9

กันต์ผายมือให้กมิตตราเดินนำหน้าไปก่อน เมื่อเห็นป้ายชื่อหน้าห้องกมิตตราก็หยุดมอง คริส แบรนดอน นี่คือชื่อนามสกุลของคนที่เธอช่วยชีวิตเอาไว้หรือ เรียวปากบางของหญิงสาวยกสูงขึ้นเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นเคาะประตูสองครั้งและผลักเข้าไป

“ตายแล้ว...ยัยหนูแก้ม...มาได้ยังไงลูก”

คุณอรรดาหันไปมองที่ประตูเมื่อได้ยินเสียงเคาะก่อนที่รอยยิ้มของนางจะแย้มออกมาอย่างยินดีเมื่อเห็นคนที่เธอนึกถึงอยู่ในเวลานี้ และเสียงเรียกของอรรดาทำให้คนป่วยที่นอนอยู่บนเตียงหันมามองด้วยเช่นเดียวกัน คริสยิ้มออกมาอย่างยินดี สายตาจับจ้องที่ใบหน้าหวานของกมิตตราด้วยสายตาอ่อนโยน

“สวัสดีค่ะคุณป้า...สวัสดีค่ะคุณลุง...ค่อยยังชั่วขึ้นหรือยังคะ”

“ในที่สุดก็ได้เจอกันเสียที...ลุงนึกว่าจะไม่มีโอกาสได้เห็นผู้มีพระคุณของลุงเสียแล้ว”

คริสเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่ม สายตามองกมิตตราอย่างยินดี

“มานั่งใกล้ ๆ ลุงสิลูก”

น้ำเสียงปรานีของคริสทำให้กมิตตราหันไปมองหน้าคุณอรรดาทันทีเมื่อเห็นนางพยักหน้าน้อย ๆ หญิงสาวจึงเขยิบเข้าไปชิดเตียงของคนป่วย

“แก้มเอามะเขือเทศที่ปลูกเองมาฝากค่ะ...ขอโทษนะคะแก้มไม่ได้ซื้อของมีราคามาเยี่ยมคุณลุง”

“ถ้าหนูซื้อของแพงแบบนั้นมา ลุงจะไม่รับของเยี่ยมของหนูเด็ดขาด”

กมิตตรายิ้มออกมาอย่างยินดีเมื่อได้ยินคำพูดแบบนั้นของคริส กระเช้ามะเขือเทศของเธอถูกส่งให้คริสทันที คนป่วยจึงรับเอาไว้และเป็นคุณอรรดาที่ยื่นมือเข้าไปช่วยคริสถือและหยิบมาวางบนโต๊ะเล็ก ๆ ข้างเตียงคนป่วย

“ลุงขอบใจหนูมากที่ช่วยชีวิตลุงเอาไว้ ถ้าไม่ได้หนู...ลุงคงไม่มีโอกาสมานั่งอยู่ตรงนี้”

สายตาขอบใจอย่างจริงใจของคริสมองมาที่กมิตตราอย่างอ่อนโยน ในขณะที่หญิงสาวกลับยิ้มออกมาอย่างจริงใจเช่นเดียวกัน

“ไม่ต้องขอบคุณแก้มหรอกค่ะ...ต่อให้ใครมาเจอแบบแก้มก็ต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้ว”

“เห็นไหมคุณ...ผมมองไม่ผิด ไม่เหมือนไอ้ลูกชายตัวแสบของคุณหรอก...มองโลกในแง่ร้าย”

คริสหันไปพูดกับอรรดาทันที ทิ้งให้กมิตตรามองอย่างงง ๆ ว่าคริสพูดถึงเรื่องอะไร

“รู้ไหมลุงให้คนไปสืบเสาะหาที่อยู่ของหนูเพราะคิดว่าจะไม่ได้เจอกัน...ลุงยังไม่ได้ขอบใจหนูเลย แต่โชคก็เข้าข้างส่งหนูมาหาลุงจนได้”

“แก้มก็ดีใจนะคะที่คุณลุงปลอดภัย”

รอยยิ้มอบอุ่นของกมิตตราอดทำให้คริสยิ้มตอบกลับมาไม่ได้ คุณอรรดาก็เช่นเดียวกัน...เธอรู้สึกถูกชะตากับหญิงสาวคนนี้อย่างประหลาด นึกถึงสิ่งที่คริสบอกกับเธอขึ้นมาทันที

“รู้ไหมไอ้ลูกชายตัวแสบของคุณน่ะมองโลกในแง่ร้ายจนเกินไป ถ้ามีใครสักคนมาช่วยเปลี่ยนทัศนคติของมันได้คงดี...คุณว่าไหม”

ในตอนนั้นนางทำได้เพียงแค่มองคนเป็นสามีอย่างสงสัย ไม่เข้าใจว่าคริสพูดเรื่องนี้ขึ้นมาทำไม

“คุณจะว่ายังไง...ถ้าเราจะจับคู่ให้ยัยหนูแก้มกับตาเอียน”

คุณอรรดาจำได้ว่าเธออึ้งไปครู่ใหญ่เพราะคิดไม่ถึงว่าสามีจะมีความคิดเดียวกับเธอที่ได้แต่แอบคิดคนเดียว แต่เมื่อได้ยินสามีพูดออกมาแบบนั้นนางจึงยิ้มออกมาอย่างยินดีพร้อมกับพยักหน้าเร็ว ๆ เห็นด้วยกับความคิดของสามี

“เมื่อวันก่อนเรายังคุยกันไม่เต็มที่เลย...หนูแก้มทำงานหรือยังลูก”

อรรดาเอ่ยปากถามกมิตตราด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ยังค่ะคุณป้า...แก้มกำลังหางานอยู่...อยากหาให้ได้เร็ว ๆ เหมือนกันค่ะ เพราะอยากแบ่งเบาภาระของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แค่ส่งให้แก้มเรียนจบปริญญาตรีนี่ก็ใช้เงินมากพออยู่แล้ว”

คริสมองหน้าภรรยานิดก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ ให้เธอดำเนินการต่อ คุณอรรดาจึงเอื้อมไปหยิบซองสีขาวในกระเป๋าถือของตัวเองก่อนจะส่งให้กมิตตรา

“อะไรคะคุณป้า”

“ป้ากับลุงไม่รู้จะตอบแทนหนูยังไง...ถ้าหนูไม่รังเกียจช่วยรับสิ่งนี้ไว้แทนคำขอบคุณของลุงกับป้าได้ไหม”

กมิตตราเอื้อมมือไปหยิบซองขาวตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ เพียงแค่เปิดออกดู ดวงตากลมโตของเธอถึงกับเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจเมื่อเห็นกระดาษที่เป็นเช็คเงินสดหนึ่งใบ และพอเห็นจำนวนเงินกมิตตราก็ตกใจจนบอกไม่ถูก

“นี่มันเงินนี่คะ...เอามาให้แก้มทำไม”

“ถือเสียว่ามันเป็นสินน้ำใจจากลุงกับป้า...หนูช่วยรับไว้ได้ไหม”

กมิตตรามองหน้าอรรดาสลับกับคริสก่อนจะส่งซองสีขาวคืนกลับให้คุณอรรดาที่ไม่ยอมรับมันจากเธอ

“การที่ช่วยเหลือคุณลุง แก้มไม่ได้ถือว่ามันเป็นบุญคุณและต้องจ่ายค่าตอบแทนแบบนี้ คุณลุงกับคุณป้ามองแก้มผิดไปแล้ว”

น้ำเสียงสั่นเครือของกมิตตราดังออกมาเพราะไม่คิดว่าอรรดากับคริสจะตีราคาน้ำใจของเธอเป็นตัวเงิน เมื่อเห็นรอยแดงในดวงตาคู่กลม อรรดากับคริสถึงกับตกใจ ร้อนใจและนึกเสียใจกับการกระทำของตัวเอง

“ไม่ใช่อย่างนั้นลูก...เอาเป็นว่าป้าขอโทษแล้วกันที่คิดตีราคาน้ำใจของหนูแบบนี้...ไม่รับก็ไม่รับ”

“ลุงก็ขอโทษด้วยลูก...นี่เป็นความคิดของลุงคนเดียว ได้ฟังจากป้าเขาว่าหนูเป็นเด็กกำพร้าก็คิดว่าหนูคงจะลำบากน่าดู ลุงก็แค่อยากช่วย”

รอยยิ้มอย่างอ่อนโยนของกมิตตราแย้มออกมาดวงตาที่มีน้ำใสคลอหน่วยตามองคริสอย่างอ่อนโยน ไม่เหลือเค้าความโกรธหรือไม่พอใจอยู่อีกเลย

“แก้มเข้าใจค่ะว่าคนสมัยนี้ต้องการช่วยเหลือคนเพียงเพื่อหวังผลตอบแทนเท่านั้น...แต่แก้มไม่ได้คิดแบบนั้น แก้มช่วยคุณลุงอย่างที่เพื่อนมนุษย์คนหนึ่งพึงจะกระทำให้แก่กัน ไม่ได้ต้องการค่าตอบแทนหรือหวังผลอะไรทั้งสิ้น”

ทั้งคุณอรรดาและคริสมองหน้ากันอย่างปลาบปลื้มเมื่อนางและสามีมองคนไม่ผิดจริง ๆ และการให้เงินนี่ก็เป็นความคิดของสามีที่ต้องการลองใจหญิงสาวตรงหน้า ทั้ง ๆ ที่เชื่ออยู่เต็มอกว่ากมิตตราไม่มีทางรับเงินจำนวนนี้อย่างแน่นอนและมันก็เป็นอย่างที่นางกับสามีคิดจริง ๆ

“นั่นไง...เป็นอย่างที่ผมคิดไว้ไม่มีผิด...คนที่ไหนจะช่วยกันง่าย ๆ มันก็หวังผลประโยชน์กันทั้งนั้น”

น้ำเสียงเหยียดหยันของใครบางคนที่ดังเข้ามาภายในห้องทำให้กมิตตราหันไปมองยังต้นเสียงทันที ดวงตากลมโตประดุจตากวางมองจ้องใบหน้าคนที่เข้ามาใหม่อย่างตกตะลึง เธอยอมรับว่าผู้ชายตรงหน้าหล่อเหลาอย่างหาตัวจับได้ยาก เธอไม่เคยเห็นใครหน้าตาดีแบบนี้นอกจากพวกดารา พอเห็นรอยเยาะหยันในแววตาสีน้ำเงินจนเกือบดำของเขา กมิตตราก็ดึงสติตัวเองให้คืนมา