บทที่ 2 น้องเหมียว 1

ตื่นมาในตอนเช้า สุทินตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงียขยี้ตาก็เห็นเจ้าแมวขี้เซากำลังนอนสบายใจอยู่ข้างตัว จะว่าไปเจ้าแมวตัวนี้มันก็ฉลาดอยู่เหมือนกันนะ มันไม่ยอมนอนที่คนใช้จัดหาให้ กลับขึ้นมานอนบนเตียงเขาหน้าตาเฉย ไม่ยอมกินอาหารเม็ด กินอาหารเหมือนคน

            แมวประหลาด

            สุทินคิดได้แค่นั้นก็เดินเข้าไปในห้องน้ำชำระร่างกายนานพอควร ก่อนเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดตามตัว เขาชินกับการเดินเปลือยทั่วห้อง โดยไม่สนฟ้าสนดินอะไรทั้งนั้น เจ้าโลกของเขามันไม่ขันมานานแล้ว ไม่คึกคักเหมือนสมัยยังหนุ่ม ๆ ตั้งแต่ผู้เป็นบิดาเสียไป สุทินก็ต้องรับช่วงต่อความเครียดมากมายเข้าจู่โจมจนแทบไม่มีความรู้สึกต้องการทางร่างกาย หรือ เซ็กซ์เสื่อมไปแล้ว

            นั่นเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ สุทินไม่ยอมตกลงคบใครทั้งสิ้นจนถึงวันนี้ 

            ตอนนี้เขาควรเครียดงานที่สั่งให้ไอ้ดินไปทำ ไม่รู้ว่ามันไปถึงไหนแล้ว ข้อความล่าสุดบอกว่าจัดการเรียบร้อยแล้ว อีกไม่นานพวกมันจะยอมโอนที่ให้เขา   สุทินถึงกลับมานอนบนเตียง เจ้าพ่อไม่ลืมส่งข้อความหาลูกน้องให้ซื้อกรงมาให้แมวมึงด้วย   

            “เดือดร้อนกูจริง”

            ปากก็บ่นไปแบบนั้น แต่สายตาพลันเหลือบมองบนเตียง สภาพที่นอนมันเปลี่ยนไปจากเดิมสิ่งที่อยู่ใต้ผ้าห่มเหมือนมีคนนอนอยู่

            ผี?

            คำถามเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวของเจ้าพ่อ

            ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยกลัวใครมาก่อน จะมากลัวผี พอจะก้าวไปที่ใกล้เตียงนอนที่มีวัตถุประหลาดอยู่ใต้ผ้าห่ม ขาก็แข็งขึ้นมา

            สุทินสูดลมหายใจเข้าปอดลึก  ๆ เดินที่เตียง จนเดินมาหยุด ก้มมองสิ่งที่นอนอยู่ใต้ผ้าห่ม เขาหวั่นกลัวอยู่เล็กน้อย ก่อนกลั้นใจยื่นมือไปจับผ้าห่ม และต้องสูดลมหายใจเข้าปอดอีกครั้ง เมื่อต้องเลิกผ้าห่มออกแรง ๆ

            พรึ่บ!

          แรงกระชากด้วยแรงมหาศาลจากน้ำมือของเจ้าพ่อหนุ่มปลิ่วลงไปบนเตียง นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ  เรือนร่างเปลือยเปล่าของเด็กหนุ่มวัยกำหนัด ผิวขาวเนียนกริบ กำลังนอนขดตัวตะแคงข้าง ดวงตาคมเคลื่อนมาตามใบหน้าขาวอมชมพู ริมฝีปากเรียวเล็ก สันจมูกโด่งรั้น ดวงตากลมโตกำลังหลับตาพริ้ม ปากก็เริ่มขมุบขมิบ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ

            เจ้าพ่อหนุ่มถึงกลับมือสั่น

            มาได้ไงวะ

            เขาจำได้เมื่อคืน เขาไม่ได้ลากผู้ชาย หรือ โอเมก้าที่ไหนมาด้วย และไม่มีทางเป็นไปได้อีกอย่าง แก่นกายที่สงบนิ่งมาหลายปีจู่ ๆ มันก็ค่อย ๆ แข็งขันขึ้นมา 

            เขาอยากจะบ้าตาย 

            มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น ว่าแล้ว เจ้าพ่อที่ไม่เคยหวั่นไหวสิ่งไหน หัวใจในอกเต้นตุ๊บ ๆ ต่อม ๆ สุทินรีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที คิดว่าตัวเองต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ เมื่อคืนเขานอนกับเจ้าแมวตัวนั้น ตื่นก็ยังเห็นมันนอนอยู่ตรงนั้น แล้วเมื่อกี้คือเด็กหนุ่มหน้าหวานนอนเปลือยบนเตียง 

            ฝ่ามือยกขึ้นลูบอกตัวเอง นานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่ใจเต้นแบบนี้ นานเท่าไหร่แล้วที่ความรู้สึกอยากขึ้นมา  เมื่อกี้สุทินไม่ได้ตาฝาดไปแน่ ๆ

            เจ้าพ่อสุทินรวบรวมสติ เขาไม่เคยรู้สึกประหม่าเท่านี้มาก่อน  ตัดสินใจเดินออกมาข้างนอกห้องน้ำ ตรงดิ่งไปที่เตียงนอน โดยที่เขาเองก็ยังไม่ใส่เสื้อผ้า เจ้าโลกของเขายังแข็งขันแต่ไม่ใช่ปัญหา นึกชอบใจที่ความรู้สึกนี้กลับมาอีกครั้ง....

            มากลับมาอีกครั้ง ร่างหนุ่มน้อยกลายเป็นเจ้าแมวดำที่นอนขดตัวเสียแล้ว

            มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย

            เขาไม่ได้ตาฝาด 

            สุทินอุ้มเจ้าแมวที่นอนขี้เซาไม่ยอมตื่นสักขึ้นมา ชูขึ้น เจ้าแมวขี้เซาเหมือนมันจะรู้ตัวว่าถูกดึงออกจากที่นอนอุ่น ๆ ลืมตาเห็นมนุษย์หน้าเหี้ยม มองมาราวกับกินเลือดกินเนื้อ

            “มึงเป็นตัวอะไร”

            เจ้าพ่อคนโหดเขย่าแมวไปมา

            ส่วนเจ้าแมวมันไม่พอใจอย่างมากที่ถูกปลุกขึ้นมาทำกายกรรมบนอากาศ มือป้อมเล็บคมพยายามข่วนหน้าตาหล่อ ๆ ของเจ้าพ่อสุทินแต่ไม่โดนเสียที

            “เหมี้ยว”

            “มึงเป็นตัวอะไรบอกมานะเจ้าแมวบ้า”   สุทินมั่นใจล้านเปอร์เซ็นว่าเจ้าแมวตัวนี้มันไม่ธรรมดา มันต้องเป็นมนุษย์ต่างดาวปลอมตัวมาแน่ ๆ

            “เหมี๊ยว” (ปล่อยเราเดี๋ยวนี้นะ เจ้ามนุษย์)  

            “มึงเป็นใคร”

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

            “นายครับ ผมจัดการไอ้เดวิดเรียบร้อยแล้วครับ มันโอนที่ดินให้นายเรียบร้อยแล้ว ผมซื้อกรงน้องเหมียว มีเอกสารที่นายขอมาด้วยครับ”

            เสียงเคาะประตูรัว ๆ พร้อมกับการรายงานที่ละเอียดฉบับไอ้ดิน บางทีไปขี้ไปเยี่ยวมันยังรายงานเขา

            “นายครับ แมวผมอยู่ไหนครับ แก้วบอกว่า แมวมันตามนายมา”  เสียงร้องตะโกนจากนอกห้อง ก่อนเปิดประตูเข้ามา  ไอ้ดินมันก็ชอบเปิดประตูเข้ามาในห้องด้วยเป็นห่วง

            สุทินคว้าผ้าขนหนูสีขาวมาพันรอบเอวตัวเองเอาไว้ มือข้างหนึ่งก็จับเจ้าแมวพยศเอาไว้

            “มึงเข้ามาทำเหี้ยอะไรเนี่ย ไม่ให้สุ้มไม่ให้เสียง”

            “อ้าว ผมบอกนายแล้วนะครับ ตะโกนดังขนาดนั้น หรือนายหูหนวกแล้วครับ”

            ดูมัน ลูกน้องดีเด่น พอเจอหน้าก็กวนตีนเขาทันที เออ มันคือ ไอ้ดินตัวจริงเสียงจริง

            “เออ...วางไว้นั้นแหละ”  สุทินพยักหน้าให้ลูกน้องเอาเอกสารไปวางบนโต๊ะ  

            “ผมขอเจ้าแมวคืนได้ไหมครับนาย เห็นน้องแก้วบอกว่า มันกวนนายตลอดเลย ขอบคุณนะครับที่ดูแลมันแทนผม” ดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองเจ้านายตัวเองที่วันก่อน ยังไล่เขาให้เอาแมวตัวนี้ไปทิ้ง แต่วันนี้เจ้าแมวตัวนุ่มฟูอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของเจ้านายสุดเหี้ยม

            “ไม่ มันเป็นของกูแล้ว”