บทที่ 7

"อือ~"

เสียงรบกวนการพักผ่อนปลุกคนหลับใหลให้ตื่นขึ้นมาในเวลาหกโมงเช้า แสงสลัวจากด้านนอกระเบียงทำให้เจ้านายกระแทกถอนหายใจออกมาเสียงดัง พลิกตัวกลับมาด้านหลังเจ้าของเสียงรบกวนเวลานอนพัก และก็เจอกับใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังฉีกยิ้มเจื่อนทักทาย นิ้วเรียวยกค้างกลางอากาศคล้ายกำลังจะทำอะไรบางอย่าง ซึ่งไม่ต้องเดาให้เปลืองเวลาและสมองก็รู้ว่าเธอกำลังจะแอบแตะเนื้อต้องตัวเขาอย่างที่ชอบทำ

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ หนูรบกวนเฮียหรือเปล่า"

"ไม่น่าถาม" ทั้งนิ้วทั้งเสียงจิ้มแก้มกระซิบข้างหูเหมือนผีพรายกระซิบ ยังมีหน้ามาถามอีก!

อิ๋วยกตัวขึ้นพาดอกกว้างไว้ทันก่อนที่เจ้านายจะได้ทันพลิกตัวตะแคงกลับหันหลังให้ แรงยกตัวกระแทกของคนตัวเล็กทำให้คนที่ไม่ทันตั้งตัวเผลอนิ่วหน้าจุกอยู่ไม่น้อย สูดหายใจเข้าลึกๆ เปิดตาชักสีหน้าไม่พอใจจนเจ้าหล่อนหดคอลงแต่ยังคงไม่ยอมลงไปจากเกยพาดอก

แขนเรียวพาดกับแผงอกแกร่งวางมือจับบ่ากว้างไว้ หดคอลงมาวางคางใต้ราวนมยิ้มเจื่อนขณะที่ชายหนุ่มถอนหายใจเสียงดังข่มตาปิดอีกครั้ง

"เฮีย~ หนูหิวแล้ว"

"เป็นลูกหรือไง อยากกินก็ไปหากินเองสิ" แม่บ้านก็มี คนก็ออกจะเต็มบ้านจะมาวอแวเขาทำไมไม่รู้ รบกวนเวลานอนไม่พอยังมาทำคนอื่นเจ็บตัวอีก จริงๆ เลย

"ไม่มีใครอยู่บ้านแล้ว ม๊าเพลงออกไปทำบุญที่วัดกับป๊าตั้งแต่เช้าแล้ว พี่ใบตองกับพี่จิ้งหรีดก็ไปด้วย ลุงหมูขับรถไปส่งส่วนเจ๊ซินนอนคอนโดเฮียเจก็ไปอู่ตั้งแต่เช้ามืด ตอนนี้เหลือแค่เฮียคนเดียวที่หาข้าวให้หนูกินได้"

"แล้วมันธุระกงการอะไรของเฮีย มีมือก็ไปหากินเองดิคนจะนอนกวนอยู่ได้วะ"

เจ้านายบ่นอุบต่อว่าคนบนกายอย่างไม่พอใจ ขมวดคิ้วย่นหน้าถอนหายใจแรงๆ เลิกสนใจว่าเด็กสาวจอมวุ่นวายจะทำอะไรต่อจากนี้ เอียงหน้าหนียกมือก่ายหน้าผากบดบังแสงสว่างเล็ดลอดเข้ามาจากนอกระเบียง ปล่อยให้เวลาทำงานของมันไปและเหมือนว่าทุกอย่างจะตกอยู่ในความเงียบจากนั้นมา

ทั้งที่ยังคงรู้สึกหนักอึ้งบริเวณช่วงอกเพราะมีแรงกดทับของอิ๋วแท้ๆ แต่กลับไม่ได้ยินเสียงของเธอแม้กระทั่งลมหายใจ แรงขยับยุกยิกเล็กน้อยให้พอรู้ว่าเธอยังอยู่ก็ไม่มี มันทำให้คนที่หงุดหงิดเพราะนอนไม่พอก่อนหน้านี้จำต้องลืมตาขึ้นมอง และก็เห็นว่าดวงตากลมใสยังคงจ้องมาไม่ละสายตาหนี แม้จะแค่จ้องมองมาเงียบๆ ก็ตาม

พอเห็นว่าเขาลืมตาขึ้นมามุมปากอิ่มก็คลี่ออกฉีกยิ้มกว้างทันที นัยน์ตาสวยสั่นระริกแสดงออกถึงความตื่นเต้นดีใจเหมือนเด็กไม่มีผิดทั้งที่ปีนี้เธออายุจะเข้าสิบแปดแล้วแท้ๆ

เคยคิดว่าการที่แสดงออกว่าไม่พอใจกับการคลุมถุงชนของพวกผู้ใหญ่มันจะทำให้เด็กสาวถอยห่างออกไปจากตัวเอง แต่ก็ไม่คิดว่าเธอจะหน้ามึนกว่าที่คิดไว้ ไม่ยอมถอยห่างแถมยังทำตัวปกติเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นอีก ทำเอาคนที่ต้องกลับมาคิดหนักกลับกลายเป็นตัวเขาเอง เวรกรรมอะไรกันวะเนี่ย

"ลุกออกไปหนัก"

"เฮียจะตื่นหรือยัง หนูต้องไปโรงเรียนแปดโมง"

"เกี่ยวอะไรกับเฮีย ก็ไปเตรียมตัวสิมาบอกทำไม"

ไม่เข้าใจว่าจะถ่อมานอนบ้านคนอื่นทำไมถ้าจะลำบากขนาดนั้น ทำตัวเหมือนหมากระเป๋าแสนเชื่องที่แค่กระดิกนิ้วเรียกชื่อก็กระดิกหางดุ๊กดิ๊กวิ่งเข้ามาหา ถ้ารู้ว่ามานอนบ้านคนอื่นแล้วลำบากมากต้องไปรบกวนเวลาพักผ่อนคนอื่นเขาอีกก็ควรจะนอนอยู่บ้านตัวเองโน่น ไม่ต้องมา

แต่พูดไปก็เท่านั้น เจ้าของบ้านเขาเรียกมานี่นาคนอาศัยอย่างเขาจะทำอะไรได้หากว่าเจ้าหล่อนอยากมานอนบ้านนี้ตามคำเรียก ก็ได้แต่คิดและบ่นเท่านั้นแหละ

"ม๊าเพลงให้เฮียไปส่งหนู หาข้าวให้กินด้วยไม่งั้นจะตัดค่าขนมเดือนนี้"

"จิ๊! ให้มันได้อย่างนี้สิวะ อยู่บ้านท่านอย่านิ่งนอนดูดายต้องหาปัญหาให้ท่านรัวๆ จะได้สมกับความใจดีที่ท่านให้พักอาศัย เวรกรรมอะไรของกูวะเนี่ย"

อิ๋วดันตัวลุกขึ้น เกี่ยวขาดึงมานั่งขัดสมาธิมองคนตัวโตบ่นอุบอิบดีดตัวขึ้นนั่งยีหัวทึ้งผมตัวเองแรงๆ เหมือนกำลังหัวเสียอย่างหนัก และก็ต้องชะงักไปคล้ายถูกช็อตด้วยไฟฟ้าแรงสูง ซึ่งไม่รู้เกิดจากอะไรกันแน่ จับจ้องร่างกายของเธออยู่นานนับนาที ก่อนสายตาคู่นั้นจะเคลื่อนขึ้นมาสบตากันเพียงเสี้ยววินาทีแล้วรีบลงจากเตียงเดินดุ่มๆ ไปเข้าห้องน้ำด้วยความเร่งรีบ ทิ้งท้ายไว้แค่เสียงพึมพำอีกหลายประโยคแต่เธอฟังไม่ได้ความว่าเขาพูดอะไรบ้าง

ดวงตากลมกลอกมองตามหลังอย่างไม่ได้คิดอะไรมาก ยกยิ้มมุมปากด้วยความอารมณ์ดี ทิ้งตัวลงนอนฮัมเพลงในลำคอเบาๆ ดึงขอบผ้าห่มผืนหนามาปิดจมูกสูดกลิ่นหอมๆ ประจำตัวของเจ้านายตามเนื้อผ้ากลอกตามองเพดานสีขาวด้านบนไปมาระหว่างรอเขาออกจากห้องน้ำ

เพียงไม่นานเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นเรียกความสนใจของเด็กสาวให้ผละสายตาออกจากเพดานขาวเอี้ยวหน้ากลับไปมอง สิ่งแรกที่ปะทะกับสายตาคือใบหน้าบูดบึ้งของเจ้านายหลังออกมาจากห้องน้ำ ผมดกหนาสีดำชาโคปล่อยทิ้งตัวตามธรรมชาติพันกันยุ่งเล็กน้อย แต่นั่นไม่ได้ทำให้เขาดูหล่อน้อยลงกว่าเวลาปกติเลย

ดวงตาคมตวัดมองมาเพียงนิดปรามสายตาแพรวพราวของอิ๋วก่อนจะเบือนหนีแทบทันที เห็นอกกว้างโยกขึ้นลงแรงๆ คาดว่าน่าจะมาจากการถอนหายใจของคนตัวสูง ขายาวก้าวเข้ามาหยุดข้างเตียงโดยที่ยังคงเบือนหน้าหนีไม่มองหน้า ก้มมากระชากผ้าห่มออกจากจมูกเล็กและถอนหายใจเสียงดังอีกครั้ง

"มีอะไรคะ"

"หิวจะตายแล้วไม่ใช่ไง เมื่อไหร่จะออกไปจากห้องเฮียสักที"

"หนูรอเฮียลงไปพร้อมกัน เฮียอาบน้ำเลยหนูรอได้"

อิ๋วเอ่ยเสียงเรียบไม่ได้ว่าอะไรเลยหากว่าเจ้านายจะอาบน้ำก่อนแล้วค่อยลงไปพร้อมกัน พลิกตัวหันหน้าเข้าหาหนุ่มหล่อก่อนจะดันตัวลุกขึ้นช้าๆ มันทำให้คอเสื้อนอนแบบสายเดี่ยวของเธอหย่อนตัวลงตามแรงโน้มถ่วง หน้าอกใหญ่ไร้ปราการปกปิดอวดโชว์ความงามต่อสายตาคนมองอย่างไม่ตั้งใจ โดยเจ้าของเองก็คงไม่รู้ตัว

บ้าฉิบ! หัวนมอมชมพูน่าดูดฉิบหาย

จังหวะหันหน้ากลับมาเหมือนภาพสโลว์โมชันให้มองเห็นยอดถันสีชมพูอ่อนอย่างชัดเจน แค่นั้นมันก็ทำให้อะไรที่ถูกปลอบประโลมอยู่นานกว่าจะสงบลงได้ตื่นขึ้นมาอีกครั้งแล้ว เจ้านายกัดฟันกรามแน่นจนปูดนูนเบือนหน้าหนีอีกครั้ง พยายามข่มใจอารมณ์และตัวตนที่กำลังผงาดพองตัวใต้กางเกงนอนให้สงบ กลืนน้ำลายลงคอหนักๆ ท่องไว้ว่าตัวอันตรายห้ามใกล้เด็ดขาดในใจซ้ำๆ

ได้ยินเสียงสูดถอนหายใจจากคนตัวสูงอีกเป็นครั้งที่เท่าไหร่ก็นับไม่ถ้วนจำไม่ได้ รู้แค่ว่าเขาสูดและถอนหายใจบ่อยมาก บรรยากาศรอบตัวก็เย็นเยือกสลับร้อนแปลกๆ

"เฮียไปอาบน้ำหนูรอได้"

"ออกไป แล้วไม่ต้องเข้ามาในห้องเฮียอีก เธอไม่ใช่เด็กแล้วนะที่จะเข้าออกห้องผู้ชายตามใจชอบแบบนี้" ดีนะไม่มีคนอยู่บ้านขืนเธอเดินเข้าออกห้องเขาโดยที่ใส่แค่ชุดนอนเสื้อสายเดี่ยวตัวบางๆ กับกางเกงขาสั้นแบบนั้นได้งานงอกแน่

เจ้านายเลือกที่จะไม่มองคนบนเตียงที่ยังคงแหงนคอจ้องมาด้วยใบหน้างุนงงสายตาน่าเย.. เอ็ด!

ก่อนหน้านี้เพราะไม่ทันรู้ตัวเลยปล่อยให้เธอที่สวมเพียงเสื้อผ้าตัวบางนอนทับนอนเกยอยู่บนตัวตั้งนานสองนานโดยที่ไม่เอะใจเลยสักนิดเพราะกำลังหงุดหงิดที่โดนรบกวนการนอน แต่พอสติครบถ้วนมองเห็นทุกอย่างชัดเจน ก็เหมือนชีวิตกำลังยื่นเท้าก้าวเข้าไปในหลุมนรกความฉิบหายบรรลัยกำลังคืบคลานเข้ามาช้าๆ ดีนะที่ไหวตัวทันดึงสติได้ก่อน ไม่งั้นไม่อยากจะคิดเลยว่าชีวิตต้องเจอกับอะไรต่อจากนี้

นี่ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นเขาคงได้จัดไปสักยกสองยกแล้ว แต่เพราะเป็นเธอ เธอที่เป็นปัญหาใหญ่ในชีวิตเลยเลือกที่จะเดินหนีเข้าห้องน้ำไป สงบสติอารมณ์อยู่นานสองนานกว่าจะทำใจออกมาได้ คิดว่าคงหลุดพ้นจากแรงเย้ายวนของเรือนร่างอวบอิ่มโดยเฉพาะส่วนที่ผู้หญิงควรจะมีนั้นแล้วแท้ๆ แต่เหมือนจะไม่ใช่อย่างที่คิดเลย

"หนูทำให้เฮียโกรธเหรอ เพราะวุ่นวายกับเฮียเหรอคะ"

"ใช่ เพราะฉะนั้น ออกไปจากห้องเฮีย" พนมมือจรดหว่างคิ้วขอร้องเลยล่ะว่าให้ออกไปสักทีเถอะ หรือต้องให้กราบแทบเท้าพร้อมแบมือด้วยก่อนถึงจะเดินออกไปดีๆ ได้วะ

เจ้านายแหงนหน้าขึ้นสูดเอาลมเย็นๆ จากเครื่องปรับอากาศเข้าปอดลึกๆ ไม่แม้แต่จะมองหน้าหรือสรีระของเด็กที่ยังคงนั่งอยู่บนเตียงเขาไม่ไปไหน ใบหน้าร้อนผ่าวเพียงแค่หลับตาลงแล้วภาพของยอดอกอวบอิ่มสีชมพูปรากฏตราหน้าความหื่นที่มันเก็บไม่มิด เลือดร้อนแล่นลามมาถึงใบหูทั้งสองข้างและลำคอแกร่งตัดกับผิวโดยแท้ของเขาที่มันขาวหยวกสว่างไสว

ไม่รู้เพราะจดจ่อเกินไปหรือเพราะอะไรกันแน่ถึงได้รู้สึกเหมือนรอบกายมันกำลังถูกกลิ่นหอมๆ ของอะไรบางอย่างคืบคลานเข้ามาครอบครองพื้นที่ กว่าจะรู้ตัวใต้ปีกจมูกก็ถูกกลิ่นนั้นเชิญชวนจนเผลอสูดดมเข้าเต็มปอดแล้ว และใช่... มันคือกลิ่นที่เขาเคยสูดดมมาก่อน กลิ่นตามเนื้อตัวของอิ๋ว

"เฮียไม่สบายหรือเปล่าคะหน้าแดงๆ ด้วย"

"อย่าพูดมากแล้วออกไปสักที ทำไมต้องให้พูดมากด้วยวะ ฟังภาษาคนไม่เข้าใจหรือไง"

ยืนอยู่นานแล้วจะเป็นบ้าให้ได้ ชักสีหน้าใส่คนที่เอ่ยทักด้วยใบหน้าแดงก่ำ แรงอารมณ์มากมายจนเก็บไม่มิด แต่จากอาการชะงักและใบหน้าอึ้งของอิ๋วแล้วคิดว่าเธอคงจะเข้าใจไปอีกแบบว่าเขากำลังโมโหที่ตัวเองพูดไม่รู้เรื่อง

ดีแล้ว เป็นแบบนั้นดีแล้ว จะได้ไม่ได้ใจไปใหญ่ว่าเขากำลังคิดลามกกับร่างกายเธอ ทั้งที่ความจริงแล้วมันเรื่องปกติมากๆ สำหรับเขาที่จะเกิดอารมณ์กับผู้หญิงสวยๆ

เออ! ก็นั่นแหละ ยอมรับก็ได้ว่าสวย มันก็สวยแหละ สวยทั้งหน้าสวยทั้งนมอยากเห็นอะไรที่มันลึกกว่านั้นจัง~

บ้าฉิบ! ท่าจะบ้าจริงแล้วกู

"ออกมาอย่าให้เห็นนั่งอยู่บนเตียงเฮียอีกนะ กลับไปเตรียมตัวที่ห้องเดี๋ยวออกไปซื้อข้าวกินข้างนอก"

ออกคำสั่งเสียงเข้มกับใบหน้าราบเรียบแล้วก็เดินดุ่มๆ กลับเข้าห้องน้ำ เป่าลมออกปากระบายความอัดอั้นทั้งใจและกาย โดยเฉพาะกายแกร่งที่มันกำลังตื่นตัวเต็มที่ดันกางเกงนอนออกมาเป็นรูปเป็นร่างชัดเจน จังหวะเดินก็ต้องงอตัวเล็กน้อยเพราะเกรงว่าอะไรที่มันใหญ่มันแข็งจะออกตัวมากเกินงาม เดี๋ยวเด็กขี้ฟ้องจะไปเล่าอะไรให้เจ้าชีวิตฟังอีก

เวรกรรมจริงๆ เกิดอารมณ์กับคนที่ไม่ควรนี่มันงานหินเลยนะเนี่ย นี่ถ้าฝืนใจความหื่นไม่อยู่ทำไงวะ ไม่โดนจับขังลืมรอวันหมั้นอย่างเดียวเลยเหรอ แค่คิดชีวิตก็มืดมนมองไม่เห็นแสงแล้ว~

---