บทที่ 3 มังกรชั่ว [2]

“ไม่เกินสองชั่วโมง เดี๋ยวกูออกไป” สุ้มเสียงทุ้มเป็นเอกลักษณ์เอ่ยบอกปลายสายหลังจากเดินพ้นโรงเรือนปลูกมะเขือเทศ ก่อนที่ช่วงขายาวจะก้าวตรงไปยังตัวบ้านหลังใหญ่ ที่มีบิดามารดาของว่าที่คู่หมั้นของเขารออยู่

[ให้เตรียมเด็กไว้ให้ไหม] เรียวคิ้วเข้มที่ตัดกับผิวขาวจัดย่นเข้าหากันเมื่อเพื่อนแสนรู้อย่างธารามเอ่ยถามเรื่องไม่เป็นเรื่องขึ้นมา ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าช่วงนี้เขาไม่มีอารมณ์จะทำเรื่องอย่างว่ากับใคร แล้วมันจะเสือกถามเพื่อ?

“ไม่ต้อง”

[เก็บไว้ทำไม ยังไงก็ไม่ได้ใช้หรอกกับเมียชาวบ้าน ปลดปล่อยสักน้ำสองน้ำสนองนี้ดเด็กเลานจ์ที่มันอยากคลานขึ้นเตียงกับมึงหน่อยจะเป็นไรไป]

“เหี้ยเหอะรัม”

[หรือมึงจะเก็บไว้ใช้กับว่าที่คู่หมั้น?]

“ไร้สาระ” สิ้นประโยคนั้นสายก็ถูกตัดไป ก่อนที่คุณชายรองตระกูลมาเฟียใหญ่จะตรงไปยังบ้านที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางฟาร์มที่กินพื้นที่ราว ๆ หมื่นไร่

หลังจากตรวจสอบกระทั่งแน่ใจแล้วว่าภัควัฒน์สิริไม่ได้รับความเสียหายอะไร ร่างสูงโปร่งราวร้อยเก้าสิบเซนติเมตรจึงเดินตรงไปยังรถยนต์ของตัวเองทันที ทว่าประตูรถไฮเปอร์คาร์ปิดลงได้ไม่นาน ก็มีแจ้งเตือนของข้อความปริศนาเข้ามา

ว่าที่หงส์งามของมังกรเป็นรอยซะแล้วว่ะ

ฉับพลันนัยน์ตาคมดุก็เย็นเยือกขึ้นหลายระดับหลังกวาดสายตาอ่านทุกคำในประโยคนั้นจบ

อ่า ไอ้สวะเดนนรกพวกนี้

หงส์งามที่ว่าคงไม่พ้นยัยเด็กข้างบ้านที่เขาเพิ่งแหย่เล่นมา ฝ่ามือแกร่งยกขึ้นเสยผมสีดำขลับระบายคลื่นอารมณ์หงุดหงิดที่จู่ ๆ ก็พวยพุ่งขึ้นมากะทันหัน

จุดหมายปลายทางถูกเปลี่ยนไปในทิศทางตรงกันข้ามกับเลาจน์คลับหรูของเพื่อนสนิทอีกคนทันที ประตูโรงเรือนถูกเปิดออกอีกครั้ง ชั่วพริบตาเดียวคุณชายรองตระกูลหวังก็ถึงตัวหงส์งามของเขา

“ปลดกระดุมเสื้อออก” เสียงเข้มเอ่ยสั่งคนที่เพิ่งทำหน้างุนงงในการปรากฏตัวครั้งที่สองของเขา ดวงหน้าหวานที่ซับสีระเรื่อเพราะออกแรงทำงานฉายแววไม่พอใจอย่างไม่คิดปิดบัง

“เดี๋ยวนะ” ทว่ามีหรือที่มาร์คัสหวังจะเอามาใส่ใจ มาเฟียหนุ่มเอ่ยถามย้ำอีกครั้งพร้อมกับกำรวบเอาความอดทนเส้นสุดท้ายไว้แน่น

“จะปลดเองหรือจะให้ฉันกระชากให้ขาดบรูคลิน”

“ฉันจะแจ้งควา…”

แควกกกกกก!!

ที่สุดแล้วเส้นความอดทนนั้นมันก็แหลกคามือพร้อมกับเสื้อเชิ้ตตัวบางเพราะถูกเขากระชากจนกระดุมหลุดกระเด็นกระดอนไปจนหาทิศทางไม่เจอ

“มาร์คัส! ไอ้หมาบ้าโรคจิต!” วินาทีนั้นคำผรุสวาทจากคนเด็กกว่าก็ลอยไปกระแทกหน้าคนร้ายกาจทันที

ทว่าสีหน้าจริงจังกว่าครั้งไหน ๆ กอปรกับที่อีกฝ่ายไม่ได้โต้ตอบเธอทำให้หญิงสาวหวั่นไหวไปชั่วขณะ ถ้อยคำก่นด่าถูกกลืนลงลำคอแห้งผาก ก่อนที่นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจะหลุบลงไปมองตามตำแหน่งที่นัยน์ตาคมดุฉายแววจริงจังของเขาจ้องมองอยู่ก่อน

อ่า…

ทั้งที่ภาพตอนนี้มันออกจะล่อแหลม เพราะเสื้อตัวนอกของเธอขาดวิ่นจนเผยให้เห็นเนินเนื้ออวบที่โผล่พ้นขอบบราเซียสีอ่อน ทว่าท่าทีสุขุมจริงจังที่เจือความกังวลใจบางอย่างของเขาเสมือนกลืนกินความเขินอายทั้งหมดไปชั่วขณะ

ไอ้หมาบ้าโรคจิตที่เธอก่นด่า เวลานี้ไม่มีความหื่นกระหายใด ๆ ในก้นบึ้งนัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย

แล้วทำไม…

ชั่วพริบตาที่ทั้งสองสบประสานนัยน์ตากัน เศษเสี้ยวความทรงจำในวัยเด็กก็ลอยฟุ้งกระจัดกระจายอยู่ตรงกลางระหว่างคนทั้งคู่

ใบหน้าคมคายที่ฉายแววเป็นห่วงเป็นใยของเด็กผู้ชายวัยสิบสี่ซ้อนทับภาพมาเฟียเปี่ยมอิทธิพลตรงหน้า

“หึ ใหญ่จริงด้วย” ทว่าเพียงชั่วขณะภาพทรงจำเหล่านั้นก็อันตรธานไป เหลือทิ้งไว้เพียงเครื่องหน้าคมคายที่ประดับด้วยรอยยิ้มพึงพอใจเพราะได้กระชากศักดิ์ศรีเธอเป็นครั้งที่สอง

ท่าทางดูแคลนของมาร์คัสหวังกระตุกต่อมโทสะของคนเด็กกว่าอีกครั้ง เรียวมือเล็กกำรวบเสื้อที่ขาดเข้ามาปกปิดเนินเนื้ออวบให้พ้นสายตาคม ก่อนริมฝีปากอิ่มจะกลั่นวาจาปรามาสอีกฝ่าย

“ใช่ และนายจะไม่มีวันได้แตะ” บรูคลินเหยียดยิ้มเบะปาก เธอรู้ว่านี่ไม่ต่างจากการส่งเทียบเชิญท้าทายไปให้หมาบ้าที่หนองไหลไปรวมกันแทนที่เนื้อสมอง

“แตะไปก็ไม่แข็งจะแตะให้เสียมือเพื่อ” ตรรกะเหตุผลจึงไม่ใช่สิ่งที่อีกฝ่ายมี หมาบ้าตัวนี้มันกัดไม่เลือก แต่จะให้เธอเงียบปากน่ะเหรอ

ทว่า…

อึก!

โดยไม่ทันตั้งตัว ร่างเล็กก็ถูกกระตุกเข้ามาในอ้อมกอดของคนสูงกว่า ครั้นกำลังจะเอ่ยปากต่อว่า เขาก็กระซิบพร่าชิดใบหูเห่อร้อน

“หยุดดิ้น นมเธอมันกำลังเบียดฉันอยู่” สิ้นประโยคกล่าวเตือนนั้นอ้อมกอดก็ถูกกระชับแน่นขึ้นราวกับจะเบียดให้ร่างเล็กหลอมเข้าไปในแผงอกแกร่งของเขา

“ไปตายซะมาร์คัส” คนในอ้อมแขนเอ่ยต่อว่าผ่านน้ำเสียงอู้อี้ เพราะกระแสเสียงชนเข้ากับกล้ามเนื้อแน่นหนั่น อีกครั้งที่การดิ้นขืนของเธอไร้ความหมาย ครั้นพยายามจะไล่ตามความคิดของอีกฝ่าย กลิ่นหอมสะอาด ลุ่มลึก เสมือนกลิ่นชุ่มชื้นในป่าลึกลับ ที่แผ่กำจายรอบตัวเขาก็ตีรวนขึ้นมารบกวนการทำงานของสตินึกคิด จนไม่สามารถใช้ความคิดได้อย่างเต็มที่เท่าที่ควร

เวลานี้ท่ามกลางกลิ่นหอมในอ้อมแขนแข็งแกร่งนั้น บรูคลินไม่สามารถรับรู้อะไรได้เลยนอกจากมาร์คัสหวัง…

ร่างกายสมส่วนกำยำ ความแข็งกร้าว แข็งแกร่ง ดุดัน ล้วนเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ที่สามารถตรึงให้ใครก็ตามที่อยู่ใกล้เผลอไผลไปกับรูปลักษณ์ชวนฝันนั้นได้ไม่ยาก

ฉับพลันลำคอระหงก็แห้งผาก เซลล์ทุกเซลล์ในร่างกายสั่นสะท้านเมื่อฝ่ามือแกร่งข้างหนึ่งของเขาเลื่อนมาวางไว้บนศีรษะเล็กพร้อมกับกดลงแนบอกกว้าง

การดิ้นขืนเมื่อครู่หยุดลงชั่วขณะ สมองที่ควรจะหาหนทางหลีกหนีจากสัมผัสไม่ควรนี้กลับอื้ออึง ในโสตประสาทได้ยินแต่เสียงหัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะ ‘สม่ำเสมอ’

ต่างจากจังหวะการเต้นของหัวใจเจ้าตัว ที่เอาแต่ทรยศด้วยการเต้นรัวเร็ว ประจานความอ่อนแอที่ถูกฝังกลบไว้ภายใน

เฮงซวย…

“กำลังทำอะไร” สติที่เป็นอัมพาตชั่วคราวถูกกระตุ้นด้วยจิตสำนึกในวินาทีนั้น การดิ้นขืนไร้ประโยชน์ของคนเด็กกว่าเริ่มขึ้นอีกครั้ง พร้อมกระแสเสียงไม่มั่นคงนักเจือแววไม่พอใจ ทว่ามีหรือที่ฝ่ายเผด็จการจะสน

“อย่าดิ้น” เสียงเข้มเอ่ยสั่งเมื่อคนในอ้อมกอดยังคงดิ้นขลุกขลัก จนหน้าอกอวบที่เขาพยายามช่วยบดบังให้พ้นจากสายตาคนงานผู้ชาย ที่เดินเข้ามากะทันหันเบียดชิดอกแกร่ง

ครั้งแล้ว…

…คลั้งเล่า

แม่ง…

กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นเข้าอย่างข่มอารมณ์ เมื่ออีกฝ่ายดื้อรั้นไม่ยอมฟังกัน ขณะที่นัยน์ตาคมดุสีรัตติกาลละจากดวงหน้าซับสีระเรื่อ ปราดมองไปทางผู้มาใหม่ พร้อมกับไอสังหารเย็นเยือกที่พุ่งตรงไปจ่อที่ลำคอ เพื่อข่มขู่ไม่ให้อีกฝ่ายกล้าปากสว่างไปบอกใครว่าคุณหนูของไร่ถูกเขาสวมกอดอยู่

ลูกกระเดือกที่สะท้อนขึ้นลงของคนงานหนุ่มเสมือนการตอบรับคำข่มขู่ของทายาทมาเฟียตระกูลใหญ่ ฝ่ามือสั่นเทารีบหยิบสิ่งของที่ต้องการก่อนจะกุลีกุจอออกไป โดยไม่คิดจะหันกลับมามองข้างหลัง

วืดดด~

วินาทีต่อจากนั้นร่างบอบบางก็เซถอยหลังเล็กน้อยเมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ประกายขุ่นเคืองสะท้อนในนัยน์ตาคู่สวย ก่อนจะถูกบางสิ่งบดบังจนอันตรธานไป

“ซักแล้วเอามาคืนด้วย” สิ้นประโยคนั้นมาเฟียหนุ่มก็เตรียมก้าวเท้าออกจากโรงเรือนปลูกมะเขือเทศอีกครั้ง ทว่า…

ฟึบบบ!

แจ็กเกตหนังราคาแพงพร้อมกับคำผรุสวาทถูกปาใส่แผ่นหลังกำยำในวินาทีนั้น

“โตมาอย่างเลว” ช่วงขายาวหยุดเคลื่อนไหว สีหน้าของมาเฟียหนุ่มยังคงเรียบนิ่ง แม้จะถูกคนที่เพิ่งแอบปกป้องก่นด่าไล่หลัง

เพราะวิธีการของเขามันทั้งหยาบคายและบ้าบิ่น จะให้คนที่ถูกจัดอยู่ฝั่งตรงข้ามกับความอ่อนโยนอย่างเขาปฏิบัติกับอีกฝ่ายอย่างที่ผู้ชายคนหนึ่งพึงกระทำน่ะเหรอ

ใครมันจะไปทำวะ

อีกอย่าง ใช่ว่าเขาจะห่วงอะไรยัยว่าที่คู่หมั้นหนักหนา อย่างที่เขาบอกกับพนินห์ไว้ว่าบรูคลินเป็นแค่น้องสาวคนหนึ่ง ไอ้ที่รีบบึ่งมาเช็กร่องรอยตรงเนินอกของอีกฝ่าย ตามรูปที่บุคคลปริศนาส่งมาปั่นประสาทเมื่อครู่ ก็เพื่อต้องการเช็กให้แน่ใจว่ามังกรอย่างเขาถูกย้อนเกล็ดจริงหรือไม่ก็เท่านั้น

แล้วที่แอบช่วยบดบังอีกฝ่ายจากสายตาคนงานนั้นก็เพียงแค่ชดเชยที่เขากระชากเสื้อยัยนั่นขาด ทุกอย่างล้วนสมเหตุสมผลในวิถีของมัน 

ส่วนไอ้คนที่ทำเรื่องระยำแบบนั้น…

อ่า…

คิดมาถึงตรงนี้คลื่นโทสะก็ซัดสาดเข้ามาในใจของมาเฟียหนุ่มทันที

หมับ!