Share

บทที่ 134

Author: เจ้าเหมียวแวววาว
ทันใดนั้น

ฮั่วจี้เซินพลันตระหนักว่า ตนเองเริ่มรู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย

เมื่อได้ยินคำตอบของเด็กน
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter
Comments (3)
goodnovel comment avatar
Ake
จะมีแอดมินตอบกลับไหมคะหรือจะติดต่อแอดมินได้ยังไงคะ
goodnovel comment avatar
Ake
ทำยังไงถึงจะได้รับคำอธิบายคะ
goodnovel comment avatar
Ake
เรื่องเนี้ยอยากทราบยอดเติมเงินไปเท่าไหร่แล้ว
VIEW ALL COMMENTS

Latest chapter

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 466

    ฮั่วสวินเจินปาดน้ำตาที่รินไหลออกมาเบา ๆ “เมื่อวานในช่วงบ่ายมีผู้ไม่หวังดีส่งข้อความมาข่มขู่พี่สะใภ้ของฉันค่ะ เขาขู่ว่าหากเธอไม่ยอมไปพบตามสถานที่ที่เขากำหนด เราจะไม่มีวันได้เข้าร่วมนิทรรศการอัญมณีในวันนี้”“และก็เป็นเมื่อวานในช่วงบ่ายนั่นเอง ที่พี่สะใภ้ของฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์อย่างรุนแรง แต่ด้วยความมุ่งมั่นที่อยากจะเข้าร่วมนิทรรศการอัญมณีในครั้งนี้ เธอจึงฝืนร่างกายมา!”สายตาของฮั่วสวินเจินเปี่ยมไปด้วยพลัง เธอหันกลับไปมองชุดเครื่องประดับนฤมิตปีกที่อยู่ด้านหลัง“เครื่องประดับชุดนี้ ฉันขอมอบให้แก่สุภาพสตรีทุกท่านที่กำลังเผชิญกับพันธนาการในใจ และผู้ที่มีเส้นทางชีวิตที่ไม่ง่ายดาย ขอให้ทุกคนกล้าที่จะทำลายดักแด้ของตัวเอง และกางปีกออกเป็นผีเสื้อที่งดงาม”คำพูดที่กลั่นออกมาจากใจของฮั่วสวินเจินเปี่ยมไปด้วยความจริงใจจนขอบตาของเธอเอ่อคลออยู่หลายครั้งขณะที่อัญมณีแต่ละเม็ดในชุดนฤมิตปีกส่องประกายระยิบระยับล้อกับแสงไฟอย่างงดงามไร้ที่ติความงดงามของมันไม่ได้อยู่เพียงแค่มูลค่า แต่คือจิตวิญญาณที่ฮั่วสวินเจินถ่ายทอดออกมาจนคนในงานต่างรู้สึกซาบซึ้ง!บรรดาแขกเหรื่อที่เคยรู้จักฮั่วสวินเจิน ต่าง

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 465

    ฮั่วจี้รุ่ยหลับตาลงช้า ๆ ความรู้สึกสิ้นหวังแผ่ซ่านไปทั่วร่าง-ทุกอย่างที่ฮั่วจี้เซินทำนั้นช่างดูเอิกเกริกประกาศให้คนทั้งตระกูลฮั่วล่วงรู้ไปทั่วว่าสวี่เพียวเพียวประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ และกำลังพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านโสงหย่งและสวี่เจินหลี่รีบรุดมายังตึกเล็กด้วยความร้อนใจ ทันทีที่เห็นร่างของสวี่เพียวเพียวนอนนิ่งอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด มือไม้ของทั้งสองคนก็อดไม่ได้ที่จะสั่นเทาสวี่เจินหลี่ถลาเข้าไปหาสวี่เพียวเพียว ในความโกลาหลนั้น เธอเผลอเรียกชื่อเล่นที่เปี่ยมไปด้วยความรักของลูกสาวออกมา “ลูกรัก! เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไงกัน?”“เป็นอุบัติเหตุค่ะ ตอนที่ออกจากโรงงานมาถูกรถคันหลังพุ่งชนท้ายเข้า”“อุบัติเหตุอะไรจะชนหนักขนาดนี้! ดูแขน ดูหัวเข่านั่นสิมีแต่แผลเต็มไปหมดเลย!”ขอบตาของสวี่เจินหลี่แดงก่ำยิ่งอายุมากขึ้นก็ยิ่งขี้แย และเมื่อคนที่บาดเจ็บคือแก้วตาดวงใจอย่างสวี่เพียวเพียว น้ำตาก็ไหลพรากออกมาจากดวงตาที่ฝ้าฟางในทันทีใบหน้าไร้สีเลือดของสวี่เพียวเพียวฝืนยิ้มอย่างอ่อนแรง“ไม่เป็นไรค่ะ อารุ่ยช่วยหนูไว้ เขาพาไปส่งโรงพยาบาลได้ทันเวลาพอดี เลยไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วค่ะ”แ

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 464

    ในตอนแรกเริ่มสวี่เพียวเพียวเองก็ตั้งข้อสงสัยอย่างหนักว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้มีความเกี่ยวข้องกับฮั่วจี้รุ่ยหรือไม่เธอถึงขั้นผุดข้อสันนิษฐานในแง่ร้ายต่าง ๆ ขึ้นมาในหัวหากอันเหวินโม่เป็นคนของฮั่วจี้รุ่ยจริง ๆ ล่ะ?ความคิดนี้เมื่อโผล่ขึ้นมาก็เหมือนกับลูกอมเคี้ยวหนึบที่ติดหนึบอยู่ในหัวของเธอ สลัดอย่างไรก็ไม่หลุดออกไปเสียทีถนนเส้นที่เกิดเหตุนั้นเป็นเส้นทางบังคับที่ต้องผ่านหากต้องการออกจากโรงงานของสวี่ซื่อเพื่อมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมืองทว่าที่ตั้งของโรงงานนั้นห่างไกลจากความเจริญมากแม้แต่ในตอนที่ฮั่วจี้เซินไปที่นั่นครั้งแรก เขายังต้องใช้เวลาวนเวียนหานานสองนานกว่าจะเจอว่าต้องเลี้ยวตรงทางแยกไหนโดยปกติแล้ว ที่นั่นแทบจะเป็นเขตปลอดผู้คน นอกจากคนในบริษัทแล้วก็แทบจะไม่มีใครผ่านไปมาบนถนนเส้นนั้นเลยดังนั้น การที่ฮั่วจี้รุ่ยไปปรากฏตัวอยู่ที่นั่นในจังหวะเวลานั้น จึงเป็นเรื่องที่น่าสงสัยทว่าเขาอ้างว่าทุกอย่างเป็นเพียงเรื่องบังเอิญที่เขาได้ยินอันเหวินโม่คุยโทรศัพท์แต่จะเป็นเรื่องบังเอิญไปได้จริงเหรอ?คนชื่อสวี่เพียวเพียวในปากของอันเหวินโม่จะมีสักกี่คนเชียว เป็นไปได้หรือที่บนโลกใบนี้เธอจะบ

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 463

    ใช่ทว่าคำตอบนั้นทำได้เพียงดังก้องอยู่ในใจของสวี่เพียวเพียวเท่านั้นเธอพูดออกไปไม่ได้ เพราะแม้จะรู้สึกกังขาในตัวเขาเพียงใด แต่สิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้เลยคือเขากลายเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเธอไว้ในวินาทีเป็นวินาทีตายหากเธอแสดงท่าทีระแวงจนออกนอกหน้าต่อคนที่เพิ่งช่วยชีวิตไว้ ก็คงดูเป็นคนเนรคุณเกินไป“ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉันไว้นะ”ฮั่วจี้รุ่ยส่ายหน้าช้า ๆ เขาบรรจงสวมแว่นสายตากลับเข้าที่เดิม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ“ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ ถ้าพี่สะใภ้ใหญ่พอจะช่วยผมเรื่องเล็ก ๆ เรื่องหนึ่งได้ก็ถือว่าหายกัน”“...เรื่องอะไร?”“ผมไม่ชอบหานรุ่ย และเธอก็ไม่ได้ชอบผม การที่เธอหมั้นกับผมก็เพียงเพื่อใช้เป็นบันไดเข้าหาพี่ใหญ่เท่านั้น ผมไม่อยากแต่งงานกับผู้หญิงแบบนี้ สะใภ้ใหญ่พอจะช่วยผมล้มการหมั้นครั้งนี้ได้ไหมครับ?”สวี่เพียวเพียวอยากจะโพล่งออกไปว่าเรื่องพรรค์นี้เธอจะไปช่วยได้อย่างไร?ทว่าเมื่อคำพูดนั้นมาจ่ออยู่ที่ริมฝีปาก เธอกลับฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า หากเธอเอ่ยปากกับโสงหย่งและภรรยาถึงความไม่เหมาะสมของการแต่งงานนี้ บางทีการหมั้นหมายระหว่างคนทั้งคู่ก็อาจจะสั่นคลอนและล้มเลิกไปได้จริง ๆ “นายกำลังจะบอ

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 462

    เสียงอึกทึกครึกโครมปลุกให้สวี่เพียวเพียวสะดุ้งตื่นขึ้นทันทีที่ลืมตา แสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้าบนเพดานก็สาดกระทบดวงตาจนพร่ามัวไปหมดเธอต้องใช้เวลาปรับสายตาอยู่ครู่หนึ่งกว่าจะเริ่มมองเห็นภาพตรงหน้าได้ชัดเจนเมื่อเห็นว่าเธอรู้สึกตัวแล้ว ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างเตียงก็หันขวับมามองด้วยความประหลาดใจ“ฟื้นแล้วเหรอ?”สวี่เพียวเพียวพยายามอ้าปากตอบ เสียงที่เล็ดลอดออกมาแหบพร่าและติดขัด คาดว่าเป็นเพราะแรงกระแทกจากอุบัติเหตุทำให้มีเลือดตกค้างอยู่ในลำคอ“ฮั่วจี้...รุ่ย? ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”ฮั่วจี้รุ่ยยืนนิ่งในสภาพที่มีผ้าพันแผลพันอยู่รอบศีรษะเช่นกัน“ผมได้ยินอันเหวินโม่สั่งคนให้ขับรถพุ่งชนพี่ผ่านทางโทรศัพท์ ตอนแรกคิดจะรีบแจ้งพี่ใหญ่ แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าคนที่เขาพูดถึงคือพี่ ผมไม่มั่นใจว่าจะมีใครอื่นที่ชื่อสวี่เพียวเพียวอีกหรือเปล่า”เขาจึงตัดสินใจมาดูด้วยตาตนเองฮั่วจี้รุ่ยไม่สามารถพูดออกมาได้เต็มปากว่าเรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะอันเหวินโม่เป็นคนของเขาแต่เขาไม่เคยคิดจะสั่งให้อันเหวินโม่กระทำการอุกอาจถึงขั้นปองร้ายสวี่เพียวเพียวเช่นนี้เจตนาที่แท้จริงของเขาแต่เดิมนั้น เพียงแค่ต้องการ

  • เจ้านายสายฟ้าแลบ   บทที่ 461

    เมื่อทราบว่าทั้งคู่ไม่ได้รู้จักกันมาก่อน สวี่เพียวเพียวก็ดึงความคิดที่ฟุ้งซ่านกลับมาสู่ปัจจุบัน ก่อนจะกลับไปจดจ่อกับงานตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่มั่นคงขึ้นทางด้านฮั่วซื่ออันเหวินโม่จ้องมองข้อความที่ตนเพิ่งส่งไป แต่กลับเงียบหายราวกับก้อนหินที่ถูกทิ้งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทร สวี่เพียวเพียวไม่มีแม้แต่การตอบกลับมาสักคำความร้อนรนเริ่มก่อตัวขึ้นในใจจนเธอไม่อาจอยู่นิ่งทำไมสวี่เพียวเพียวถึงได้นิ่งเฉยได้ถึงขนาดนี้?เธอไม่รู้สึกสะทกสะท้านเลยหรือว่างานนิทรรศการอัญมณีในวันพรุ่งนี้อาจเกิดปัญหาขึ้น?ทั้งที่ตัวเธอก็ยังเป็นพนักงานของฮั่วซื่อแท้ ๆ สวี่เพียวเพียวไม่คิดระแวงถึงเบื้องหลังงานนิทรรศการครั้งนี้เลยหรือว่าอาจมีความไม่ชอบมาพากลที่อาจส่งผลกระทบต่อผลงานของเธอ?อันเหวินโม่เม้มริมฝีปากล่างแน่น ดวงตาจ้องเขม็งไปยังหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะโยนมันทิ้งไปด้านข้างอย่างหัวเสียพร้อมสบถออกมาด้วยความโกรธเคืองทว่าเพียงครู่เดียว เธอก็หยิบมันกลับขึ้นมาใหม่อีกครั้ง กระทั่งตัดสินใจกดโทรออกไปยังหมายเลขหนึ่ง-ช่วงบ่ายแก่ ๆ สวี่เพียวเพียวตรวจนับสินค้าจนเสร็จสิ้นในที่สุดเธอตั้งใจตรวจสอบทุกรายละเอียดอย่างถี

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status