ตอนที่ 4.

ตอนที่ 4.

ดีเลียนเดินมาหยุดตรงหน้ามินรญาและเจอรัลด์ สายตาคมกริบที่แสดงความเป็นอริชัดเจนของเขาจ้องหน้าหล่อนเขม็ง ก่อนจะเลื่อนไปมองกล่องขนมคุกกี้ที่ตอนนี้อยู่ในมือของเจอรัลด์

“ไม่ใช่แล้วอะไรล่ะครับ”

“กล่องขนมนั่นมันเป็นของพี่” ดีเลียนเค้นเสียงออกไป ตั้งใจจะดึงมันออกจากมือของน้องชายแต่เจอรัลด์เบี่ยงหลบเสียก่อน

“กล่องขนมนี่หรือครับ” เจอรัลด์อมยิ้ม และจ้องหน้าพี่ชายอย่างยียวนกวนประสาท

“ใช่ ส่งมาให้พี่...”

น้ำเสียงทรงอำนาจของดีเลียนไม่ได้ทำให้ผู้เป็นน้องชายรู้สึกหวาดกลัวได้เลยแม้แต่น้อย แต่คนที่ยืนนิ่งๆ อย่างมินรญานี่สิกลับตัวสั่นสะท้าน

“ไม่ใช่ครับ มันเป็นของผม” ว่าแล้วเจอรัลก็เปิดกล่องขนม และหยิบมันออกมาใส่ปาก ขบเคี้ยวด้วยท่าทางเอร็ดอร่อย จากนั้นก็ก้มหน้าลงไปบอกกับมินรญาเสียงดังฟังชัดเพราะต้องการให้พี่ชายตัวเองได้ยินด้วย

“อร่อยมากๆ เลยครับญะญ๋า ทำมาให้ผมกินบ่อยๆ นะครับ”

“เอ่อ ค่ะ...”

มินรญารับคำเสียงแผ่วเบา เนื้อตัวยังไม่หยุดสั่ง และยิ่งได้เห็นสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความเดือดดาลของดีเลียนที่จ้องมาแล้วหล่อนก็แทบลมจับ นี่ถ้าเจอรัลด์ไม่ได้อยู่ด้วย หล่อนคงตายคามือของเขาไปแล้วแน่นอน

“เจอรัลด์... พี่จะพูดอีกเป็นครั้งสุดท้าย ส่งกล่องขนมนั่นมาให้พี่”

น้ำเสียงที่ถูกเค้นเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากเซ็กซี่ของดีเลียนเต็มไปด้วยความเดือดดาลและไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง แต่เจอรัลด์ก็ยังไม่ใส่ใจอีกอยู่ดี แถมยังยั่วยวนกลับอีกต่างหาก

“ใช่ครับ... มันเคยเป็นของพี่ดีเลียน แต่ในเมื่อพี่ไม่เอา และโยนมันทิ้งอย่างไม่เห็นค่า ผมก็มีสิทธิ์ที่จะเก็บขึ้นมาทะนุถนอมไม่ใช่หรือครับ”

“เจอรัลด์...”

 สุ่มเสียงนี้แสดงให้รู้ว่าดีเลียนใกล้หมดความอดทนเสียแล้ว

มินรญาไม่อยากให้พี่น้องต้องมีเรื่องกันจึงได้อ้อนวอนเจอรัลด์

“เจอรัลด์คะ ส่งให้พี่ชายคุณไปเถอะค่ะ เดี๋ยวญะญ๋าจะทำมาให้คุณใหม่”

เจอรัลด์ส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนจะเค้นเสียงจริงจังออก

“ไม่ครับ ในเมื่อพี่ดีเลียนไม่ต้องการมันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ผมก็มีสิทธิ์ที่จะได้ครอบครองมัน ซึ่งมันก็ไม่แตกต่างจากคุณหรอกญะญ๋า เพราะหากวันใดที่ผมทนเห็นคุณร้องไห้เพราะพี่ชายใจร้ายของผมไม่ได้อีก ผมจะแย่งคุณมาเป็นของผม และแน่นอนว่าผมทำได้อย่างที่พูดแน่นอน...”

ดีเลียนมองหน้าน้องชายด้วยความเดือดดาล “แสดงว่านายอยากได้แม่นี่มากใช่ไหม”

“แน่นอนครับ ผมต้องการญะญ๋า แต่เสียดายที่ญะญ๋ามองข้ามผมไป”

ผู้เป็นพี่ชายเดินมาเผชิญหน้ากับน้องชายในระยะกระชั้นชิด เจอรัลด์ดันร่างสั่นเทาของมินรญาให้ไปหลบอยู่ด้านหลังของตัวเอง

“พี่ดีเลียนจะต่อยผมก็ได้ แต่ผมจะไม่ทนเห็นพี่ทำร้ายญะญ๋าอีกแล้ว”

“แล้วนายจะทำยังไง นายจะฉุดว่าที่เมียฉันหนีหรือไง” ริมฝีปากของดีเลียนแค่นยิ้ม แต่สายตาของเขาเต็มไปด้วยไฟกัลป์

เจอรัลด์ส่ายหน้าน้อยๆ

“ผมไม่มีวันทำให้ญะญ๋าเสื่อมเสียเพราะตัวเองหรอกครับ ดังนั้นพี่ดีเลียนไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น”

“แล้วนายจะทำยังไง จะแย่งชิงผู้หญิงคนนี้ไปจากฉันได้ยังไง ในเมื่อแม่นี่บอกป่าวๆ ว่ารักฉันและต้องการแต่งงานกับฉันเพียงคนเดียวเท่านั้น”

น้ำเสียงของดีเลียนเต็มไปด้วยการเย้ยหยันและดูแคลน มินรญาที่นิ่งเงียบฟังอยู่น้ำตาทะลัก อยากจะเกลียดเขานัก แต่ก็ทำไม่ได้ หัวใจไม่ยอมเชื่อฟังหล่อนเลย มันเอาแต่หน้ามืดตามัวหลงรักดีเลียนจนโง่หัวไม่ขึ้น

“ไม่มีผู้หญิงคนไหนทนความร้ายกาจของผู้ชายได้นานหรอกครับ แม้จะเป็นผู้ชายที่ตัวเองหลงรักจนหัวปักหัวปำก็ตาม อีกไม่นานญะญ๋าก็จะรู้ว่าผู้ชายคนไหนที่เธอจะสามารถอยู่ด้วยได้โดยไม่เสียน้ำตาอีก ซึ่งผมมั่นใจว่าไม่มีทางเป็นพี่ดีเลียนไปได้ ขอตัวนะครับ ผมจะไปส่งญะญ๋าที่บ้าน...”

แล้วเจอรัลด์ก็ดึงมือมินรญาให้เดินผ่านมัจจุราชตัวร้ายที่ยืนหน้าดำหน้าแดงด้วยโทสะแรงกล้าได้สำเร็จ

“ไม่ต้องกลัวนะญะญ๋า ผมไม่มีทางปล่อยให้คุณถูกพี่ดีเลียนทำร้ายอีกแล้ว”

มินรญาไม่สามารถตอบอะไรออกมาได้นอกจากร่ำไห้ด้วยความเจ็บปวดเพียงเท่านั้น เจอรัลด์ดันร่างของหล่อนให้ก้าวขึ้นไปบนรถ ก่อนที่เขาจะเดินอ้อมรถไปขึ้นที่ฝั่งคนขับ

“ผมรู้ว่าคุณไม่มีทางเลิกรักพี่ดีเลียนได้ แต่ผมก็แค่อยากเป็นเพื่อนที่ดีของคุณเท่านั้นญะญ๋า ให้ผมได้ไหมแค่เพื่อนคนหนึ่งที่คุณจะคิดถึงเสมอหากมีเรื่องร้อนใจ”

คนฟังน้ำตาซึม หันมาจ้องมองคนพูด “เจอรัลด์... คุณไม่น่าจะมาเสียเวลากับผู้หญิงโง่เง่าแบบญะญ๋าเลย ไม่ควรเลยจริงๆ”

“ใครว่าผมเสียเวลา ผมเต็มใจต่างหาก เต็มใจที่จะเฝ้ารอที่จะเห็นคุณมีความสุข”

มินรญามองผู้ชายหล่อลากดินที่นั่งอยู่ข้างกายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ “ขอบคุณนะคะ ขอบคุณสำหรับมิตรภาพที่ดี ขอบคุณที่ห่วงใยญะญ๋า...”

“ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่ครับ”

เจอรัลด์ระบายยิ้มกว้างออกมา ก่อนจะเคลื่อนรถสปอร์ตราคาแพงระยับของตัวเองออกไปจากซาโกร่า วิลล่าด้วยความเร็ว หัวใจหนุ่มเจ็บเล็กๆ แต่มันก็ไม่มากเกินกว่าที่เขาจะรับไหว ก็แค่ไม่สมหวัง ไม่เห็นจะตายเลย แค่ได้เห็นมินรญามีความสุข เขาก็พอใจแล้ว