บทที่ 3 มังกรชั่ว [3]

หมับ!

ไวกว่าความคิด ข้อมือเล็กของคนที่กำลังจะเดินแทรกระหว่างเขากับต้นมะเขือเทศที่ออกผลเรียงกัน ก็ถูกฝ่ามือแกร่งคว้าเอาไว้ มาร์คัสหวังออกแรงกระตุกเพียงเล็กน้อย ร่างบอบบางก็เซถลาเข้ามาแนบกับแผงอกแกร่งของเขาโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว

“ว่าจะปล่อยไปแล้วแท้ ๆ” นัยน์ตาสีรัตติกาลมืดมิดเวลานี้ปราศจากอุณหภูมิ จนทำให้คนที่กำลังจะกล่าวถ้อยคำผรุสวาทถึงกับต้องกลืนถ้อยคำเหล่านั้นลงลำคอที่เริ่มแห้งผากไปในที่สุด

“อะไร…อีก” วินาทีนั้นเรียวมือเล็กกำรวบเข้าหากันแน่นเข้าจนขึ้นข้อขาว รู้สึกราวกับจะหายใจไม่ออกไปทุกขณะ เมื่ออีกฝ่ายหลุบตาลงมองริมฝีปากอวบอิ่มสีระเรื่อ แม้จะปราศจากแววเสน่หาใด ๆ ทว่าการกระทำของเขากลับดึงเอาภาพเหตุการณ์ริมลำธารเมื่อวานวนกลับมาด้วย

ให้ตายเถอะ…

คุณหนูภัควัฒน์สิริเม้มริมฝีปากแน่น หวังหลีกหนีสายตาคมดุของคนตรงหน้า ทว่าแทนที่มาเฟียหนุ่มจะเบนนัยน์ตารัตติกาลคู่คมไปทางอื่น เขากลับทำในสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของเธอสับสนไม่เป็นจังหวะอีกครั้ง ด้วยการ…

“อยากตายหรือไง หายใจให้มันดี ๆ หน่อย” ประโยคคำสั่งผ่านน้ำเสียงราบเรียบเจือความหงุดหงิด กระตุกหัวใจคนฟังที่เผลอลืมหายใจตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

คนเด็กกว่าปรับการหายใจเมื่อสติสัมปชัญญะถูกดึงกลับที่เดิม ทว่าหอบเอาอากาศเข้าปอดได้เพียงครู่ ลมหายใจก็ต้องค้างอยู่กลางโพรงอกอีกครั้ง เมื่อ…

“อ๊ะ!”

เอวบางถูกฝ่ามือแกร่งกระตุกเข้าไปแนบชิดร่างกายกำยำที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว

ตาชั่งภายในหัวที่เพิ่งจะเริ่มทำงาน ในการเลือกวิธีเอาตัวรอดจากมังกรชั่วตระกูลหวัง เสมือนตัดการทำงานของสมองส่วนสั่งการออกไปโดยปริยาย

บรูคลินไม่ขยับถอยหนี หรือแม้แต่จะผลักไสคนร้ายกาจที่ถือวิสาสะพันธนาการเธอไว้แม้แต่น้อย

เพราะแค่การหายใจให้เป็นจังหวะปกติยังทำได้ยากขึ้นทุกขณะ

ยิ่งเห็นก้อนนูนกลางลำคอของคนตรงหน้าสะท้อนขึ้นลง สมองของเธอก็ยิ่งอื้ออึงไร้ความสามารถในการควบคุมทุกอย่าง ไหนจะนัยน์ตาดุจค่ำคืนไร้แสงจันทร์ที่จ้องมองมานั่นอีก…

อ่า…

ชั่วขณะหนึ่งราวกับมันสะท้อนภาพเธอชัดขึ้น…

เพียงพริบตาที่เผลอไผลไปกับวังวนรัตติกาลที่จ้องมองมา เสมือนเธอหลุดไปในโลกอันน่าหวาดหวั่นของเขา

กว่าจะรู้ตัวว่าใบหน้าคมคายโน้มลงมา กระทั่งริมฝีปากร้อนจวนจะแตะลงบนเนินเนื้ออวบ ก็ตอนที่ลมหายใจร้อนลวกไล้สัมผัสบนผิวเนื้อบาง

“ยะ…อย่าทำนะ” ประโยคขอร้องเอ่ยกระซิบแผ่ว เมื่อคลำหาเส้นเสียงเจอในที่สุด

ทว่า…

“อ๊ะ…”

ไม่ทัน…

…หน้าอกอวบถูกมังกรร้ายฉกฉวยเข้ามาดูดกลืนผิวเนื้อหวานในที่สุด

 วินาทีนั้นความรู้สึกราวกับตกจากที่สูงก็โถมเข้าใส่ ลมหายใจที่คั่งค้างในโพรงอกเมื่อครู่ กอปรกับสติสัมปชัญญะที่เธอมั่นใจว่าอยู่ครบในคราแรกแทบถูกสัมผัสร้อนจากริมฝีปากเขาแผดเผาจนสิ้น

กลิ่นอายลุ่มลึกของป่าดิบชื้นในค่ำคืนรัตติกาลแผ่กำจายโอบล้อมร่างบอบบางเอาไว้

เดี๋ยว…นะ…

ราวกับเซลล์ทุกเซลล์ถูกความร้อนจากปลายลิ้นของเขาหลอมละลายอย่างช้า ๆ การขยับตัวถดหนีสัมผัสวาบหวามนั้นเป็นไปไม่ได้เลย เมื่อตอนนี้ร่างกายเธอแข็งเกร็งเพราะกระแสความรู้สึกวูบวาบแปลกประหลาดที่แล่นไปตามหลอดเลือดเดือดพล่าน

แสงเงาที่สะท้อนบนเครื่องหน้าคมคายที่ซุกลงตรงหน้าอกเธอราวกับมนต์สะกดที่ตรึงเธอไว้ ณ ห้วงเวิ้งว้างมืดมิดนั้น…

ทั้งหมดนี่มัน…

ฉับพลันเลือดในกายหญิงสาวก็ดิ่งวูบกะทันหัน เพราะแรงขบเม้มที่มาเฟียหนุ่มจงใจเพิ่มน้ำหนักให้เกิดร่องรอยบางอย่าง ชั่วขณะนั้นเนื้อตัวของบรูคลินชาวาบ สมองอื้ออึงจนไม่สามารถสั่งการให้ร่างกายผลักไสสัมผัสไม่คุ้นชินออกไปได้อย่างที่ควรทำ

ที่สุดแล้วเธอจึงทำได้เพียง…

“ไอ้…อื้อ”

พยางค์สุดท้ายถูกแทนที่ด้วยเสียงครางหวิวน่าอาย เมื่อฝ่ายมากกำลังเพิ่มแรงดูดดึงที่ผิวเนื้อบางอีกครั้ง สัมผัสร้อนลวกเพิ่มจากหนึ่งตำแหน่งเป็นสอง

มาร์คัสหวังลากไล้ริมฝีปากต่ำลงไปกระทั่งชิดขอบบราเซียสีอ่อนแล้วออกแรงขบแม้มหนัก ๆ

“อ๊ะ…เจ็บ” คำทัดทานเมื่อครู่ราวกับสายลมเอื่อยเฉื่อยที่พัดผ่านไป ท่าทางไม่สนอะไรทั้งนั้นของเขานอกจากเนินเต้าอวบกระตุกหัวใจคนมองซ้ำ ๆ สมองที่พร่าเบลอรับรู้ได้เพียงสัมผัสจาบจ้วงที่ถือวิสาสะวางอำนาจเหนือร่างกายเธอ

กว่าจะรู้ตัวว่าฝ่ามือแกร่งแทรกเข้ามาใต้เสื้อตัวบาง แล้วเคลื่อนเข้าใกล้ตะขอบราเซียก็ตอนที่ปลายนิ้วแกร่งของเขาแทรกเข้าไปใต้เนื้อผ้าแล้วเกี่ยวมันเบา ๆ

“อย่านะ!” รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นบนเครื่องหน้าประณีต คมคายของมาเฟียหนุ่มในวินาทีนั้น ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามคำถามที่ชวนหัวใจกระตุกอีกครั้ง

“ทำไม ไอ้ที่ไม่ผลักฉันออก ไม่ใช่ว่าอยากให้ทำมากกว่านี้หรือไง” จังหวะที่เครื่องหน้าคมคายจงใจโน้มเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ก็กระชับเข้ามาอีกระดับหนึ่ง

นัยน์ตารัตติกาลหลุบลงมองผลงานของเจ้าตัว บนเนินเนื้อขาวที่ปรากฏรอยจ้ำสีกุหลาบหลายแห่ง ครั้นหญิงสาวมองตามสายตาเขาไปยังตำแหน่งนั้น เรียวมือเล็กก็ผลักอกแกร่งของคนตรงหน้าออกห่างทันที

“ไอ้โรคจิต!!...”

สายตาชิงชังสะท้อนในนัยน์ตาคู่คม

“…ทำรอยขนาดนี้ทั้งที่เกลียดกัน นายจะไม่ให้ฉันเป็นผู้เป็นคนเลยหรือไง!!”

ทว่าใบหน้าดุจพระเจ้าบรรจงปั้นแต่งกลับไม่ปรากฏริ้วคลื่นอารมณ์ใด

วินาทีนั้นราวกับเธอหลุดเข้าไปในโลกมืดมิดของเขา มาร์คัสหวังจงใจเปลือยเปล่าความไร้หัวใจให้เธอจดจำและสลักมันลงกลางจิตใต้สำนึกของเธออีกครั้ง

เฉกเช่นเมื่อวานที่เขาจูบเธออย่างป่าเถื่อนไร้ความปรานี

ภายใต้ความสงบนิ่งของเขาในเวลานี้ เธอสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายกำลังแย้มยิ้มยินดีกับคราวเคราะห์ของเธอในใจ

บัดซบ!

ปัก!!

ที่สุดแล้วมะเขือเทศผลใหญ่ที่เพิ่งดึงมาจากต้นใกล้ ๆ ก็ถูกปาใส่คุณชายรองตระกูลมาเฟียใหญ่ พร้อมคำสาปแช่งก่นด่า

“เลว!...”

นัยน์ตาสีโอ๊คสะท้อนริ้วความเจ็บปวดที่อัดแน่นอยู่ในนั้น

“…สักวันนายจะต้องถูกคนอื่นเล่นกับความรู้สึกแบบนี้บ้าง…”

ไม่บ่อยนักที่เขาจะเห็นคนตรงหน้าเจ็บปวดกับสิ่งใด

และทุกครั้งมันเป็นเพราะเขา

แบบนี้แล้วยัยนี่ก็ยังจะ…

“…และฉันขอให้นายรู้สึกแย่กว่าฉันเป็นร้อยเท่าพันเท่า!”

หึ

มาเฟียหนุ่มแค่นหัวเราะเสียงเย็นในใจ เมื่อความเย่อหยิ่งของยัยเด็กตรงหน้ายังคงเส้นคงวาไม่เปลี่ยน เขาชิงชังท่าทีแฝงความเหินห่างและนัยน์ตาคู่นั้นที่แสนจะหยิ่งยโสของอีกฝ่าย ทั้งที่ก้นบึ้งภายในจิตใจของยัยเด็กนี่ไม่สามารถสลัดเขาออกไปได้เลยสักนิดแท้ ๆ

เมื่อกี้ยัยนี่ว่าไงนะ…

สาปแช่งเขาทั้งที่ไม่กี่นาทีก่อนยังยืนนิ่งปล่อยให้เขาดูดกลืนเนินเนื้อหวานไปถึงไหนต่อไหน?

“เธอนี่แม่งโคตรไม่ซื่อสัตย์กับตัวเอง” ท่าทีดูแคลนภายใต้ความสงบนิ่งไร้จิตสำนึกของมาเฟียหนุ่มกดส่วนที่อ่อนไหวที่สุดในหัวใจอีกฝ่ายในวินาทีนั้น

“ฉันเกลียดนาย นี่แหละโคตรจริง” เรียวลิ้นร้อนที่ไล้เลียผิวเนื้อหวานของคนที่เพิ่งบอกว่า ‘เกลียด’ กันดุนกระพุ้งแก้มเบา ๆ อย่างไม่สบอารมณ์นักก่อนเปรยถาม

“เธอกล้าพิสูจน์ไหมว่ามันจริง” ฉับพลันแววตายิ่งยโสในแบบที่มันโคตรจะกวนใจเขาก็ถูกส่งมาให้ พร้อมกับประโยคที่ทำเอาไฟโทสะที่ใกล้จะดับมอดลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

“เอาเวลาไปหาวิธีตัดใจจากเมียชาวบ้านและพัฒนาสันดานตัวเองให้มันดีขึ้นเถอะมาร์คัส” วินาทีนั้นราวกับมีบางอย่างขาดผึง

หึ

ภายในใจของคุณชายรองตระกูลหวังถูกความใจร้อน วู่วามเข้าบงการความคิดอีกครั้ง เขาอยากจะทำลายความเย่อหยิ่ง อวดดีนั้นให้สิ้นโดยไม่สนว่าต้องแลกกับสิ่งใด

ดังนั้น…