6

เสียงหัวเราะสดใสของเด็กน้อยดังลอยเข้ามาทำให้กมิตตรายิ้มออกมาอย่างยินดี สายตาเปี่ยมไปด้วยความสุขของเธอมองไปยังกลุ่มเด็กน้อยที่กำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานไร้ความทุกข์ คุณแม่อธิการจันดาก็มองภาพนั้นด้วยใบหน้าที่เปี่ยมสุขด้วยเช่นเดียวกันก่อนจะเลยผ่านมามองกมิตตราสาวน้อยผู้น่าสงสารคนนี้ นานแล้วที่เธอเก็บความลับอย่างหนึ่งเอาไว้เป็นเวลาหลายสิบปีจะว่าเท่าอายุของกมิตตราก็ว่าได้ และไม่มีใครรู้เรื่องนี้แม้แต่เภตรากับคุณพ่ออาเธอร์ วันนั้นที่เธอวิ่งอุ้มเด็กน้อยคนหนึ่งเข้ามาในลำคอของเด็กน้อยคนนั้นมีสร้อยเส้นเล็กที่ร้อยแหวนสลักชื่อเอาไว้ ใต้แหวนวงนั้นเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า มินตรา ∞ โกเมท ด้วยความอยากรู้ว่าทำไมสองคนนี้ถึงได้ทิ้งลูกน้อยเอาไว้อย่างใจร้าย เธอจึงไปสอบถามคนละแวกนั้นและได้รู้ว่าสามีคู่นั้นประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตทั้งคู่ และมีใครก็ไม่รู้นำกมิตตรามาทิ้งไว้ที่หน้าโบสถ์แห่งนี้ ที่สำคัญเธอยังทราบมาอีกว่ากมิตตรามีพี่ชายคนหนึ่ง ซึ่งตอนที่เธอไปตามหานั้นพี่ชายของกมิตตราได้หายไปแล้ว เธอก็ไม่ทราบว่าหายไปไหน สอบถามจากคนแถวนั้นก็ไม่มีใครทราบ หรือตอนนี้มันถึงเวลาที่เธอต้องบอกกมิตตราเสียทีเพราะอย่างน้อยหญิงสาวจะได้ไม่คิดไปว่าพ่อกับแม่ไม่รัก

คุณแม่อธิการจันดาถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ร่างที่ค่อนข้างอวบเดินเข้าไปนั่งข้างหญิงสาว สายตาอ่อนโยนมองใบหน้าหวานของกมิตตรานิ่งไม่พูดอะไรจนอีกฝ่ายเกิดอาการแปลกใจที่คุณแม่อธิการจันดานั่งจ้องหน้าเธอแบบนี้

“มีอะไรหรือเปล่าคะคุณแม่อธิการ”

“แก้ม...แม่มีเรื่องอยากจะบอกหนู...ความจริงอยากบอกนานแล้ว แต่อะไรบางอย่างบอกแม่ว่ามันยังไม่ถึงเวลาที่ลูกจะได้รู้ จนวันนี้แม่คิดว่าลูกควรรู้เรื่องทั้งหมด”

ดวงตากลมโตของกมิตตรามองคุณแม่อธิการจันดาตรงหน้าเธอด้วยความสงสัย

“ระ...เรื่องอะไรคะ”

กมิตตราถามออกไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อย ยิ่งเมื่อเห็นสีหน้าที่ค่อนข้างเคร่งเครียดของคุณแม่อธิการด้วยแล้วเรื่องที่คุณแม่อธิการจะพูดกับเธอมันคงเป็นเรื่องใหญ่ทีเดียว แต่คุณแม่อธิการกลับไม่พูดอะไร นางล้วงไปหยิบอะไรบางอย่างในกระเป๋ากระโปรงและยื่นสิ่งนั้นใส่มือของกมิตตรา

“นี่คือสิ่งที่ติดตัวหนูมา มันเป็นสิ่งเดียวที่พ่อกับแม่หนูเหลือเอาไว้ให้”

ดวงตาของกมิตตราเบิกกว้างขึ้น มองสิ่งที่อยู่ในมืออย่างตกตะลึง มือบางสั่นเล็กน้อยเมื่อรับของบางอย่างจากคุณแม่อธิการจันดา

“สร้อยร้อยแหวนเส้นนี้ติดตัวหนูมาในวันที่แม่เจอหนูอยู่ที่หน้าโบสถ์ มันสลักชื่อพ่อกับแม่ของหนูเอาไว้ แม่พยายามสืบเสาะหาคนที่พอจะรู้จักพ่อกับแม่ของหนูเพียงเพื่ออยากถามว่าทำไมถึงได้ทิ้งลูกไว้แบบนั้น แต่แม่ก็ต้องเศร้าใจเมื่อคนที่อยู่แถวนั้นบอกว่าพ่อกับแม่ของหนูเสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุทั้งคู่”

หยาดน้ำตาของกมิตตราไหลอาบสองแก้มเมื่อได้ฟังสิ่งที่เธอไม่เคยรู้มาก่อนจากคุณแม่อธิการจันดา...ถ้าเป็นเช่นนั้นความหวังที่เธอคาดเอาไว้คงจะไม่เป็นจริงเสียแล้ว...ความหวังที่คิดว่าครั้งหนึ่งจะได้เห็นหน้าบิดากับมารดาของเธอเป็นอันจบสิ้น เสียงสะอื้นไห้ของกมิตตราทำให้คุณแม่อธิการจันดาถึงกับน้ำตาซึมด้วยเช่นกัน

“ความจริงในครั้งนี้มันก็ทำให้หนูได้รู้ว่าคนที่ให้กำเนิดหนูนั้นไม่ได้เกลียดหนูจนทิ้งลูกน้อยตาดำ ๆ ได้”

กมิตตราสะอื้นจนตัวโยน มือที่กำสร้อยร้อยแหวนกำเข้าหากันแน่นก่อนจะยกขึ้นมาแนบที่อก หยาดน้ำตาไหลรินออกมาราวกับฝนหลั่งจนคุณแม่อธิการจันดาอดสงสารไม่ได้ดึงร่างบางที่สั่นสะท้านเพราะแรงสะอื้นขึ้นมาโอบประคองพร้อมกับปลอบโยนด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างสั่นเทาด้วยเช่นเดียวกัน

“แต่แม่มีเรื่องอีกเรื่องที่จะต้องบอกหนู”

ดวงตาฉ่ำน้ำตาเงยขึ้นมองหน้าคนที่โอบกอดเธอไว้อย่างปลอบโยนด้วยความสงสัยกับคำพูดของนาง

“ตอนที่แม่ไปถามคนละแวกนั้นจึงได้รู้ว่า...แท้ที่จริงแล้วหนูยังมีพี่ชายอีกคนหนึ่ง...แต่ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน เป็นตายร้ายดียังไงแม่ก็ไม่รู้ เพราะตอนนั้นคนแถวนั้นบอกว่าไม่มีใครรู้ว่าพี่ชายของหนูไปไหน”

หัวใจดวงน้อยของกมิตตราเต้นรัวเร็ว ดวงตาที่สิ้นหวังเมื่อสักครู่ฉายชัดความยินดีอย่างชัดเจน อย่างน้อยในโลกใบนี้เธอก็ไม่ได้อยู่คนตัวคนเดียวอีกต่อไป...ถึงแม้จะไม่รู้ว่าพี่ชายเป็นใคร อยู่ที่ไหน แต่มันก็ยังเป็นความหวังหล่อเลี้ยงหัวใจของเธอว่าเธอยังมีคนในครอบครัวเหลืออยู่

“หนูยังไม่โชคร้ายจนเกินไปใช่ไหมคะคุณแม่อธิการ อย่างน้อยสวรรค์ก็ยังเหลือพี่ชายไว้ให้หนู ไม่ได้ทิ้งให้หนูอยู่บนโลกนี้เพียงลำพัง”

หยาดน้ำตาของคุณแม่อธิการไหลรินอาบแก้มเมื่อไม่สามารถอดกลั้นเอาไว้ได้ เธอรู้สึกสงสารในโชคชะตาของกมิตตราเหลือเกิน แต่เมื่อพระผู้เป็นเจ้ากำหนดให้เป็นเช่นนั้นก็ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงมันได้

“ใช่ลูก...หนูยังมีพี่ชาย ซึ่งตอนนี้อาจจะกำลังตามหนูอยู่ก็เป็นได้”

สีหน้าของกมิตตรามีความหวังขึ้นมาอย่างชัดเจน เรียวปากบางยกสูงขึ้นเป็นรอยยิ้ม ถึงแม้หยาดน้ำตาจะรินไหลอยู่ในตอนนี้ แต่สิ่งที่คุณแม่อธิการพูดมันก็จุดความหวังอันริบหรี่ของเธอให้มีประกายขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากแยกกับคุณแม่อธิการจันดาตอนนี้กมิตตรามายืนอยู่ตรงหน้าภาพพระเยซูพระผู้เป็นเจ้า พระผู้เป็นผู้ให้ หยาดน้ำตาของหญิงสาวไหลรินออกมาอีกครั้ง สองมือกอบกุมกันไว้แน่นระหว่างอก สายตามองภาพใหญ่ตรงหน้าอย่างอ้อนวอนก่อนจะทรุดกายลงคุกเข่ากับพื้นวาววับภายในโบสถ์เซบัสเตียน