5

ทันทีที่เท้าเหยียบแผ่นดินของเมืองเชียงใหม่ในประเทศไทย อนรรฆ เอียน แบรนดอน ก็รีบเดินทางไปยังโรงพยาบาลอย่างเร่งรีบ สีหน้าของชายหนุ่มเคร่งเครียดเป็นอย่างมาก ตลอดการเดินทางอนรรฆไม่เอ่ยอะไรออกมาทั้งสิ้นจนแดนไทยไม่กล้าที่จะชวนคุย อนรรฆหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมากดหามารดาของตัวเองทันที

“แม่ครับ...ตอนนี้พ่อเป็นยังไงบ้างครับ”

ทันทีที่ได้ยินน้ำเสียงของคนเป็นลูก คุณอรรดาถึงกับน้ำตาคลอหน่วยตาทั้งสอง เมื่อคิดว่าเธอไม่ต้องอยู่ตามลำพังอีกแล้ว

“ปลอดภัยแล้วลูก...กันต์ก็ปลอดภัยแล้ว เอียนอยู่ไหนแล้วลูก”

น้ำเสียงสั่นสะท้านน้อย ๆ ของมารดาทำให้คนเป็นลูกกัดสันกรามตัวเองแน่น ถ้าหายตัวได้เขาก็อยากหายตัวไปหามารดาตอนนี้เลย เพราะคิดว่ามารดาคงตกใจน่าดูที่ต้องเผชิญเหตุการณ์นี้เพียงลำพัง

“ใกล้ถึงโรงพยาบาลแล้วครับ...เดี๋ยวเจอกันนะครับแม่”

อนรรฆกดตัดสายมารดาและเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นจนแดนไทยเดินจนเกือบจะวิ่งอยู่แล้ว แต่บอดี้การ์ดหนุ่มหัวใจสาวก็ไม่ได้บ่นเพราะเป็นห่วงผู้เป็นเจ้านายและเพื่อนรักอย่างกันต์ด้วยเช่นเดียวกัน

“คุณคริสเป็นยังไงบ้างครับบอส”

แดนไทยเก็บความอยากรู้เอาไว้ไม่ไหวจึงถามออกไปด้วยความเป็นห่วงคนทั้งสอง

“ปลอดภัยแล้วทั้งพ่อฉัน ทั้งกันต์”

บอดี้การ์ดหนุ่มหัวใจสาวถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะเร่งฝีเท้าให้ทันเจ้านายที่จ้ำอ้าวเดินไปยังห้องพักฟื้นของบิดาอย่างรวดเร็ว มือหนาผลักประตูห้องพักฟื้นออกก่อนร่างสูงจะถลาเข้าไปยืนข้างเตียงบิดา แล้วมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่เคร่งเครียดเมื่อเห็นสภาพบิดาที่แข็งแรงของตัวเองนอนนิ่งไม่ไหวติงบนเตียงแบบนี้

“เอียน...มาแล้วหรือลูก”

ทันทีที่ได้ยินสั่นพร่าของมารดา คนเป็นลูกก็เข้าไปกอดมารดาตัวเองเอาไว้อย่างปลอบโยน เรียกขวัญและกำลังใจของมารดาให้กลับคืนมา

“ไม่มีอะไรแล้วนะครับแม่...พ่อปลอดภัยแล้ว...ผมก็อยู่ตรงนี้แล้ว”

เพียงเท่านี้ผู้เป็นมารดาก็หลั่งน้ำตาออกมาทันทีด้วยความโล่งอก หัวใจที่หนักอึ้งด้วยความห่วงใยในตัวคนเป็นสามีเบาโหวงราวกับมีใครยกก้อนหินก้อนยักษ์ออกจากอกของนางเลยก็ว่าได้

“แม่ตกใจเหลือเกินลูก...ทำอะไรไม่ถูกเลย...ดีนะที่ได้แม่หนูคนนั้นอยู่เป็นเพื่อน”

คิ้วหนาได้รูปของอนรรฆขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อได้ยินมารดาพูดถึงบุคคลที่สาม

“แม่หนูคนไหนครับแม่...เธอเป็นใคร”

“เป็นคนที่ช่วยพาพ่อมาส่งโรงพยาบาลไงลูก”

อนรรฆพยักหน้าทันทีก่อนจะประคองมารดาให้นั่งบนโซฟาสำหรับเป็นที่นอนพักของคนมาเฝ้าไข้คนเจ็บอย่างอ่อนโยน สายตาเคร่งเครียดของคนเป็นลูกก็เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนด้วยเช่นเดียวกันยามมองคนเป็นมารดา

“แม่ไม่เข้าใจเลย นพขับรถให้พ่อกับแม่มาตั้งหลายปี ไม่เคยมีประวัติชนหรือเฉี่ยวด้วยซ้ำ แต่ทำไมมันถึงได้เกิดอุบัติเหตุแบบนี้ขึ้นได้”

ไม่ใช่แค่คุณอรรดาเพียงเท่านั้นที่สงสัย อนรรฆด้วยก็เช่นเดียวกัน เขาไม่เชื่อแน่นอนว่ามันคืออุบัติเหตุมีเพียงกันต์คนเดียวที่จะตอบความสงสัยของเขาได้

“บอสฮะ...กันต์ฟื้นแล้วฮะ”

แดนไทยยกมือขึ้นไหว้คุณอรรดาก่อนจะเอ่ยปากบอกคนเป็นเจ้านายเพราะก่อนเข้ามาชายหนุ่มย้ำนักหนาว่าถ้ากันต์ฟื้นแล้วให้เรียกเขาทันที ร่างสูงของอนรรฆลุกขึ้นยืนและเดินไปยังห้องพักฟื้นคนป่วยที่อยู่ติดกันกับห้องของบิดาของเขา กันต์ยกมือขึ้นไหว้อนรรฆทันทีที่ร่างสูงเดินเข้ามายืนอยู่หน้าเตียงคนป่วย

“ดีใจนะกันต์ที่นายปลอดภัย”

กันต์ยิ้มให้อนรรฆอย่างขอบคุณ

“ขอบคุณครับบอส...คุณคริสเป็นยังไงบ้างครับ”

สีหน้าของกันต์เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดยามที่ถามถึงอาการของบิดาของอนรรฆซึ่งถือว่าเป็นเจ้านายของเขาคนหนึ่งด้วยเหมือนกัน เขาทำงานกับครอบครัวนี้มานาน...นานจนเกือบจะคิดว่าครอบครัวนี้เป็นญาติของเขาด้วยซ้ำ ด้วยความที่เขาเป็นเด็กกำพร้าและเติบโตมาในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า ชีวิตของเขามีแต่ความลำบาก ดิ้นรนเอาตัวรอดในวงการมาเฟีย เขายังจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้นได้ดี...เขาบาดเจ็บแทบตายเนื่องจากโดนลอบทำร้ายหมายจะฆ่าปิดปากเขา อนรรฆกับแดนไทยเป็นคนช่วยเขาเอาไว้ เขาจึงสาบานกับตัวเองว่าจะรับใช้ครอบครัวนี้ไปจนตาย

“ปลอดภัยแล้ว...มันเกิดอะไรขึ้น ฉันไม่เชื่อหรอกว่ามันเป็นอุบัติเหตุ เพราะนพทำงานกับฉันมานาน พวกเรารู้ดีว่า นพระมัดระวังแค่ไหน”

คิ้วหนาของกันต์ขมวดเข้าหากันเมื่อคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ถึงแม้มันจะเกิดขึ้นเร็วมากแต่เขาก็ยังจำได้เลือนรางว่ามีรถบรรทุกคันหนึ่งพยายามปาดหน้ารถของพวกเขา...นพพยายามแซงให้พ้นออกมา และเมื่อแซงได้นพก็พยายามเหยียบคันเร่งให้ทิ้งระยะห่างจากรถบรรทุกคันนั้น แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือรถบรรทุกคันนั้นตั้งใจที่จะชนท้ายรถยนต์ของพวกเขาให้ตกเหว แต่โชคดีที่มันพลิกคว่ำอยู่บนถนน

“ไม่ใช่อุบัติเหตุแน่นอนครับ...นพตั้งใจที่จะแซงรถบรรทุกที่ขับฉวัดเฉวียนไปมา พอแซงพ้นแล้วรถบรรทุกคันนั้นกลับตั้งใจพุ่งมาชนท้ายหวังจะให้รถที่พวกเรานั่งตกเหว...มันไม่ใช่อุบัติเหตุอย่างแน่นอนครับบอส”

เมื่อได้ยินคำพูดของกันต์ สีหน้าเคร่งเครียดของอนรรฆกลับเพิ่มมากยิ่งขึ้น ดวงตาสีน้ำเงินเกือบดำวาวโรจน์ด้วยโทสะ สันกรามบดเข้าหากันแน่น ถ้าเป็นการจงใจฆ่าก็แสดงว่ามีคนที่จะจ้องทำร้ายครอบครัวเขาอยู่

“นพเป็นยังไงบ้างครับบอส...ปลอดภัยไหม”

แดนไทยถึงกับถอนหายใจออกมายาวเหยียดเป็นฝ่ายตอบคำถามของกันต์แทนอนรรฆเอง

“นพตายแล้ว...ตายคาที่”

กันต์มองหน้าแดนไทยอย่างตกตะลึง สีหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นเศร้าสร้อยนึกสงสารเพื่อนร่วมงานที่โชคร้าย

“นายคิดว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้กันต์”

ดวงตาของกันต์วาวโรจน์ด้วยโทสะด้วยเช่นเดียวกันเมื่อนึกถึงคนที่อนรรฆพูดถึง ใช่...ศัตรูทางการค้าและศัตรูที่จ้องจะทำร้ายครอบครัวแบรนดอนมีเพียงคนเดียว นั่นก็คือคนที่ให้คนมาทำร้ายหมายจะฆ่าปิดปากเขาด้วยเช่นเดียวกัน พวกมันคงแค้นที่ไม่สามารถฆ่าเขาได้ แถมเขายังทำงานให้กับศัตรูหมายเลขหนึ่งของพวกมันอย่างตระกูลแบรนดอนของอนรรฆความแค้นเลยเพิ่มเป็นสองเท่า

“มันเป็นใครไปไม่ได้หรอกครับ...นอกจากไอ้จอร์จ”

สันกรามของอนรรฆบดเข้าหากันแน่น สองตาวาวโรจน์ จอร์จ เดวา คือศัตรูหมายเลขหนึ่งของเขาตั้งแต่สมัยบิดาของเขาประมูลการนำเข้าและส่งออกซอฟต์แวร์คอมพิวเตอร์ได้ และการประมูลครั้งนั้นก็สร้างรายได้ให้กับพวกเขาอย่างมหาศาล ใครหลายคนเล็งไว้ว่าบริษัทของจอร์จจะต้องเป็นผู้ที่ประมูลการขายครั้งนี้ได้ และจอร์จเองก็เอ่ยปากบอกใครต่อใครหลายคนอย่างมั่นใจว่าบริษัทเอ็นอีโอของจอร์จต้องชนะการประมูล แต่ทุกอย่างกลับผิดคาดพลิกหน้ามือเป็นหลังมือเพราะคนที่ประมูลการขายครั้งนี้ได้คือบริษัทของเขานั่นเอง จอร์จเสียหน้าและแค้นใจเป็นอย่างมาก และความแค้นก็บวกเพิ่มเป็นทวีคูณเมื่ออนรรฆเป็นคนช่วยชีวิตของกันต์เอาไว้ให้พ้นจากการถูกฆ่าปิดปาก ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงเขาคงต้องรีบจัดการปัญหาตรงนี้ให้จบสิ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่มันจะนำอันตรายมาให้ครอบครัวและคนในปกครองของเขา