LOGINShare
บทที่ 53
Latest chapter
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 320
เนื่องจากเยี่ยนชิวและเจี่ยนหลินเดินล่วงหน้าออกไปรอที่หน้าร้านก่อนแล้ว พวกเธอจึงไม่ได้ยินประโยคที่พนักงานเสิร์ฟพูดกับสวี่เพียวเพียวเมื่อถึงเวลาต้องบอกลาหลังมื้ออาหารค่ำ เจี่ยนหลินรับหน้าที่จัดการหิ้วปีกยัยขี้เมาทั้งสองคนขึ้นรถ ส่วนสวี่เพียวเพียวเพียงชี้มือไปยังรถยนต์คันหรูที่จอดรออยู่ฝั่งตรงข้ามถนนเพื่อเป็นสัญญาณบอกว่ามีคนมารับแล้วซึ่งเจี่ยนหลินไม่นึกซักไซ้อะไรต่อเพราะด้วยรูปลักษณ์ที่สะสวยและรูปร่างที่เพียบพร้อม ไปจนถึงนิสัยใจคอที่ไร้ที่ติของสวี่เพียวเพียว ลำพังแค่เธอยืนอยู่เฉย ๆ ก็ดึงดูดสายตาผู้คนได้มากมายจนนับไม่ถ้วน ไม่รู้ว่าที่ผ่านมามีพนักงานในบริษัทมากน้อยที่แอบมาเลียบเคียงถามไถ่เจี่ยนหลินและเยี่ยนชิวเรื่องสถานะหัวใจของเธออยู่บ่อยครั้งรอบกายของสวี่เพียวเพียวคงไม่เคยขาดแคลนบุรุษที่แวะเวียนมาขายขนมจีบแน่ ๆ หากสวี่เพียวเพียวอยากเล่า เธอคงจะพูดออกมาเอง แต่ถ้าเธอยังไม่พร้อม การตั้งคำถามเซ้าซี้เกินงามก็ถือเป็นการล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวเจี่ยนหลินพยักหน้า “ฉันไปก่อนนะ สองคนนี้บ้านอยู่ทางผ่านฉันพอดี เธอเองก็เดินทางระวังด้วยล่ะ ถึงบ้านแล้วอย่าลืมส่งข่าวในกรุ๊ปด้วยนะ”“โอเค เดินทา
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 319
คำเปรียบเปรยแบบนี้ หากไม่ใช่เยี่ยนชิว ก็คงไม่มีใครกล้าหลุดปากพูดออกมาแน่ ๆ สวี่เพียวเพียวจิบน้ำชาตามไปอึกใหญ่ เมื่อครู่ตอนทานอาหารเธอเผลอเคี้ยวโดนเม็ดมะแขว่นเข้าอย่างจัง จนตอนนี้ความรู้สึกเผ็ดชาร้อนผ่ายังคงติดอยู่ที่ปลายลิ้นไม่หายพอได้น้ำชาอุ่น ๆ เข้าไปช่วยเจือจางบ้างถึงค่อยรู้สึกทุเลาลง“แล้วถ้าเกิดว่าคุณฮั่วเขาแต่งงานแล้วจริง ๆ ล่ะ?”“ไม่น่าเป็นไปได้หรอกมั้ง ไม่เห็นจะมีวี่แววเลยสักนิด”สวี่เพียวเพียวขยับตัวเท้าคางพลางลากเสียงยาวอย่างมีนัย “แล้วถ้าเกิดว่าผู้หญิงคนที่เขาแต่งงานด้วยคือฉันล่ะ?”เยี่ยนชิวและเจี่ยนหลินนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง บรรยากาศเงียบกริบไปชั่วอึดใจก่อนที่เยี่ยนชิวจะเป็นฝ่ายระเบิดหัวเราะออกมาพลางโบกมือหยอย ๆ แล้วกระดกเหล้าเข้าปากอึกใหญ่“ไม่มีทางเป็นไปได้! ฉันมองไม่เห็นจุดไหนที่เธอกับคุณฮั่วจะมาบรรจบกันได้เลยสักนิด เวลาเธอเจอเขาที่บริษัทแทบจะไม่ชายตามองเขาด้วยซ้ำ ดูทรงแล้วเธอยังชอบขี้หน้าคุณฮั่วน้อยกว่าอันเหวินโม่เสียอีกมั้ง!”“จำได้ไหมตอนอยู่ที่บริษัทฉันเคยถามอยู่ว่ารู้สึกยังไงกับคุณฮั่ว ตอนนั้นเธอตอบว่าอะไรนะ?”สวี่เพียวเพียวช่วยเสริมประโยค “นายทุนจอมโฉด จอม
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 318
สายตาทุกคู่ภายในห้องประชุมต่างจับจ้องไปยังฮั่วจี้เซินที่สวมแหวนวงนั้นเข้าที่นิ้วนางอย่างเป็นธรรมชาติเจี่ยนหลินอดใจไม่ไหวจนต้องแอบโน้มตัวไปกระซิบกระซาบกับเยี่ยนชิวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยความฉงน“คุณฮั่วเขาแต่งงานไปแล้วเหรอ?”“ไม่เคยได้ยินข่าวคราวเลยนะ แต่ดูท่าทางแล้วคงกำลังตกอยู่ในห้วงรักแน่ ๆ เธอไม่เห็นรอยยิ้มเมื่อครู่เหรอ? พอแหวนมาส่งปุ๊บ คุณฮั่วก็ยิ้มละมุนเสียจนเก็บอาการไม่อยู่เชียวล่ะ”เจี่ยนหลินส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคออย่างนึกรำคาญใจ ก่อนจะปรายหางตามองไปทางอันเหวินโม่แวบหนึ่งพลางนึกสงสัยว่าหญิงสาวผู้นี้ไปกินรังแตนมาจากไหนเธอจึงตั้งใจส่งเสียงเอ่ยขึ้นดังชัดถ้อยชัดคำ “คุณฮั่วคะ ฉันมีข้อเสนอแนะค่ะ ในเมื่อโลกอินเทอร์เน็ตกำลังลือกันให้แซ่ดขนาดนี้ เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจพนักงานภายในของเราทุกคนก็ควรถูกตรวจสอบอย่างละเอียดด้วย ไม่เว้นแม้แต่พนักงานที่ลาออกไปแล้วแต่เคยมีส่วนร่วมในโปรเจกต์นี้ ก็ควรถูกตรวจสอบด้วยเช่นกันค่ะ”แววตาของเจี่ยนหลินเปล่งประกายด้วยความเที่ยงธรรมอย่างปิดไม่มิด รัศมีแห่งความเฉียบคมอันเป็นเอกลักษณ์ของผู้ที่เคยผ่านการฝึกหัดจากรั้วทหารมาก่อนนั้น มักจะสร้างความเกรงขามจน
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 317
สิ่งเดียวที่คุณปู่ฮั่วปรารถนามาตลอดชีวิต คือลูกหลานที่เชื่องและภักดีต่อตระกูลอย่างถวายหัวสวี่เพียวเพียวเชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย “แล้วนายล่ะตั้งใจจะทำยังไงต่อไป?”ปลายนิ้วของฮั่วจี้เซินไล้ผ่านดวงตาคู่สวยอย่างแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงแพขนตางอนงามที่สั่นระริกใต้ปลายนิ้วของเขาประหนึ่งปีกผีเสื้อที่กำลังขยับไหวและเพียงแค่นั้น ไฟราคะที่เขาเพิ่งจะพยายามกดข่มไว้ได้เพียงชั่วครู่ ก็ถูกปีกผีเสื้อคู่นั้นพัดกระพือจนลุกโชนขึ้นมาใหม่อีกครา“ฉันตั้งใจว่าจะขออีกสักรอบน่ะ”สวี่เพียวเพียวเบิกตาโพลงกว้างเธอง่วงงุนจนแทบจะขาดใจ ที่อุตส่าห์ฝืนทนรวบรวมสติสนทนาเรื่องราวหนักสมองในตระกูลฮั่วกับเขาก็เพราะความเป็นห่วงเป็นใยในความรู้สึกของเขาแท้ ๆ แต่เขากลับเอาแต่คิดเรื่องจัดหนักอีกรอบเสียอย่างนั้น“พักก่อนเถอะน่า ฉันไม่มีแรงเหลือแล้วจริง ๆ ” “ไม่เป็นไร เธอก็นอนของเธอไป เพราะคนที่ต้องออกแรงเหนื่อยไม่ใช่เธอเสียหน่อย”เจอคำพูดหน้าตายแบบนี้เข้าไป ใครมันจะไปข่มตาหลับลงได้?สวี่เพียวเพียวรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ช่างไร้เหตุผลและเจ้าเล่ห์สิ้นดีทว่าคำประท้วงที่เหลือกลับถูกฮั่วจี้เซินกลืนกินไปจนหมดสิ้นด้วยจุ
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 316
รอยไม้เท้าที่พาดผ่านหน้าแข้งของฮั่วจี้เซินนั้นดูแดงชัดเจนแทบไม่ต้องคาดเดาเลยว่าเมื่อรุ่งสางมาถึง รอยแดงนั้นย่อมต้องแปรเปลี่ยนเป็นรอยเขียวช้ำปูดนูนขึ้นมาอย่างแน่นอนทว่าเมื่อครู่นี้เขากลับทำตัวราวกับไม่รู้สึกรู้สาต่อความเจ็บปวดแม้แต่น้อย ทั้งยังออกแรงอุ้มเธอขึ้นลงบันไดอีก มิหนำซ้ำในตอนที่เดินยังไม่วายส่งวาจาเย้าแหย่ให้เธอต้องขัดเขินอีกเมื่อคิดได้ดังนั้น สวี่เพียวเพียวจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยประชดประชันด้วยความห่วงใย “ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าคุณปู่จะลงไม้ลงมือแล้วทำไมถึงไม่คิดจะหลบเลี่ยงบ้างล่ะ?”“รู้อยู่ แต่ไม่จำเป็นต้องหลบหรอก ให้คุณปู่ได้ระบายอารมณ์ออกมาบ้าง อย่างไรเสียท่านก็เป็นผู้ใหญ่ที่ควรเคารพ”ฮั่วจี้เซินรั้งตัวสวี่เพียวเพียวให้นอนลงเคียงข้างกัน โดยไม่แม้แต่จะปรายตาใส่ใจบาดแผลที่ขาของตัวเองเลยสักนิด เขาโอบกอดเธอไว้จากทางด้านหลัง วงแขนกว้างโอบล้อมร่างบางเอาไว้จนมิดราวกับปรารถนาจะกลืนกินเธอเข้าไปในอ้อมอกทว่าดูเหมือนเพียงเท่านี้ยังไม่พอที่จะเติมเต็มความกระหาย เพราะเขายังคงโหยหาอยากจะให้เธอหลอมรวมเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย เป็นดั่งเศษเสี้ยวชีวิตที่ไม่อาจพรากจากกันได้ชั่วนิรันดร์
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 315
“วันนี้ถือเป็นคืนเข้าหอของเรานะ เธออยากจะให้ฉันพาไปที่ไหนล่ะ?”“นะ... นายไม่ต้องกลับไปทำงานล่วงเวลาแล้วเหรอ?”ช่างเป็นยัยตัวเล็กที่ไร้ซึ่งจรรยาบรรณของความเป็นภรรยาเอาเสียเลยในเวลาที่บรรยากาศเป็นใจขนาดนี้ยังไล่เขาแบกสังขารกลับไปสางงานที่ออฟฟิศอีกการกงการงานอะไรกัน จะให้เขาทิ้งเมียไว้ที่บ้านคนเดียว แล้วออกไปนั่งกอดคอมพิวเตอร์ที่เย็นชืดนั่นแทนหรือไงเสียงทุ้มของฮั่วจี้เซินที่กระซิบอยู่ชิดใบหูสวี่เพียวเพียวฟังดูอู้อี้ ราวกับเขากำลังออดอ้อนและตัดพ้ออยู่ในที“ที่รัก เมื่อกี้คุณปู่ตีผมด้วยนะ เจ็บมากเลย”สวี่เพียวเพียวตกใจจนหน้าถอดสี เธอรีบร้อนทำท่าจะขอดูบาดแผลว่าเขาถูกตี ทว่ามือหนาของฮั่วจี้เซินกลับคว้ามือเธอเอาไว้แล้วกดแนบลงกับแผงอกแกร่งของเขาก่อนจะโน้มลงขบเม้มใบหูของเธอเบา ๆ จนความซ่านสยิวแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย“ที่รัก เดี๋ยวฉันถอดให้เธอดูเอง คุณค่อย ๆ ดูให้ละเอียดว่าเจ็บตรงไหนบ้าง”คำพูดแฝงนัยนั้นทำเอาสวี่เพียวเพียวรู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงที่มีหดหายไปเสียดื้อ ๆ เธอยังคงอยู่ในชุดกี่เพ้าตัวสวย และด้วยความกังวลว่าชุดจะยับย่นเสียหายเกินแก้ จึงพยายามออกแรงผลักเขาออกเบา ๆ เพื่อปร
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 95
เมื่อรู้สึกได้ว่าสายตาของเซ่ามู่กำลังจ้องมองเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆสวี่เพียวเพียวก็รีบกอดเอวฮั่วจี้เซินแน่น และฝังใบหน้าลงกับแผงอกของเขาภาวนาขอให้เซ่ามู่อย่าเดินเข้ามาเด็ดขาดมุมปากของฮั่วจี้เซินยกยิ้ม มือวางลงบนท้ายทอยของสวี่เพียวเพียว หลังสอดนิ้วผ่านเรือนผม นิ้วมือเรียวยาวก็ลูบไล้ต้นคอเธอเบา ๆ
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 87
เหล้าในตู้เย็นของฮั่วจี้เซินนั้น ยิ่งขวดเล็ก ดีกรีก็ยิ่งแรงที่สวี่เพียวเพียวดื่มไปอึกนั้น คือวอดก้าเข้มข้นเธอเชยคางฮั่วจี้เซินขึ้น ท่าทางไม่พอใจ"ใส่ทำไมเยอะแยะ ถอดออก""ถอดเสื้อสูท แล้วก็ถอดเสื้อเชิ้ตด้วย ให้ไว"ฮั่วจี้เซินจ้องมองใบหน้าของสวี่เพียวเพียว เมื่อหันไปมอง ก็เห็นขวดเหล้าที่เปิดฝาแ
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 94
ท้องฟ้าเริ่มสว่างแล้วเมื่อสวี่เพียวเพียวตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตนเองยังคงอยู่ในอ้อมกอดของฮั่วจี้เซินเธอผลักแขนเขาเบา ๆ แต่มันก็ไม่ขยับด้วยความจนใจ จึงได้แต่พูดว่า “คุณฮั่วคะ ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ”ผลักอีกสองสามที เขาก็ยังนั่งนิ่งไม่ไหวติงสวี่เพียวเพียวนึกฉุน จึงอ้าปากงับแขนเขา ทิ้งรอยฟันไว้เป็นวง
เจ้านายสายฟ้าแลบ บทที่ 92
เขาพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดาทั้งที่ฮั่วจี้เซินไม่ได้นอนเลยทั้งคืนความจริงนั้น ช่วงระยะหลังมานี้ เขานอนหลับไม่ค่อยสนิทเท่าไหร่ตั้งแต่ได้พบกับสวี่เพียวเพียวอีกครั้งไม่ว่าหลับตาลงครั้งใด ก็จะเห็นแต่ใบหน้าของสวี่เพียวเพียวในความฝัน ทั้งตอนที่เธอกำลังยิ้มแย้มแจ่มใส และตอนที่กำลังโมโหเดือดดาล
You may also like
สัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา366.4K viewsฉันแท้ง... ในวันเกิดชู้รัก
คุณชายสายฝน49.0K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี66.1K viewsรอยร้าวรัก
Sitha58.8K viewsรักละมุนของศาสตราจารย์เย็นชากับภรรยาสาวน้อย
ขี้เกียจจะตั้งชื่อ993 viewsบอสจัดหนักจนอยากลาออก
กาสะลอง172 viewsเมียผมกับลุง
พลับพลึงดำ2.0K viewsกัปตันครับ... หอบังคับการ(รัก)ขอลงจอด
บ.ก.ปลาทู17 views
