บทที่ 3 มังกรชั่ว

ฟาร์มภัควัฒน์สิริ

ทันทีที่รถไฮเปอร์คาร์หรูจอดสนิทและได้รับการยืนยันตำแหน่งของบุคคลที่เขาตามหาเรียบร้อยแล้ว ช่วงขายาวของแขกผู้มาใหม่ก็เดินตรงเข้าไปในโรงเรือนปลูกมะเขือเทศ พลางกวาดสายตามองหาว่าที่คู่หมั้น ก่อนที่ไม่นานร่างสมส่วนในชุดสำหรับทำงานในไร่ก็สะท้อนในนัยน์ตาสีรัตติกาลคู่คม

ใช้เวลาไม่นานมาร์คัสหวังก็เดินมาหยุดอยู่ข้างหลังทายาทเจ้าของฟาร์ม ที่กำลังขะมักเขม้นเก็บผลผลิตตรงหน้า สายตาคมไล่กวาดมองคู่หมั้นจากทางด้านหลังเพื่อหาร่องรอยผิดปกติอย่างใจเย็น

แม้พนินห์จะจัดการหนอนที่วาเลนเซียส่งมาชอนไชเก็บข้อมูลแล้วตั้งแต่เมื่อวาน ทว่าเขาต้องการเช็กให้แน่ใจด้วยตัวเองอีกครั้งว่าคนตรงหน้าและภัควัฒน์สิริจะไม่ได้รับผลกระทบอะไร

จากข้อมูลที่ได้รับจากพนินห์มา ไอ้คนที่มันแฝงตัวเข้ามาในนี้เป็นสมาชิกระดับกลางที่มีทักษะการแฝงตัวที่ดีเยี่ยม นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมมันถึงเข้ามาในฟาร์ม ที่เป็นพื้นที่ดูแลของฮาเซงาวะและหวังได้ แม้จะเพียงระยะสั้น ๆ ก่อนจะถูกไอ้ตัวที่อยู่ชั้นใต้ดินตึกฮาเซงาวะซัดทอดเข้า ทว่าก็นับว่าวาเลนเซียภายใต้อุ้งมือของไอ้เวรผู้นำคนปัจจุบันไม่กระจอกอย่างที่เขาประเมินไว้

อีกอย่าง เพราะเขามัวแต่พุ่งความสนใจไปกับการตามรังควานลูเธอร์ ส่วนฮาเซงาวะก็เข้าสู่สภาวะจำศีลเพื่อไม่ให้ถูกหมายหัวจากรัฐบาลและอินเตอร์โพลเพิ่ม ไอ้เวรนั่นมันเลยเหิมเกริมกล้าส่งหนอนชอนไชใกล้รังมังกรขนาดนี้

“คุณหนูคะ” คนงานบริเวณนั้นที่สังเกตการณ์มาระยะหนึ่งอาสาเรียกคุณหนูภัควัฒน์สิริให้แขกผู้มาใหม่ ฉับพลันดวงหน้าสวยหมดจดก็หันไปตามเสียงเรียก

“คะ”

“คุณชายมาร์คัส…”

“อย่าพูดถึงชื่อนี้ค่ะพี่พลอย อารมณ์ดี ๆ หายหมด” คนถูกเบรคหน้าเจื่อนลงทันที ต่างจากเจ้าของชื่อที่มุ่นคิ้วเข้มไม่สบอารมณ์นักกับประโยคเมื่อครู่ของอีกฝ่าย

“ชื่อนี้น่ายี๊พอ ๆ กับกิ้งกือ ไม่สิ น่าแหวะกว่าอีก กิ้งกือยังมีประโยชน์ แต่หมอนั่น…” ริมฝีปากอิ่มบ่นพึมพำถึงบุคคลที่เป็นต้นเหตุทำให้เธอนอนไม่หลับทั้งคืน คนกลางอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกทันที ครั้นจะเอ่ยปากสะกิดคุณหนูว่าเจ้าของชื่อยืนกอดอกฟังอยู่ข้างหลัง ก็ถูกไอรังสีน่าหวาดหวั่นบางอย่างกดดันมาจนไม่กล้าขยับปาก

ก่อนที่วินาทีต่อจากนั้นนัยน์ตาคมดุจะปรายตามองคนงานสาว เพียงเท่านั้นอีกฝ่ายก็รู้หน้าที่ของตนทันที

“พี่ขอตัวไปเก็บโดมโน้นนะคะ เหลือเยอะเลย” คนงานบริเวณนั้นต่างพร้อมใจกันถอยห่างออกไป หญิงสาวที่ยังคงเพลิดเพลินกับการเก็บเกี่ยวผลผลิตไม่ได้รับรู้ถึงความผิดปกตินี้เลยแม้แต่น้อย ที่สุดแล้วเมื่อทั้งคู่อยู่ลำพัง คนตัวสูงจึงเปรย

“อารมณ์ดีมากไหมบรูคลิน”

กึก!

วินาทีที่สุ้มเสียงเย็นเยือกเจือความหงุดหงิดเบาบางดังแหวกอากาศมาจากทางด้านหลัง กรรไกรในมือก็หล่นกระแทกพื้น อีกทั้งดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นทันที

เดี๋ยวนะ…

หมอนี่มาตั้งตั้งแต่เมื่อไหร่!

วืดดดดดดด

“อ๊ายยย!” ยังไม่ทันที่สมองจะประมวลผลเกี่ยวกับสถานการณ์ที่ผิดไปจากปกติมหันต์นี้ ร่างทั้งร่างก็ถูกฝ่ามือแกร่งฉุดขึ้นไปให้สบประสานสายตากัน

ราวกับแสงสว่างทั้งหมดถูกย้อมให้มืดมิดด้วยห้วงรัตติกาลคู่นั้น

ความเย็นวาบไร้ที่มาลามเลียแผ่นหลังบอบบาง เมื่อนัยน์ตาคมดุเจือความหงุดหงิดจ้องกดดันมา ลมหายใจที่ควรจะผ่านเข้าออกได้ปกติก็พลันติดขัดขึ้นมาเสียดื้อ ๆ

นั่นเพราะระยะห่างระหว่างเธอและเขาถูกร่นลงมาอีกครั้ง…

อ่า…แย่ชะมัด

ราวกับมาเฟียหนุ่มเป็นของแสลงที่เธอต้องการหลีกเลี่ยง เพราะหากยิ่งใกล้กัน อะไรต่อมิอะไรที่เธอฝังกลบไว้ก็มักจะถูกนัยน์ตารัตติกาลคู่นั้นขุดคุ้ย

เธอไม่ชอบเวลาที่อีกฝ่ายอ่านเธอออกอย่างทะลุปรุโปร่ง ขณะเดียวกันก็ไม่ชอบที่นัยน์ตาคู่นั้นของเขาสะท้อนภาพเธอเลือนราง

ย้อนแย้ง…

นั่นแหละที่มัน…โคตรแย่

“นินทา?” 

สุ้มเสียงกดต่ำเย็นเยือกเแช่แข็งทุกความคิดในหัวเมื่อครู่ได้อย่างง่ายดาย ฝ่ายตัวเล็กกว่าถูกดึงสติกลับมายังปัจจุบัน จากประสบการณ์เมื่อวานสัญชาตญาณบอกให้เธอถอยห่างจากอดีตว่าที่คู่หมั้นให้ไกล ดังนั้นบรูคลินจึงดึงขืนเรียวแขนเพื่อให้หลุดจากพันธนาการของคนตรงหน้าให้ได้ไวที่สุด

“ใครมันบอกว่าไม่อยากแตะต้องฉันให้เสียมือ ปล่อย”

ด้วยความสูงที่ห่างกันมากจึงปฏิเสธไม่ได้ว่าคุณชายรองตระกูลหวังได้เปรียบเธอทุกทาง การสลัดการเกาะกุมของฝ่ายมากกำลังกว่าจึงไม่ใช่เรื่องง่าย

“อย่าสะดีดสะดิ้ง”

จากฝ่ามือหนึ่งข้างที่จับตรึงแขนบอบบางไว้เพิ่มเป็นสอง พลันนัยน์ตารัตติกาลคู่คมก็กวาดไล่มองคนตรงหน้าตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า เมื่อไม่เห็นความผิดปกติหรือร่องรอยใด ๆ นัยน์ตาคมดุจึงเบนมาวางไว้ตรงหน้าอกอวบพอดีตัวของอีกฝ่ายที่เด่นชวนมองแล้วเปรยเสียงเรียบ

“นมใหญ่ดีนี่”

“ทุเรศ!!” เรียวแขนที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระยกขึ้นบดบังหน้าอกอวบที่ถูกแขกไม่ได้รับเชิญจงใจจาบจ้วงทันที ดวงหน้าสวยที่พราวด้วยเม็ดเหงื่อเบาบางซับสีระเรื่อยิ่งกว่าเดิม ต่างจากดวงตาแข็งกร้าวที่มองมาทางเขาอย่างคาดโทษ

เห็นดังนั้นมุมปากหยักของมาเฟียหนุ่มจึงกระตุกยิ้มร้ายก่อนที่ช่วงขายาวจะจงใจก้าวเข้ามาใกล้ กระทั่งแผ่นหลังบอบบางของคนถูกต้อนชนเข้ากับต้นมะเขือเทศบนรางที่ลอยเหนือพื้น

“จะทำอะไร” น้ำเสียงที่พยายามปรับให้คงที่ที่สุดเอ่ยถามพลางคิดหาทางรอดไปด้วย ทว่าภาพเหตุการณ์เมื่อวานและกลิ่นกายหอมเฉพาะตัวของคนตรงหน้ากลับเอาแต่รบกวนสมาธิเธอไม่หยุด

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใบหน้าเธอตอนนี้คงแดงประจานตัวเองไปถึงไหนต่อไหน เพราะความอุ่นร้อนที่เห่อมารวมกันบนใบหน้าชื้นเหงื่อจนรู้สึกได้

ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันหนักเข้า ตะกร้ามะเขือเทศถูกดันขึ้นมาบดบังหน้าอกอวบในวินาทีนั้น พลันมือเล็กข้างหนึ่งก็กำมะเขือเทศในตะกร้าไว้แน่น หวังจะเอายัดปากคนร้ายกาจตรงหน้าหากเข้ายังจาบจ้วงเธอมากกว่านี้

หึ

ฝ่ายมากอำนาจกว่าแค่นหัวเราะฮึในใจ นัยน์ตาคมเลื่อนจากหน้าอกอวบใหญ่หลังตะกร้าสานมาวางไว้ที่ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อที่เขาเพิ่งจะได้ลิ้มลองไปเมื่อวานแล้วเปรย

“ระวังแต่นม เดี๋ยวปากก็โดนฉกอีกหรอกยัยเด็กโง่”

“ไอ้…” ยังไม่ทันจะได้กล่าวจบประโยค เครื่องหน้าประณีต คมคายก็โน้มลงมาใกล้ในระยะที่ทำเอาลมหายใจคนเด็กกว่าค้างอยู่ในโพรงอก 

ระยะห่างที่ค่อย ๆ ลดลงทีละนิดทำระดับเลือดในกายบรูคลินค่อย ๆ ลงทุกขณะ กระทั่งดิ่งวูบในวินาทีที่ปลายจมูกโด่งเฉียดผ่านพวงแก้มซับสีระเรื่อของเธอไป

ตึกตัก ตึกตัก

แม้ระยะห่างจากเครื่องหน้าหล่อเหลากับตำแหน่งหัวใจจะไม่ใกล้กันนัก ทว่ามาเฟียหนุ่มกลับได้ยินเสียงก้อนเนื้อในอกของอีกฝ่ายที่เต้นสับสนไม่เป็นจังหวะได้อย่างชัดเจน

มาร์คัสหวังผุดรอยยิ้มพึงพอใจ ก่อนที่วินาทีต่อจากนั้นเครื่องหน้าคมคายชวนฝันที่คาบผลมะเขือเทศ ที่เพิ่งฉกจากต้นข้างหลังคู่หมั้นไว้ในปากก็สะท้อนในนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้ม

คนตัวสูงเคี้ยวมะเขือเทศปลอดสารพิษกร้วม ๆ ด้วยท่าทีหย่อนอารมณ์ ทว่ายังคงไว้ซึ่งท่าทางกวนอวัยวะเบื้องล่างไม่หยุด

ริมฝีปากอิ่มของคุณหนูภัควัฒน์สิริเม้มเข้าหากันแน่นเข้าอีกครั้ง หวังกดข่มมวลโทสะที่มันไหลมากระจุกรวมกันบนศีรษะเล็ก ทว่าไม่รู้ว่าแขกไม่ได้รับเชิญใช้ตรรกะอะไรตีความการกระทำของเธอ สุ้มเสียงกวนประสาทจึงดังแหวกอากาศมาอีกครั้ง

“ผิดหวังหรือไงบรูคลิน…”

“…”

“…โทษที แต่ไอ้มะเขือเทศนี่มันน่ากินกว่าปากเธอว่ะ” จบประโยคร่างสมส่วนก็หันหลังเดินจากไป โดยทิ้งความงุนงงระคนความขุ่นเคืองใจไว้กลางใจฝ่ายที่ถูกกล่าวหาว่าน่ากินน้อยกว่าผักที่ปลูก

เหอะ

“ประสาท” คำก่นด่าดังไล่หลังมาเฟียตระกูลหวังไปในที่สุด ก่อนที่แผ่นหลังแกร่งที่เธอทำได้แค่ลอบมองในระยะไกลจะอันตรธานไปจากครรลองสายตา

อะไรของเขา…

ทั้งที่หลายปีมานี้ไม่เคยแม้แต่จะเหยียบเข้ามาในเขตบ้านเธอด้วยซ้ำหากไม่มีธุระจำเป็น

ไม่เคยแตะเธอแม้ปลายเส้นผม

แต่ตอนนี้เขากลับ…

อ่า…อกหักแล้วประสาทกลับหรือไง…