บทที่ 5

สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เจียงหรั่นมักจะไปหาฮั่วจี้เซินที่มหาวิทยาลัยเอบ่อย ๆ

โดยทุกครั้งจะใช้ชื่อของพี่ชายอย่างเจียงซ่งเป็นข้ออ้างเสมอ

และช่วงเวลานั้นเองที่เธอมักจะได้เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่คอยตามติดฮั่วจี้เซินราวกับเงา ผู้หญิงคนนั้นรูปร่างสูง มีทรวดทรงเด่นชัด สวมเสื้อผ้าสีสันสดใสสะดุดตา เธอเหมือนกับแสงอาทิตย์ยามเที่ยงวันที่เจิดจรัส

เพียงมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นลูกคุณหนูที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างประคบประหงม

เจียงหรั่นรู้จากปากของเจียงซ่งว่า ผู้หญิงคนนั้นชื่อสวี่เพียวเพียว เป็นแฟนของฮั่วจี้เซิน เรียนอยู่คณะศิลปะ

ไม่มีใครคาดคิดว่าคนที่มีบุคลิกเย็นชาสูงส่งและดูสะอาดสะอ้านราวกับแสงจันทร์อย่างฮั่วจี้เซิน จะมาคบกับคุณหนูผู้เอาแต่ใจและดูจะไร้รสนิยมในสายตาคนอื่นเช่นนี้

เจียงซ่งเคยบอกว่า ฮั่วจี้เซินค่อนข้างยากจน ที่คบกันก็คงเพราะสวี่เพียวเพียวใช้เงินฟาดหัว ซึ่งเจียงหรั่นเองก็เชื่อแบบนั้น

จนกระทั่งมีการร่วมงานทางธุรกิจครั้งหนึ่ง เธอถึงได้รู้ว่าจริง ๆ แล้วฮั่วจี้เซินคือบุตรชายคนโตของตระกูลฮั่ว และเป็นผู้สืบทอดกลุ่มบริษัทในอนาคต

เจียงหรั่นจึงมั่นใจว่า ระหว่างฮั่วจี้เซินกับสวี่เพียวเพียวก็คงแค่เล่น ๆ กันเท่านั้น

ต่อมาเธอก็เคยได้ยินเรื่องนี้จากปากเขาเองเช่นกัน แต่แปลกที่เจียงหรั่นกลับดีใจไม่ลง

ฮั่วจี้เซินเงยหน้าขึ้น จ้องมองมาด้วยสายตาเย็นเฉียบ

เจียงหรั่นตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว

ฮั่วจี้เซินวางตะเกียบในมือลงทันที ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ผมขึ้นข้างบนก่อน ต่อไปถ้าแม่จะส่งดอกไม้ให้ใคร ก็ไม่ต้องใช้ผมเป็นข้ออ้างอีก”

คุณนายฮั่วร้องเหอะออกมา สีหน้าดูแทบไม่ได้ “แกหมายความว่ายังไง? แม่แค่ยกดอกไม้ให้หรั่นหรั่นช่อเดียว แกถึงกับต้องไม่พอใจเลยเหรอ?”

แต่ฮั่วจี้เซินเดินขึ้นบันไดไปเสียแล้ว

เจียงหรั่นมองตามหลังเขาไป ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม

คุณนายฮั่วดึงมือเจียงหรั่นมาปลอบประโลมอยู่สองสามคำ ก่อนจะถามขึ้นว่า “หรันหรั่น เมื่อกี้ที่หนูพูดถึงสวี่เพียวเพียว เธอคือใครเหรอจ๊ะ?”

ทำไมเธอถึงไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย

เจียงหรั่นรู้ตัวว่าตัวเองเผลอหลุดปากพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดออกไป อุตส่าห์ได้เจอฮั่วจี้เซินทั้งที แต่กลับทำให้เขาโกรธจนเดินหนีไปเสียได้

“ไม่มีอะไรค่ะคุณป้า แค่เพื่อนเก่าสมัยเรียนน่ะค่ะ อ้อ เมื่อกี้หนูลืมบอกพี่เซินเรื่องที่อยากจะไปฝึกงานที่ฮั่วซื่อกรุ๊ป พี่เซินคงไม่ปฏิเสธใช่ไหมคะ?”

“เรื่องแค่นี้เอง เดี๋ยวป้าไปบอกเขาให้”

“ขอบคุณค่ะคุณป้า”

-

ที่ชั้นบน ในห้องทำงานของฮั่วจี้เซิน

บนหน้าจอคอมพิวเตอร์กำลังประมวลผลรายงานผลประกอบการของกลุ่มบริษัท ก่อนที่ข้อมูลของแต่ละทีมโปรเจกต์จะแสดงออกมาอย่างชัดเจน

สายตาของฮั่วจี้เซินเผลอเลื่อนไปหยุดอยู่ที่ทีมของสวี่เพียวเพียวโดยไม่รู้ตัว ซึ่งเป็นทีมที่มีสัดส่วนการเติบโตสูงที่สุดอย่างเลี่ยงไม่ได้

เมื่อตอนกลางวันที่ได้พบเธอ เขารู้สึกเพียงว่าเธอผอมลงไปมาก จากเดิมที่เคยมีรูปร่างสมส่วนและมักจะโวยวายว่าจะลดความอ้วนอยู่บ่อย ๆ แต่ตอนนี้ไหล่และแผ่นหลังของเธอดูผอมบางราวกับกระดาษ A4 หนึ่งแผ่น

เขายอมรับว่า ตอนที่เห็นชื่อสวี่เพียวเพียวในฐานะผู้รับผิดชอบโปรเจกต์บนแผนงาน เขาก็เกิดความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

จะมีใครที่ชื่อซ้ำกับเธอได้ขนาดนี้

ไม่นึกเลยว่าจะเป็นเธอจริง ๆ

สวี่เพียวเพียวเรียนศิลปะ เมื่อก่อนเธอไม่ชอบเรียนหนังสือเลย ตอนเรียนก็มักจะบ่นอยู่เสมอว่าในอนาคตเธอจะไม่ทำงานเป็นลูกจ้างใครเด็ดขาด เพราะเงินที่บ้านเธอใช้ยังไงก็ไม่หมด

แต่ตอนนี้เธอกลับมาทำงาน แถมยังทำงานที่ฮั่วซื่อกรุ๊ปอีก ซึ่งทำให้ฮั่วจี้เซินรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย

และที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือ แผนงานของเธอดีที่สุดในบรรดาทุกทีม

แรกเริ่ม การที่เขาคบกับสวี่เพียวเพียวคือการเดิมพันอย่างหนึ่ง

ประกอบกับสวี่เพียวเพียวตามตื๊อเขาไม่ลดละ ฮั่วจี้เซินจึงตอบตกลงไป

ตอนนั้นเขาคิดว่า เมื่อเรียนจบมหาวิทยาลัยและเขากลับไปรับตำแหน่งที่ฮั่วซื่อกรุ๊ปแล้วเขาจะเลิกกับเธอ

ทว่าการเดิมพันนั้นค่อย ๆ เปลี่ยนรสชาติไป

เธอเป็นคนที่กระตือรือร้น ร่าเริง เหมือนกับดอกไม้ที่อ่อนโยนแต่แข็งแกร่ง เพียงแค่ได้เห็นหน้าเธอ เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

คุณหนูตระกูลสวี่ผู้หยิ่งยโสต่อหน้าคนอื่น กลับกลายเป็นเด็กสาวที่ว่าง่ายและเรียบร้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา

ทั้งคู่เคยปล่อยกายปล่อยใจด้วยกันนับครั้งไม่ถ้วน ฮั่วจี้เซินประหลาดใจที่พบว่าสวี่เพียวเพียวสามารถตอบสนองความต้องการส่วนตัวของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เขาเสพติดเธอราวกับเป็นโรคร้ายที่รักษาไม่หาย เขาตัดใจจากเธอไม่ได้ เขารักเธอ

เขาเคยวางแผนถึงอนาคต ถึงขั้นคิดไปว่าหลังจบการศึกษาจะแกล้งบอกเลิกก่อน แล้วค่อยสารภาพตัวตนที่แท้จริงกับเธอในฐานะใหม่

หากเธอไม่ยกโทษให้ เขาก็จะมอบเงินจำนวนมหาศาลและความรักทั้งหมดที่มีให้แก่เธอ

เพราะก่อนหน้านี้ไม่ว่าสวี่เพียวเพียวจะเจอปัญหาอะไร วิธีแก้เดียวของเธอคือการใช้เงินแก้ปัญหา ทั้งจ้างคนเข้าเรียนแทน จ้างทำการบ้านและรายงาน แม้แต่ไปรับพัสดุเธอยังจ้างคนอื่นไปรับแทน

ในสายตาของเธอ เงินสามารถซื้อได้ทุกอย่าง

แม้แต่ตอนที่มาขอคบกับเขา เธอยังสำคัญตัวผิดบอกว่าจะให้เงินเขาด้วยซ้ำ

แต่เธอคงไม่รู้ว่า ทรัพย์สินของตระกูลสวี่สิบตระกูลรวมกันยังเทียบไม่ได้กับเงินปันผลรายปีของกองทุนตระกูลฮั่วเพียงกองเดียว

แต่ผลสุดท้าย คนที่ถูกทิ้งกลับเป็นเขาเสียเอง

สวี่เพียวเพียวจากไปอย่างเด็ดขาด

เธอบล็อกทุกช่องทางการติดต่อของเขา และขนของย้ายออกไป ซึ่งเป็นการบอกเลิกแบบสายฟ้าแลบที่ตัดขาดอย่างไร้เยื่อใย

ฮั่วจี้เซินต้องไปสืบหาความจริงถึงได้รู้ว่าเธอไปต่างประเทศแล้ว

เธอจากไปแบบนั้น โดยไม่ทิ้งคำพูดไว้ให้เขาสักคำเดียว

แม้แต่เจียงซ่งยังรู้เรื่องที่เธอไปต่างประเทศ เธอยังขายไอดีเกมที่เติมเงินจนอั้นแถมไอเท็มระดับเทพให้เจียงซ่งอีกต่างหาก

ฮั่วจี้เซินได้แต่หัวเราะเยาะด้วยความโกรธเคือง

เธอเป็นคนเข้ามาจีบเขา พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อแทรกซึมเข้ามาในโลกของเขา แต่ตอนนี้กลับนึกจะไปก็ไป

มันช่างไร้เหตุผลสิ้นดี

ฮั่วจี้เซินเป็นใคร? เขาคือเดือนมหาลัยเอ คือผู้สืบทอดของตระกูลฮั่วที่ถูกประคบประหงมมาตั้งแต่เด็ก เขาไม่เชื่อว่าสวี่เพียวเพียวจะจากไปเฉย ๆ แบบนี้

เขาเคยตามหาเธอ แต่ทุกข้อความที่ส่งไปกลับเงียบหายราวกับจมลงสู่ก้นมหาสมุทร

เขาถึงขั้นคิดว่าเธอเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น และวางแผนจะใช้เครือข่ายเส้นสายของตระกูลฮั่วเพื่อตามหาเธอให้พบก่อน

ทว่าในตอนนั้นเอง เขาได้ยินเจียงซ่งที่อยู่เตียงข้าง ๆ แอบป้องปากคุยโทรศัพท์เบา ๆ

เป็นสวี่เพียวเพียวโทรมา

วินาทีนั้น ความเกลียดชังในใจของฮั่วจี้เซินลุกโชนราวกับไฟป่าที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่าง รวมถึงสติสัมปชัญญะของเขาเองด้วย

โทรศัพท์สายนั้นเหมือนกับการหัวเราะเยาะฮั่วจี้เซินอย่างบ้าคลั่ง

หลังจากนั้น ก็ไม่มีใครเอ่ยชื่อสวี่เพียวเพียวขึ้นมาอีกเลย

การเข้ามาบริหารบริษัทเป็นแผนที่วางไว้ล่วงหน้าแล้ว ฮั่วจี้เซินแค่ไม่คิดว่าสวี่เพียวเพียวจะมาอยู่ในบริษัทของเขาด้วย

วินาทีที่เห็นเธอ ฮั่วจี้เซินถึงกับตะลึงงัน

ตอนนี้ชีวิตของเธอดูไม่ได้สุขสบายเหมือนเมื่อก่อน ทว่าฮั่วจี้เซินไม่ได้รู้สึกสะใจเลยสักนิด ตรงกันข้ามเขากลับรู้สึกเหมือนมีหนามทิ่มแทงในอกจนอึดอัดไปหมด

เธอแต่งงานแล้ว

และเวลาที่แต่งงานก็คือตอนที่เพิ่งเลิกกับเขาได้ไม่นาน

ฮั่วจี้เซินเริ่มสงสัยว่า ที่เธอรีบร้อนบอกเลิกเขา เป็นเพราะจะไปแต่งงานกับชายอื่นใช่ไหม

แถมยังมีลูกด้วยกันแล้วด้วย

เมื่อก่อนสวี่เพียวเพียวพูดอยู่บ่อย ๆ ว่าเธอไม่ชอบเด็ก เธออยากใช้ชีวิตคู่สองคนให้เบื่อก่อนค่อยคิดเรื่องลูก

แต่ที่เธอไม่ชอบ คงจะเป็นลูกของเขาฮั่วจี้เซินเสียมากกว่า แต่พอกับชายอื่น เธอกลับยอมอุ้มท้องและคลอดลูกออกมาทันที

ในอกของฮั่วจี้เซินเหมือนมีหินหนัก ๆ ถ่วงอยู่ จนรู้สึกหายใจไม่ออกอย่างบอกไม่ถูก เขาจึงเตะเข้าไปที่ขาโต๊ะอย่างแรง

สวี่เพียวเพียว... เธอเก่งมากจริง ๆ

-

เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น ก่อนที่คุณนายฮั่วจะยกถาดอาหารเดินเข้ามา

เธอพูดตรงประเด็นทันที “แกไม่ชอบหนูเจียงหรั่นเหรอ? ฉันเห็นว่าปกติแกกับเจียงซ่งก็สนิทกันดี เลยกะว่าจะให้ดองเป็นทองแผ่นเดียวกันเสียหน่อย”

การที่ลูกชายไม่ยอมกินข้าวแล้วเดินหนีมาแบบนี้ ทำให้คุณนายฮั่วรู้สึกสงสารลูก เพราะถ้าเป็นบ้านอื่น คงไม่มีใครทนนิสัยเย็นชาของฮั่วจี้เซินได้

คุณนายฮั่วกับฮั่วจี้เซินไม่ได้สนิทกันนัก

ตอนเด็ก ๆ เขาถูกเลี้ยงดูโดยคุณปู่ฮั่ว พอโตมาก็วุ่นอยู่กับงาน

หลายปีมานี้ เมื่อฮั่วจี้เซินกุมอำนาจเบ็ดเสร็จ บารมีและความเย็นชาในตัวเขาก็เพิ่มมากขึ้น จนคุณนายฮั่วเองยังรู้สึกเกรงใจลูกชายคนนี้อยู่ลึก ๆ

ฮั่วจี้เซินหยิบตะเกียบขึ้นมาทานข้าวคำหนึ่ง “ไม่ใช่ไม่ชอบ แต่เกลียดครับ”

เขาเจอผู้หญิงแบบนี้มานักต่อนักแล้ว ความต้องการในตัวเขาที่ฉายชัดในดวงตาพวกเธอมันช่างน่ารังเกียจจนปิดไม่มิด

แล้วเขาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงดวงตาอีกคู่หนึ่ง ดวงตาที่เคยอ่อนโยน แต่ตอนนี้กลับเย็นชาจนทำให้หัวใจของเขาจมดิ่งลงสู่ความหนาวเหน็บ

“คราวหน้าถ้าที่บ้านมีแขก ช่วยบอกล่วงหน้าด้วยครับ”

เพราะถ้ามีแขกอยู่ เขาจะไม่กลับมา

“แกหมายความว่ายังไง? ต่อให้ไม่ชอบ แกก็น่าจะให้เกียรติเด็กผู้หญิงเขาบ้าง!”

การสะบัดหน้าหนีออกมาแบบนั้นทำให้คุณนายฮั่วเสียหน้าไม่น้อย

ฮั่วจี้เซินตอบรับสั้น ๆ “แม่จะเลือกแขกหรือเลือกผม ก็ลองตัดสินใจดูเอาเองแล้วกันครับ”

คุณนายฮั่วรู้สึกเหมือนมีไฟสุมทรวง จะระเบิดออกมาก็ไม่ได้ จะกลืนลงไปก็กลืนไม่ลง

ผ่านไปพักใหญ่เธอจึงพูดขึ้นว่า “นิสัยเสีย ๆ แบบนี้ จะมีผู้หญิงที่ไหนทนแกได้ หนูหรันหรั่นเขาชอบแกนะ แกยังจะมาทำท่าไม่พอใจอีกเหรอ?”

ฮั่วจี้เซินวางตะเกียบลงแล้วใช้ผ้าเช็ดมุมปาก

“ครับ”

คุณนายฮั่วเงยหน้าขึ้นแล้วสังเกตเห็นรอยบางอย่างที่คอของลูกชาย “รอยที่คอแกคือ...”