ทำขนมแต่งหน้าขนมอยู่ที่บาร์ตอนนี้มีแค่ผมกับคุณสองคนผมต้องรับออเดอร์กับเสิร์ฟด้วย"

เป็นงานเป็นการสักนิดคุยข้อตกลงบ้างพ่อ มัวแต่ตบมุกกันคนแก่กว่าหัวใจจะวายละจ้า

"ได้ครับว่าแต่คุณเจ้าของร้านชื่ออะไรครับ"

ไอ้หนุ่มครีมยื่นมือมาขอเช็คแฮนด์ทำความรู้จักไอ้เราก็ไม่คิดอะไรยื่นมือไปจับตอบแต่..แม่งยกหลังมือขึ้นมาจูบ!

มึงคนประเทศอะไรมาทักทายด้วยการจูบมือกันอิเด็กเชี่ยปากร้อนมากทำกูขนลุกเกรียวเลยโอยจะเป็นลม~

"นี่เอกสารสัญญาจ้างการเป็นพนักงานที่นี่คุณอ่านแล้วเซ็นเลย ผมชื่อเค้กอายุ22ปีเป็นลูกจ้างพ่อที่พาแม่หนีเที่ยวผมชอบสีดำชอบกินขนมเบเกอรี่ชอบคนเท่ฉลาดพูดน้อยเข้าใจอะไรง่ายๆ เป็นงานปรับตัวกับสังคมได้เพราะผมต้องรับเพื่อนร่วมงานอีกน่าจะสามคน"

ผมที่น่าจะหน้าแดงจัดรีบดึงมือออกมาหยิบเอกสารให้เจ้านี่เซ็นไม่รู้ว่าคิดถูกหรือคิดผิดที่รับมันมาเพราะแม่งรู้เลยว่ารุกหนักมากไอ้ที่อยากให้ไปรับรองลูกค้ามันจะทำได้อย่างที่ทำกับเจ้าของร้านไหมนะชักหวั่นๆ ซะแล้วซิ

"นี่หาพนักงานหรือหาแฟนครับพรีเซ้นตัวเองซะจัดเต็มเอ้อ คุณก็อายุตั้ง22ไม่มีแฟนมาช่วยเหรอครับ?"

"ไม่มี"

อินี่แม่งยุ่มย่ามถ้ากูมีกูจะประกาศรับสมัครพนักงานทำไมเยอะแยะ

"หื้อ? หน้าตารูปร่างโปรไฟล์ดีอย่างคุณเนี่ยนะไม่มีแฟน?"

อยู่เป็นนัมึงเนี่ยอีหล่อ~เมื่อไหร่แม่งจะเลิกมองกูแบบนี้วะขนลุกโว้ย!

"ทำไมอ้ะแปลกตรงไหน แล้วนายมีแฟนหรือยังห้ามแฟนมาจุ้นจ้านนั่งเฝ้าในร้านนะบอกเลย"

เกือบลืมคิดไปเลยถ้ามีแฟนหล่อแบบนี้มันต้องมีมานั่งเฝ้าตลอดแน่ไม่ได้ๆ

"ไม่เรียกคุณแล้วเหรอครับ "

ไม่เรียกมึงนี่ก็ดีเท่าไหร่แล้วไอ้หนู เกลียดเสียงทุ้มๆ ท่าทางมั่นหน้าของมึงมากพูดเลย

"ไม่ นายเซ็นสัญญาเป็นพนักงานที่ร้านแล้วเปลี่ยนสรรพนามได้"

"คุณน่ารักว่ะ...ผมไม่มีแฟน แต่ถ้าจะมีก็ไม่ติดนะ แบบคุณน่ะสเปคเลย"

"บะ บ้า รึไง ใครใช้ให้มาเล่นหูเล่นตากับเจ้าของร้านถ้าอยากเรียกเรทติ้งไว้ทำกับลูกค้านู่น"

มือไม้กูไม่รู้จะวางไว้ตรงไหนละจ้าพันกันหมดแล้วสัมภาษงานที่สมควรจะเป็นฝ่ายผู้สมัครกดดันไปไม่เป็นทำไมกูคนเป็นเจ้าของร้านต้องลุกลี้ลุกลนขนาดนี้ด้วยวะ...บ้าบอ

"ไม่ได้เหรอครับ ถ้าผมเป็นเเฟนเจ้าของร้านนะผมจะทำงานถวายตัวเลย"

ถะหวายตัว เน้นทำไมไม่ทราบอีคำนี้

"อย่ามาหยอก.."

"ทำไมครับ?"

ผมเงียบไปพักนึงเลือดนักสู้ต้องมาแล้วไหมนาทีนี้ จะปล่อยให้เด็กมันเก็บเเต้มไม่เห็นฝุ่นได้ยังไงกูเป็นพี่นะ มึงคอยดูกู~

"ถ้าชั้นเอานายจะหนาว กลับไปได้แล้วจะเริ่มงานเมื่อไหร่"

นั่งเท้าคางช้อนตามองหน้าใกล้ๆ ไปเลยสิค้าบยกนิ้วเขี่ยจมูกแม่งไปสักทีแถมด้วยการกัดปากโชว์ด้วยเลยเอ้า~

"วันนี้มั้ยครับ?"

แม่งยกยิ้มว่ะ...ไม่ลนลานสักนิด? กูดูไม่เซ็กซี่เหรอวะ?

"ห๊า"

กูเลย~กูหลุดเองก็ได้~มึงรอกูไปฝึกวิทยายุทธแพพวันนี้ไม่ได้ตั้งตัวเว้ย!

"อยากอยู่ใกล้ๆ คุณตลอดเลยไม่รู้ทำไมกลิ่นคุณกับกลิ่นขนมผมแยกไม่ออกน่ากินเหมือนกันเลย ชอบ..ชะมัด"

มันยื่นหน้ามากระซิบข้างหู.. แดกหูกูเลยมั้ยถ้าจะขนาดนี้

"เห้ย บอกว่าอย่ามาเต๊าะเป็นเด็กเป็นเล็ก"

"หึ หึใครบอกว่าเล็ก เคยเห็นเหรอครับหื้ม~"

...อิ

"ว่าไงครับคุณเจ้าของร้าน?"

...เชี่ย

"เป็นอะไรหายใจแรงจังแค่ใกล้กันเอง"

...นี่

"ใกล้ไป๊"

////