ตอนที่ 6.

ตอนที่ 6.

คนยืนฟังกำสองมือข้างตัวแน่นราวกับต้องการระงับอารมณ์เอาไว้ “อย่ามาหาเรื่องกันวันนี้เลย เพราะไม่อย่างนั้นฉันอาจจะตบหน้าเธอเหมือนกับที่เคยทำเมื่อหลายเดือนก่อนก็ได้”

“ก็เอาสิ ทุกคนจะได้รู้ว่าแท้จริงแล้วเธอมันคือนางแม่มด”

อินทุอรหัวเราะลั่นด้วยความสะใจ ยิ่งภาพในสมองย้อนกลับไปถึงเรื่องราวเมื่อหลายเดือนก่อนด้วยแล้วหล่อนก็ยิ่งอยากจะหัวเราะให้ดังลั่น วันนั้นหล่อนตบตีญาดามินทร์น้องสาวอยู่ในสวนมินรญาผ่านมาเห็นพอดีจึงเข้าช่วยเหลือ แต่หล่อนฉลาดกว่าเพราะเมื่อเห็นดีเลียนเดินผ่านมา หล่อนจึงแกล้งล้มลงไปนอนร้องไห้กับพื้น และร้องขอให้ดีเลียนช่วย ซึ่งทุกอย่างมันก็เป็นไปตามแผนดีเลียนไม่ฟังคำแก้ตัวของมินรญา และญาดามินทร์ก็ไม่กล้าพอที่จะเป็นพยานยืนยันให้ ดังนั้นในสายตาของดีเลียนมินรญาจึงกลายเป็นนังแม่มดมาตั้งแต่บัดนั้นนั่นเอง

“อย่าคิดว่าฉันไม่กล้านะอินทุอร ถึงฉันจะไม่ใช่คนเข้มแข็งนัก แต่ฉันก็ไม่คิดจะงอมืองอเท้าให้ใครหน้าไหนมารังแก ถ้าเธอไม่หลีกทางไป ฉันซัดหน้าเธอแน่”

มินรญาเงื้อมือขึ้น อินทุอรเห็นท่าไม่ดีจึงถอยหลังหนี ตอนนี้ไม่สมควรที่หล่อนจะเสี่ยง ต้องรอเย็นนี้ รอให้ดีเลียนมาที่นี่ก่อน และตอนนั้นแหละ หล่อนจะทำให้นังมินรญาตัวแสบมันกลายเป็นนังแม่มดในสายตาของดีเลียนไปตลอดกาล

“อย่าคิดว่าฉันจะยอมแพ้นะ ยังไงซะฉันก็จะแย่งของทุกอย่างที่ควรเป็นของฉันกลับคืนมาโดยเฉพาะดีเลียน ซาโกร่า กาซิยาส”

มินรญาแค่นยิ้มหยัน มองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาไม่หวาดกลัว “พี่ดีเลียนไม่ใช่ของเธอ และฉันก็ไม่มีวันยกเขาให้เธอแน่นอนอินทุอร” พูดจบมินรญาก็ก้าวยาวเดินผ่านหน้าคู่สนทนาไป อินทุอรหันมองไปตามไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความริษยาแน่นอก

“เขาเป็นของฉัน เพราะถ้าไม่มีแกคนที่ต้องแต่งงานกับทายาทของซาโกร่า กาซิยาสก็ต้องเป็นฉัน นังญะญ๋า ฉันจะขัดขวาง จะทำทุกทางเพื่อทำให้แกตกลงไปในนรก ฉันสัญญา!” สองมือของอินทุอรกำเข้าหากันแน่น ดวงตาของหล่อนเต็มไปด้วยไฟแค้น หล่อนจะทำทุกอย่าง ทำทุกทางเพื่อให้ได้รรับชัยชนะและไม่เกี่ยงวิธีการด้วย

“ลูกอิน ยังไม่ออกไปตลาดอีกหรือจ๊ะ” เสียงของนับดาวแม่แท้ๆ ของมินรญาดังขึ้นด้านหลัง แม้จะเกลียดแสนเกลียดผู้หญิงคนนี้แต่เพื่อแผนการ อินทุอรจึงจำเป็นต้องสงบสติอารมณ์เอาไว้ ก่อนจะแอบใช้มือจิกแรงๆ ลงบนท่อนแขนของตัวเองจนแดงช้ำ จากนั้นจึงค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังด้วยสภาพน้ำตานองหน้า

“ลูกอิน... นี่หนูเป็นอะไรไปจ๊ะ ทำไมร้องไห้ล่ะ”

นับดาวเห็นสาวน้อยที่สามีคนที่สองของตัวเองรับมาอุปการะหน้าตาแดงก่ำก็อุทานออกมาด้วยความตกใจ รีบเข้าไปจับไม้จับมือและนั่นก็ทำให้หล่อนได้เห็นรอยแดงช้ำที่ท่อนแขนบนผิวขาวผ่องของอินทุอรเต็มๆ ตา

“หนูไปโดนอะไรมาหรือลูกอิน ทำไมถึงได้ช้ำแบบนี้ล่ะ”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ไม่มีจริงๆ” อินทุอรแกล้งร่ำไห้ออกมามากขึ้น พลางส่ายหน้าทำตัวน่าสงสาร

นับดาวเห็นแล้วก็ยิ่งเวทนา อินทุอรอ่อนแอและน่าสงสารเสมอ จากภาพที่หล่อนกับสามีเห็นจนชินตาก็คืออินทุอรมักจะถูกมินรญาลูกสาวแท้ๆ ของหล่อนกลั่นแกล้งตลอดเวลา นี่ยังไม่รวมถึงสิ่งที่ญาดามินทร์น้องสาวแท้ๆ ของอินทุอรกระทำอีก

“ยายญะญ๋าใช่ไหม”

อินทุอรแกล้งทำเป็นตกใจ ทั้งๆ ที่ภายในอกสะใจยิ่งนัก “คุณแม่อย่าไปว่าน้องญะญ๋าเลยนะคะ อย่าไปว่าน้องเลย อิน... อินผิดเอง อินมันคนไม่ดี อินไม่ดีคนเดียว...”

“โธ่... ลูกอิน ในโลกนี้จะมีผู้หญิงแสนดีอย่างหนูอีกไหมเนี่ย”

นับดาวดึงร่างของลูกบุญธรรมเข้ามากอด ปลอบประโลม ในใจก็อดขุ่นเคืองการกระทำของบุตรสาวแท้ๆ ของตัวเองไม่ได้ มินรญาทำเกินไปแล้วจริงๆ พี่น้องกันแม้จะได้มีสายเลือดเดียวกันแต่ก็ไม่น่าจะทำกันรุนแรงถึงเพียงนี้

“คุณแม่รับปากอินนะคะ รับปากว่าจะไม่ต่อว่าอะไรน้องญะญ๋า นะคะคุณแม่...”

“แต่แม่...”

นับดาวอึกอักเนื่องจากไม่เห็นด้วย เพราะเกิดเรื่องแบบนี้กับอินทุอรทีไรหล่อนจะถูกลูกสาวบุญธรรมคนนี้ขอร้องไม่ให้ไปต่อว่ามินรญาเสียทุกทีไป

“นะคะคุณแม่ คิดว่าเห็นแก่อินเถอะ” ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของอินทุอรทำให้นับดาวใจอ่อนเสียทุกทีไป

“แม่ไม่อยากทำแบบนี้เลย เพราะยิ่งแม่ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นแบบนี้ ยายญะญ๋าก็จะยิ่งได้ใจและนิสัยเสียไปกันใหญ่” สุ่มเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่สบายใจของคู่สนทนายิ่งทำให้รอยยิ้มสะใจระบายเต็มไปหน้าของอินทุอร

‘ยิ่งมันเลวร้ายในสายตาของทุกคนเท่าไหร่ หล่อนก็ยิ่งสะใจเท่านั้น’ อินทุอรกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ภายในอก ก่อนจะตีหน้าเศร้าเคล้าน้ำตากับนับดาวต่อไป

“อินทนได้ค่ะคุณแม่ อินทนเพื่อคุณพ่อกับคุณแม่ได้เสมอ”

นับดาวถอนใจออกมาด้วยความหนักใจ ดึงร่างของลูกบุญธรรมเข้ามากอดอีกครั้ง ถ้ามินรญาอ่อน

โยนและแสนดีได้สักครึ่งหนึ่งของอินทุอร คุณชายดีเลียนแห่งซาโกร่า กาซิยาสคงไม่วิ่งหนีการแต่งงานที่เกิดมาจากคำสัญญาของบรรพบุรุษแบบนี้

“ต่อไปลูกอินก็อย่าไปเผชิญหน้ากับยายญะญ๋าก็แล้วกัน ถ้ามีเรื่องอะไรก็มาบอกแม่เข้าใจไหม หรือให้ญาดามาช่วยก็ได้”

แม้จะเป็นน้องสาวแท้ๆ ของตัวเองแต่อินทุอรก็ไม่คิดจะปรานี ในบ้านหลังนี้จะต้องมีหล่อนคนเดียวที่เป็นนางฟ้า ส่วนคนอื่นๆ จะต้องเป็นนางมารร้ายไม่อย่างนั้นก็แม่มดเสียทั้งหมด คิดได้อย่างนั้นอินทุอรก็บีบน้ำตาออกมาอีก สะอื้นไห้มากขึ้นจนนับดาวต้องดันร่างของหล่อนออกและจ้องหน้าด้วยความประหลาดใจ

“ทำไมหรือลูกอิน ร้องไห้อีกทำไม”

“คือว่า... คือว่าญาดา...”

“อย่าบอกนะว่าญาดาก็รังแกลูกอินเหมือนกัน”