ตอนที่ 2.

ตอนที่ 2.

          “คุณผู้หญิงมาหาใครหรือคะ”

เสียงหวานใสของสาวใช้ทำให้มินรญาต้องหันหน้าไปมอง และก็ต้องหรี่ตาแคบจ้องหน้าสตรีตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ หล่อนไม่เคยเห็นสาวใช้คนนี้มาก่อนเลย สาวใช้คนนี้หน้าตาน่ารักมาก โดยเฉพาะรอยยิ้มที่เกลื่อนบนใบหน้านั้นช่างสดใสไม่แพ้ท้องฟ้ายามเช้าเลยสักนิด

          “ฉันไม่เคยเห็นเธอมาก่อนเลย” มินรญาขมวดคิ้วและจ้องหน้าสาวใช้

          “ดิฉันพึ่งมาทำงานที่นี่ได้สองอาทิตย์เองค่ะ มาแทนพี่สาวที่พึ่งลาออกไปแต่งงานน่ะค่ะ” พะน้อขวัญเอ่ยตอบเสียงใส

          “อย่างนั้นเหรอ ว่าแต่เธอเป็นคนไทยใช่ไหม”

          สาวใช้พยักหน้ารับน้อยๆ “ค่ะ ดิฉันเป็นคนไทย แต่พ่อกับแม่ย้ายมาทำงานที่โมร็อกโกตั้งแต่ยังเล็กน่ะค่ะ” คนตอบยิ้มบางๆ ออกมา

          “ว่าแต่คุณผู้หญิงต้องการพบคุณชายท่านไหนคะ ดิฉันจะได้ไปเรียนให้ค่ะ”

คำเตือนสติของสาวใช้ที่สวยที่สุดเท่าที่ตัวเองเคยพบเจอมาทำให้มินรญาได้สติ หล่อนถอนใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเค้นเสียงน้อยอกน้อยใจออกมา

          “คนที่ฉันจะมาหาน่ะคือคุณชายดีเลียน แต่เธออย่าไปบอกเขาเลย เพราะถ้าเขารู้ว่าฉันมา เขาคงไม่มีทางออกมาพบฉันแน่”

          พะน้อขวัญมองผู้หญิงที่ก้าวยาวๆ เข้าไปนั่งในห้องรับแขกด้วยความสงสาร เพราะแค่สองอาทิตย์ที่หล่อนเข้ามาทำงานเป็นสาวใช้ที่ ซาโกร่า วิลล่า แห่งนี้ หล่อนก็พอจะรู้แล้วว่าทำไมคุณชายดีเลียนถึงต้องแต่งงาน ด้วยคำสัญญาของบรรพบุรุษของซาโกร่า กาซิยาส กับแซคารีที่มีต่อกันทำให้หญิงชายคู่นี้ต้องมาผูกมัดกันด้วยความไม่เต็มใจ แม้ว่ามินรญาจะแสดงออกว่าให้เห็นอย่างชัดเจนว่าพึงพอใจกับการแต่งงานในครั้งนี้ แต่คุณชายดีเลียนกลับแสดงท่าทางตรงกันข้าม แถมยังพยายามทำทุกอย่างเพื่อยุติงานแต่งงานที่เขาไม่ต้องการลงอย่างสุดความสามารถ หล่อนล่ะสงสารผู้หญิงตรงหน้าเหลือเกิน เพราะใครๆ ก็มองออกว่าอนาคตของมินรญาในอุ้งมือของดีเลียนนั้นไม่มีทางสวยหรูแน่นอน

          “งั้นดิฉันจะไปยกน้ำมาให้นะคะ”

          มินรญาพยักหน้ารับน้อยๆ และไม่พูดอะไรออกมาอีก ดวงตากลมโตจ้องมองออกไปนอกห้องรับแขกหรูหราอย่างรอคอย หวังว่าวันนี้หล่อนจะได้พบกับดีเลียน หวังว่าจะได้พบกับผู้ชายที่หล่อนแน่ใจแล้วว่าตกหลุมรักจนหมดหัวใจตั้งแต่แรกสบตา แต่เขาน่ะสิไม่รักหล่อนเลย แค่ชายตาแลยังไม่เคยสักครั้ง นี่ถ้าไม่ติดว่าเขาเคารพบิดาเลี้ยงของหล่อนล่ะก็ เขาคงจะบีบคอหล่อนตายไปนานแล้วมั้ง หญิงสาวยิ้มเศร้าๆ ให้กับตัวเอง รู้สึกเจ็บลึกๆ ในอกยิ่งนัก

          และไม่นานบุรุษที่หล่อนเฝ้ารอก็ปรากฏตัวขึ้น ชุดสูทสีน้ำตาลไหม้สุดเนี๊ยบที่อยู่บนเรือนกายสูงตระหง่านของเขานั้นยิ่งทำให้ดีเลียนหล่อเหลายิ่งกว่าเทพบุตรบนชั้นฟ้าเสียอีก หล่อนปากคอแห้งผาก ดวงตาเบิกกว้าง กลีบปากอิ่มสีเชอรี่สุกคลี่ยิ้มด้วยความยินดี ในที่สุดก็ได้พบกับเขา ได้พบกับดีเลียน ซาโกร่า กาซิยาสแล้ว

          “สวัสดีค่ะพี่ดีเลียน...”

          เจ้าของชื่อหรี่ตาแคบมองสตรีที่ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรำคาญ รอยยิ้มหยันผุดพรายขึ้นเต็มใบหน้าหล่อลากดินของเขามหาศาล เขาอุตส่าห์ทำทุกทางเพื่อที่จะหลีกหนีจากอุ้งมือของเจ้าหล่อน แต่แม่คุณก็มีความพยายามจริงๆ พยายามจนน่าทึ่ง

          ดีเลียนถอนใจออกมาหนักๆ ก่อนจะเดินมากระแทกตัวนั่งลงบนโซฟานุ่มสีทองอร่ามตัวตรงกันข้ามกับสตรีที่มีวัยอ่อนกว่าถึงสิบสี่ปีด้วยท่าทางที่บ่งบอกให้คู่สนทนารู้อย่างชัดเจนว่าเขากำลังอยู่ในอารมณ์เบื่อหน่ายแค่ไหน

          “มีอะไรก็พูดมา”

น้ำเสียงห้วนกระด้างของดีเลียนทำให้มินรญาต้องเม้มปากแน่น หล่อนบอกตัวเองให้ชินให้ชากับท่าทางเย็นชาและไร้หัวใจของเขาได้แล้ว แต่กระนั้นหัวใจของหล่อนก็ยังอดกลัดหนองไม่ได้ รู้หรอกน่าว่าไม่รัก แต่ช่วยแสดงท่าทางที่ดีกว่านี้กับหล่อนหน่อยได้ไหม หญิงสาวตัดพ้อภายในอกอย่างเจ็บช้ำ ขณะทรุดกายอรชรลงนั่งและพูดออกมา

          “คุณพ่อ... ให้ญะญ๋ามาเชิญพี่ดีเลียนไปทานมื้อค่ำที่บ้านวันนี้ค่ะ”

          ดวงตาคมกริบสีน้ำเงินเข้มจัดของเขาค่อยๆ ลุกเป็นไฟขึ้นทีละน้อย ก่อนที่ริมฝีปากสีสดแสนเซ็กซี่ของเขาจะเหยียดยิ้มหยันออกมา

          “แน่ใจหรือว่าเป็นคุณอาที่ต้องการให้ฉันไปทานมื้อค่ำ...”

          คนถูกหรี่ตามองแก้มแดงก่ำกับคำพูดรู้ทันของคู่สนทนา หัวใจเต้นแรงราวกับว่ามันจะทะลุออกมานอกอก

“คือ... ญะญ๋าไม่ได้...”

          “หุบปากซะ ไม่ต้องแก้ตัวอะไรอีกแล้ว...” คนตัวโตลุกขึ้นยืนตระหง่าน ใบหน้าหล่อลากดินเต็มไปด้วยความดูแคลนเมื่อจ้องมองหน้าของหล่อน

          “เพราะแค่เธออ้าปากฉันก็เห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว”

          มินรญาหน้าร้อนผ่าวที่ถูกสบประมาท ปกติหล่อนไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอ ไม่ใช่คนที่ยอมให้คนอื่นมาต่อว่าหรือใส่ร้ายได้ง่ายๆ แต่กับดีเลียน กับผู้ชายหล่อลากดินคนนี้ หล่อนพูดไม่ออก เถียงไม่ได้ ทำได้แค่เพียงยืนหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอายเท่านั้น

          “พี่ดีเลียน... กำลังเข้าใจ เอ่อ ญะญ๋าผิดนะคะ คือญะญ๋า...”

          “ก็บอกแล้วไงว่าให้หุบปาก เย็นนี้ฉันสัญญาว่าจะเดินทางไปทานมื้อค่ำที่บ้านของเธอ พอใจแล้วใช่ไหม ถ้าพอใจแล้วก็กลับไปได้แล้ว ฉันจะรีบไปทำงาน...”

ท่าทางถือตัวของดีเลียนทำให้มินรญาน้ำตาซึม รู้อยู่แล้วว่าต้องเจ็บ หากยังดันทุรังจะเดินหน้ารักษาสัญญาต่อไป แต่กระนั้นหล่อนก็ยังไม่ถอดใจอยู่ดี ดีเลียนคือผู้ชายที่หล่อนรัก และหากไม่ใช่เขาหล่อนก็ไม่คิดจะเลือกผู้ชายคนไหนเข้ามาในชีวิตอีก ต่อให้ผู้ชายคนนั้นเป็นเทพบุตรที่พึ่งก้าวลงมาจากสรวงสวรรค์ก็ตาม

“คือพี่ดีเลียนคะ”

เสียงหวานใสแต่สั่นเทาจนรับรู้ได้ของมินรญาทำให้ดีเลียนต้องชะงักเท้าและกระชากเสียงถาม

“อย่าบอกนะว่าต้องการให้ฉันจูบเธอก่อนไปทำงาน เพราะมันไม่มีทางเป็นไปได้หรอก”

มินรญาพยายามซ่อนความเจ็บช้ำเอาไว้ในอก จากนั้นก็เดินอ้อมไปหยุดตรงหน้าของชายหนุ่ม หล่อนคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะส่งกล่องสีชมพูใบสวยที่ด้านในมีขนมคุกกี้ที่หล่อนทำเองกับมือให้กับเขา ท่าทางของเขาแปลกใจไม่น้อยเมื่อเห็นสิ่งที่หล่อนยื่นให้

“หวังว่ามันคงไม่ใช่ข้าวกล่องหรอกนะ” น้ำเสียงของเขาเหยียดหยันเสียทุกครั้งที่พูดกับหล่อน