บทที่ 5

สามวันต่อมา...

"เฮ้อ..."

มะปรางเหลือบมองเพื่อนรักที่นอนทับแขนฟุบหน้าบนโต๊ะหินอ่อนข้างๆ ถอนหายใจทิ้งครั้งแล้วครั้งเล่า ใบหน้าขมวดยุ่งตลอดเวลาราวกับเจอเรื่องหนักหนาไม่สามารถแก้ไขได้ ดวงตากลมสวยกลอกกลิ้งไปมาเหมือนคนที่ต้องการใช้ความคิดอย่างหนัก

กลีบปากอิ่มยื่นเล็กน้อยก่อนจะขยับเม้มเป็นเส้นตรง ใช้ฟันกดทับลงมาทำหน้าครุ่นคิด และพอความคิดในหัวตีกันไม่ได้ดั่งใจก็ถอนหายใจยาวคลายริมฝีปากปล่อยตามธรรมชาติอีกครั้ง มันทำให้กลีบปากกระจับเล็กๆ ที่เคยดูสุขภาพดีน่ามองเริ่มเกิดร่องรอยบวมช้ำให้มองเห็น

"มีอะไรหรือเปล่าเห็นนั่งใจลอยถอนหายใจทำหน้าคิดหนักมาสองวันแล้วนะ เสาร์อาทิตย์นี้ไปนอนบ้านเฮียนายมาไม่ใช่หรือไงทำไมถึงดูไม่มีความสุขเลยล่ะ" ปกติพอได้ยินว่าจะได้ไปนอนบ้านชายหนุ่มก็ดี๊ด๊าออกอาการดีใจตลอด ยิ่งหลังเจอกันแล้วใบหน้าจิ้มลิ้มของเพื่อนก็เบิกบานไปเป็นเดือนเลย ทำไมคราวนี้มาแปลก

"เฮ้อ... ไม่น่าให้ม๊ากับป๊าตกลงเรื่องนั้นเลย พลาดมากเลยอะ"

"หื้อ? เรื่องอะไร"

"..."

อิ๋วยกแก้มจากแขนเรียวเล็กของตัวเองเล็กน้อย ปรายตาขึ้นมองเพื่อนสนิทที่เลิกคิ้วทำหน้าสงสัย ยกมือขยับขาแว่นสายตาบนกรอบหน้าหวานพลางหมุนปากกาเจลด้ามเล็กในมือไปด้วย

มุมปากสวยบุ้ยยกเบาๆ ดันตัวลุกขึ้นนั่งเต็มความสูง พ่นลมออกจมูกแรงๆ จนไหล่มนยกขึ้นสูงก่อนจะตกลงมา ขยับมือขึ้นมาวางเท้าคางเบือนสายตาออกจากใบหน้าเพื่อนมองตรงด้านหน้าซึ่งเป็นสนามบาสของโรงเรียน

ช่วงเวลาพักเที่ยงหลังอาหารกลางวันและหลังเลิกเรียนมักจะมีพวกผู้ชายรวมกลุ่มมาเล่นบาสกัน มุมนั่งเล่นต่างๆ ตามใต้ต้นไม้ก็มีกลุ่มนักเรียนต่างระดับชั้นมานั่งเล่นรอเวลาเลิกด้วย รวมถึงเธอกับมะปรางที่มักจะมานั่งดูรุ่นน้องผู้ชายเล่นบาส บางวันก็หอบหนังสือมาอ่าน แต่ส่วนมากแล้วอิ๋วจะชอบหยิบการ์ตูนเพียงเล่มเดียวมาอ่านฆ่าเวลามากกว่าหนังสือเรียนที่โคตรจะน่าเบื่อ ต่างจากเด็กเรียนอย่างเพื่อนราวกับฟ้ากับเหว

"แกจำที่เคยเล่าให้ฟังได้ปะว่าม๊าเพลงอยากจะให้ฉันหมั้นกับลูกชายม๊าอะ"

"จำได้ ทำไมเหรอ" เด็กสาวเจ้าของใบหน้าหวานทำหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยตอบออกมาหลังจำได้ว่าเมื่อสองเดือนก่อนเคยได้ยินเพื่อนพูดเรื่องนี้เหมือนกัน

"ตอนแรกป๊ากับม๊าฉันไม่ยอมหรอกเพราะรู้ดีว่าลูกชายบ้านนั้นเป็นยังไง แต่ฉันก็ดื้ออยากหมั้น แกก็รู้ว่าฉันชอบเฮียนายมากแค่ไหนอะ แล้วพอเฮียรู้ว่าจะได้หมั้นก็โวยวายใหญ่หนีออกจากบ้านไปเลย มันทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีเลย ไม่เคยเห็นเฮียทำแบบนั้นต่อหน้าผู้ใหญ่มาก่อน แกว่าเฮียจะกลับมาบ้านอีกไหมอะ เฮียจะเกลียดฉันหรือเปล่า"

"ไม่หรอก บ้านเขาเขาก็ต้องกลับนั่นแหละ อย่าคิดมาก"

"ฮือ... จะไม่ให้คิดมากได้ไง รู้ปะว่าตอนที่ฉันตามเฮียขึ้นไปบนห้องจะอธิบายให้เฮียฟัง เฮียมองฉันด้วยสายตาเย็นชามากเลยอะ เฮียต้องเกลียดฉันไปแล้วแน่ๆ เฮียยังบอกว่าฉันอยากจับผู้ชายบ้านเขาอีก ทั้งที่ฉันก็แค่อยากผูกมัดเฮียไว้แค่อยากให้เฮียหยุดควงผู้หญิงพวกนั้นสักที..."

อิ๋วบีบน้ำตาเบะปากร้องไห้ไม่สนใจสายตาผู้คนที่กำลังมุ่งมาให้ความสนใจเธอ และเสียงซุบซิบของรุ่นน้องที่นั่งอยู่บริเวณนั้น ใช้เรียวนิ้วเช็ดน้ำตาลวกๆ แต่มันก็ยังคงไหลลงมาไม่หยุด จากที่ทำหน้าคิดหนักเพราะไม่รู้ว่าเจ้านายจะเกลียดตัวเองหรือเปล่าตอนนี้ก็ยิ่งเหมือนคนสติหลุดควบคุมไม่ได้ไปใหญ่ ร้องไห้เหมือนเด็กน้อยอยากได้ของเล่น

กว่าจะสงบลงได้ก็เล่นเอามะปรางเหนื่อยใจ หันมองรอบกายแล้วก็นึกอายว่าร้องไห้ไปได้ยังไง เธอไม่ใช่เด็กอนุบาลแล้วปีนี้จะสิบแปดแล้วและยังเป็นรุ่นพี่ชั้นสูงสุดของโรงเรียนอีกต่างหาก แต่มันก็เท่านั้น นอกจากเชิดหน้าฮึบความอายเอาไว้ใต้ใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักน่าเอ็นดูแล้วก็คงทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้

"เขาก็คงรู้สึกเสียหน้านั่นแหละ ปกติเป็นผู้ชายเจ้าชู้มีแต่ผู้หญิงเข้ามาให้เลือก แต่แกบอกว่าม๊าเพลงของแกจะให้แกเลือกระหว่างเขากับพี่ชายว่าอยากหมั้นกับใคร เขาก็คงเสียหน้าและรู้สึกเสียศักดิ์ศรีเลยรับไม่ได้"

"แต่เฮียบอกให้ฉันหมั้นกับเฮียเจเลยนะ ทั้งที่ฉันอยากหมั้นกับเฮียนายแท้ๆ"

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อพี่ชายคนนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นความชอบเชิงชู้สาว ชอบมองหน้า ชอบยิ้มตาม ชอบเข้าไปวุ่นวายกับเขาเพราะอยากอยู่ใกล้ แรกๆ ไม่รู้หรอกว่าที่เป็นอยู่คืออะไรกันแน่ แต่พอรู้ใจรู้ตัวแล้วความรู้สึกมันก็เหมือนจะเพิ่มมากขึ้นทุกวัน อาจเพราะสาเหตุนี้ที่ทำให้เขาเปลี่ยนไปเริ่มรำคาญเธอก็ได้

เฮ้อ... ถ้ารู้ว่าการวุ่นวายมากไปมันจะทำให้เขารำคาญเธอน่าจะเก็บอาการห้ามใจมากกว่านี้ ไม่อย่างนั้นตอนนี้ก็คงจะไม่ตกอยู่ในสภาพนี้หรอก

"เอาน่า อย่าทำหน้าเศร้าไปเลย หมั้นกับเฮียเจก็ไม่เห็นเป็นไรเลย รายนั้นก็หล่อมากเหมือนกันนี่"

"เฮ้อ... ฉันไม่ได้ชอบเฮียเจแบบนั้น เฮียเจเป็นพี่ชายที่ดีและอบอุ่นมากๆ ก็จริง แต่ไม่ได้ทำให้ใจฉันสั่นแบบเฮียนายได้เลย"

เฮียเจมักจะอบอุ่นสุภาพกับเธอเสมอ แต่ความอบอุ่นและสุภาพเหล่านั้นไม่ได้ทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอสั่นไหวได้เลย น่าแปลกเหมือนกันนะ ทั้งที่สองพี่น้องก็หล่อเหลาไม่แพ้กันเลยแต่เฮียนายของเธอกลับทำให้เธอใจสั่นได้แทบทุกเวลา แถมตอนอยู่ใกล้กันทีไรใจเต้นแรงแทบหน้ามืดทุกที ต่างจากเฮียเจที่ใจนิ่งมาก

รอยยิ้มน้อยๆ ผุดขึ้นบนมุมปากยามคิดถึงใบหน้าหล่อเหลาของเจ้านาย เหตุการณ์ที่เขาเกือบจะจูบเธอยังคงอยู่ในความทรงจำไม่จางหาย ไม่รู้ตอนนั้นเป็นอะไรชายหนุ่มถึงได้ยื่นหน้าขึ้นมาเหมือนจะจูบเธอ เขาเอาแต่จ้องมองปากเธอแล้วยื่นหน้ามาใกล้เรื่อยๆ จนแทบจะแนบชิดแล้ว และคงจะจูบเธอไปแล้วด้วยหากว่าเธอไม่เอ่ยเรียกเสียก่อน

จูบมันรู้สึกแบบนี้ไหนนะ อยากรู้จัง~

"ปรางเย็นนี้ไปกินไอติมที่ห้างกันไหม อยากกินชาบูด้วยเดี๋ยววันนี้ฉันเลี้ยงเอง"

"อือ เอาสิ ว่าแต่ไม่ฟูมฟายแล้วเหรอ" ไม่กี่นาทีจากที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายจะเป็นจะตายเพราะกลัวว่าเฮียของนางจะเกลียดหน้า ตอนนี้ยิ้มร่าเหมือนความทุกข์ทั้งปวงไม่สามารถครอบงำตัวเองได้ ดีจริงๆ เลย

"ได้ระบายความอัดอั้นก็เหมือนจะอารมณ์ดีขึ้นแล้ว เดี๋ยวค่อยหาวิธีง้อเฮียก็แล้วกัน ยังไงเฮียก็ไม่เกลียดฉันหรอก"

หึ แต่เมื่อกี้ยังมีคนฟูมฟายเพราะกลัวเขาจะเกลียดอยู่เลยนะ อยากท้วงออกไปแต่พอเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มที่กลับมาสดใสเหมือนเดิมก็เลยต้องเก็บคำพูดเสียดแทงใจเอาไว้ แค่เห็นเพื่อนยิ้มได้คนเป็นเพื่อนก็รู้สึกดีด้วยแล้ว

.

.

หลังจากทานชาบูและไอติมจนอิ่มแปล้แล้วอิ๋วก็ชวนมะปรางเดินเล่นย่อยอาหารกันก่อนเพราะเห็นว่ายังไม่เย็นมาก และทั้งสองก็สรุปกันว่าจะดูหนังกันสักเรื่องแล้วค่อยแยกย้ายกันกลับ เพราะไหนๆ ก็มาห้างทั้งทีแล้ว และตอนนี้สองสาวก็กำลังยืนเลือกหนังกันอยู่หน้าโรง

นิ้วเรียวเล็กแตะใต้กลีบปากนุ่มล่างบุ้ยปากพลางทำหน้าครุ่นคิดไปด้วย ดวงตากลมกวาดมองหนังบนจอคิ้วขมวดคิดหนักยิ่งกว่าตอนรอลุ้นผลข้อสอบเสียอีก

"หนังผีไหม เรื่องนี้เพิ่งเข้าเลย"

"แกก็รู้ว่าฉันกลัวผี" อิ๋วแย้งเพื่อนทันทีที่เสียงหวานเอ่ยถาม เพียงพูดถึงเรื่องวิญญาณสิ่งที่มองไม่เห็นก็ระแวงเกิดอาการจิตหลอนขนลุกซู่ราวกับตกอยู่ภายใต้สายตาของใครบางคน

"ฮ่าๆๆ ล้อเล่นน่า เอาเรื่องนี้ไหม คอมเมดี้โรแมนติก เพิ่งเข้าด้วย"

"ก็ได้"

เสียงหวานตอนกลับคล้อยตาม สอดมือมากอดแขนเรียวรัดแนบกายไม่ยอมปล่อยห่าง ถ้าอยู่ๆ แล้วผีเกิดโผล่หน้ามาแบบไม่ตั้งตัวคนข้างๆ เนี่ยแหละที่จะเป็นกำบังสำคัญให้เธอ

มะปรางอมยิ้มขำเพื่อนรักที่ออกอาการกลัวสิ่งเร้นลับขึ้นสมองจนหวาดระแวงเริ่มมองซ้ายขวาไม่เป็นตัวเอง มันทั้งน่าเอ็นดูและน่าแกล้งในเวลาเดียวกัน

ปกติแล้วเจ้าหล่อนไม่ใช่คนกลัวผีเรี่ยราดอย่างตอนนี้หรอก อิ๋วเป็นคนสดใสน่ารักและร่าเริงมากๆ อยู่ด้วยแล้วเหมือนโลกสดใสตามยิ้มของเธอเลย แต่ถ้ามีคนโยงเข้าเรื่องผีๆ สางๆ หรือเรื่องหลอนประสาทชวนขนหัวลุกให้เธอได้ยิน ความคิดก็เริ่มแตกฉานจินตนาการเริ่มออกเป็นรูปเป็นร่างจนเกิดอาการหลอนและกลัวไปเองราวกับคนที่มีประสบการณ์เจอสิ่งเหล่านั้นเป็นประจำ ทั้งที่ไม่เคยเจอ

---