ตอนที่ 3.

ตอนที่ 3.

คนถูกถามส่ายหน้าน้อยๆ ปั้นยิ้มทั้งๆ ที่ภายในอกเจ็บจนแทบขาดใจ

“ไม่ใช่หรอกค่ะ มันคือขนมคุกกี้ ญะญ๋าหัดทำเมื่อวาน วันนี้ก็เลยเอาใส่กล่องมาให้พี่ดีเลียนลองชิมค่ะ”

ท่าทางของคนให้เต็มไปด้วยความหวัง แต่คนรับก็ไม่คิดจะรักษาน้ำใจเลยแม้แต่น้อย

“ฉันไม่ชอบทานของหวาน...”

“คุกกี้คือขนมทานเล่นค่ะ เอาไว้ทานตอนว่างก็ได้...”

ดีเลียนยิ้มร้ายกาจ หรี่ตามองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาเลือดเย็น “มันจะเป็นอะไรก็ช่าง แต่ฉันไม่ชอบกิน และไม่คิดจะลองกินฝีมือของเธอด้วย เอากลับไปซะ”

ชายหนุ่มปัดมือบางตรงหน้าแรงๆ จนกล่องขนมสีชมพูในมือของมินรญาหล่นลงไปกองกับพื้น ฝากล่องเปิดออก เศษขนมกระเด็นออกมาเปื้อนพื้นจนเกือบครึ่งกล่อง

“พี่ดีเลียน ทำไมทำอย่างนี้คะ ญะญ๋าตั้งใจเอามาให้พี่ดีเลียนนะคะ” คนพูดน้ำตาไหลออกมาอาบแก้ม พร้อมกับทรุดตัวลงไปคลานเก็บขนมของตัวเองด้วยหัวใจที่ปวดร้าว

ดีเลียนหันหน้าหนี ขบกรามแกร่งจนเป็นสันนูน “ถ้าไม่อยากเจ็บปวดแบบนี้อีกก็เลิกคิดจะแต่งงานกับฉันได้แล้ว ไปเลือกคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน เจ้าเจอรัลด์ก็ได้ท่าทางมันจะไม่ได้รังเกียจเธอนี่”

มินรญาเงยหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาขึ้นมองคนใจร้าย “แต่ญะญ๋า... ญะญ๋ารักพี่ดีเลียนนี่คะ”

“แต่ฉันไม่ได้รักเธอ”

คำพูดเหี้ยมโหดของดีเลียนทำให้มินรญาสะอื้นไห้ออกมาด้วยความทรมาน เจ็บปวดทุกครั้งที่เจอหน้าเขา ดีเลียนไม่เคยอ่อนโยน ไม่เคยปรานีผู้หญิงที่กำลังจะเป็นเจ้าสาวของเขาอย่างหล่อนเลย เขาเกลียดหล่อน ชิงชังและขยะแขยง แต่กระนั้นหล่อนก็ยังต้องการเขา หัวใจไม่รักดีของหล่อนยังต้องการเขาตลอดเวลา ถ้าไม่ใช่ดีเลียน หล่อนก็ไม่ต้องการใครทั้งนั้น

“ถ้าญะญ๋าเลิกรักพี่ได้ ญะญ๋าคงทำไปแล้ว...”

หญิงสาวยกมือขึ้นป้ายน้ำตาทิ้ง มองตามร่างสูงใหญ่แสนสง่างามของดีเลียนที่เดินจากไปอย่างไม่ใยดีด้วยความปวดร้าว

“ยังมีผมนะญะญ๋าที่รักคุณน่ะ”

เสียงนุ่มทุ้มคุ้นหูของเจอรัลด์ทำให้มินรญาต้องรีบยกทั้งสองมือขึ้นป้ายน้ำตาซ้ำอีกครั้งเช็ดจนมันแห้งเหือดแล้วนั่นแหละถึงได้หันไปฝืนยิ้มให้กับบุรุษรูปหล่อที่ยืนอยู่ด้านหลัง เจอรัลไม่ได้หล่อ ไม่ได้รวย ไม่ได้สง่างามทรงเสน่ห์น้อยไปกว่าดีเลียนผู้เป็นพี่ชายเลยแม้แต่น้อย แต่หล่อน... แต่หล่อนกลับไม่ได้รู้สึกหัวใจเต้นแรงยามอยู่ใกล้เขาเลยสักนิด ตรงกันข้ามกับดีเลียนที่แค่สบตาเพียงเท่านั้นหัวใจของหล่อนก็เต้นแรงระรัวราวกับจะกระดอนออกมานอกอกเสียให้ได้

“เจอรัลด์...”

เจ้าของชื่ออมยิ้ม นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มเป็นประกายอ่อนโยน “ผมเอง พระเอกขี่ม้าขาวของคุณไงญะญ๋า”

มินรญายิ้มบางๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนโดยไม่ลืมหยิบกล่องขนมที่คุกกี้ด้านในเหลือแค่ครึ่งกล่องติดมือขึ้นมาด้วย

“วันนี้ไม่ไปทำงานหรือคะ หรือว่าเกเรอีกแล้ว”

คำพูดติดตลกที่ปั้นขึ้นมาของหญิงสาวทำให้เจอรัลด์อดเวทนาไม่ได้ เขายอมรับว่าถูกใจมินรญามาก ถ้าหากต้องแต่งงานกับหล่อนเขาก็คงไม่เดือดเนื้อร้อนใจอะไร แต่หล่อนนี่สิดันไปเลือกแต่งงานกับพี่ชายใหญ่ของเขา ดีเลียนรักความเป็นอิสระจะตายไป ไม่มีทางที่พี่ชายของเขาจะยอมให้มินรญาจับเข้ากรงวิวาห์ได้ง่ายๆ หรอก

“ถ้าผมไปทำงานเร็วกว่านี้ก็ไม่ได้ช่วยซับน้ำตาให้กับคุณสิครับญะญ๋า” ว่าแล้วเจอรัลด์ก็สาวเท้าเข้ามาหยุดตรงหน้าของหล่อน มือหนาของเขายกขึ้นแตะแก้มนวลของหล่อนแผ่วเบา มินรญาจะถอยหนีแต่ก็ถูกชายหนุ่มห้ามเอาไว้เสียก่อน

“ผมก็แค่จะซับน้ำตาให้เท่านั้น ไม่ได้คิดจะทำอะไรมากไปกว่านี้ ดังนั้นไว้ใจผมนะญะญ๋า”

น้ำเสียงที่อ่อนนุ่มกับกิริยาที่อ่อนโยนของเจอรัลด์ทำให้มินรญายอมให้เขาใช้ปลายนิ้วแกร่งซับน้ำตาให้กับหล่อนอย่างไม่เกี่ยงงอน และนั่นก็ทำให้คนที่เดินย้อนกลับเข้ามาในห้องรับแขกอีกครั้งเพราะรู้สึกผิดต้องชะงักเท้า และเดือดดาลขึ้นโดยสาเหตุไม่ได้

“ถ้าจะทำอะไรกันก็ห้องนอนนู้น ที่นี่มันห้องรับแขก”

เสียงกระด้างของผู้ชายที่พึ่งจะทำให้หล่อนเสียใจเป็นที่สุดดังขึ้น มินรญาพยายามจะถอยออกห่างจากเจอรัลด์ แต่ชายหนุ่มกลับรวบเอวบางของหล่อนเข้าไปกอดแนบอก แถมยังลอยหน้าลอยตาโต้ตอบกับดีเลียนอย่างไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

“ถึงผมจะรักญะญ๋ามากแค่ไหน ผมก็ไม่มีทางทำให้เธอเสื่อมเสียหรอกครับ”

“แล้วไอ้ที่ยืนหน้าชิดกันจนแทบจะจูบกันอยู่นี่ล่ะ มันไม่เสื่อมเสียหรือไง หรือว่าต้องให้พี่ไปเจอนายกับแม่นี่บนเตียงก่อนถึงจะเรียกว่าเสื่อมเสีย”

ดีเลียนซัดวาจาเดือดดาลใส่น้องชาย ตอนนี้ทุกเซลล์ประสาทในกายของเขามันตึงเครียดจนแทบปริขาด ทั้งๆ ที่คิดว่าไม่ได้รัก ทั้งๆ ที่คิดว่าชิงชัง แต่เขาก็อดรู้สึกไม่พอใจไม่ได้เวลาเห็นมินรญาอยู่ในอ้อมแขนของผู้ชายคนอื่น แม้ว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นเจอรัลด์น้องชายของเขาเองก็ตาม

เจอรัลด์ระบายยิ้มบางๆ มองพี่ชายใหญ่ของตัวเองด้วยแววตาท้าทาย “ถ้าญะญ๋าเลือกผมแทนพี่ ผมทำอย่างที่พี่ดีเลียนพูดแน่ครับ”

“งั้นก็บอกให้แม่นี่เลือกนายสิ เลือกนายแทนฉัน ฉันจะได้หลุดจากไอ้การคลุมถุงชนบ้าๆ นี่สักที”

“ถ้าวันนั้นเดินทางมาถึง พี่ดีเลียนอย่างมาเสียใจก็แล้วกัน” เจอรัลด์เค้นเสียงใส่พี่ชาย ก่อนจะก้มหน้าลงมาปลอบสาวน้อยที่ยืนหน้าซีดอยู่ในอ้อมแขน

“ไปกันเถอะญะญ๋า ผมจะพาคุณไปส่งที่บ้าน...”

มินรญาก้มหน้านิ่ง และก็ไม่ขัดขืนเมื่อเจอรัลด์ประคองร่างสั่นเทาของหล่อนให้เดินผ่านมัจจุราชตัวร้ายอย่างดีเลียน

“หยุดก่อน...”

“มีอะไรอีกล่ะครับพี่ดีเลียน หรือว่าพี่ต้องการจะไปส่งญะญ๋าที่บ้านเองในฐานะว่าที่เจ้าบ่าวกันล่ะ”

เจ้าของชื่อหน้าแดงก่ำด้วยโทสะ โทสะที่ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นจากสาเหตุอะไร ก็แค่เห็นมินรญาอยู่กับเจอรัลด์ ทำไมเขาจะต้องโกรธจนแทบบ้าแบบนี้ด้วยนะ

“ไม่ใช่...”