บทที่ 2 น้องเหมียว 2

“ไม่ มันเป็นของกูแล้ว”

            “หา! ไหนนายบอกว่าไม่ชอบสัตว์หน้าขนยังไงละครับ”  ดิน ลูกน้องคนสนิทที่ทำงานมานานมองเจ้านายตาปริบ ๆ  สมองประมวลผลแทบไม่ทัน ไม่เจอเจ้านายแค่คืนเดียวเองเปลี่ยนไปจากคนไม่รักสัตว์กลายเป็นคนรักสัตว์เฉยเลย เหตุการณ์เกิดขึ้นไวขนาดนี้ไอ้ดินก็อึ้งแดกไปเลยสิครับ

            “เออ ตอนนี้มันเป็นแมวกูแหละ มึงออกไปได้แล้ว เออ มึงบอกป้าน้อยด้วยวันนี้กูอยากกินแซลมอน เตรียมเสิร์ฟสองที่ ที่ห้องทำงาน”

            ดินมองเจ้านายก่อนพยักหน้ารับอย่างงง ๆ มือก็เกาหัวก่อนเดินออกไป ตอนแรกเข้ามาหวังจะมาเอาแมวไปฟัดเสียหน่อย ดินคงต้องเลี้ยงเองในห้อง ถ้าไปทำงานก็คงต้องฝากเด็กในบ้านคุณสุทินเลี้ยง เจ้านายเขาเป็นคนปากร้ายแต่ใจดี  

            พอลูกน้องคนกวนตีนเดินออกไปนอกห้องเรียบร้อยแล้ว เจ้าแมวชูขึ้นมองหน้ามันอย่างหาเรื่อง ใครจะคิดว่าเจ้าพ่อที่ใคร ๆ ต่างกลัวกำลังเล่นจ้องตากับแมวน้อยอยู่ตอนนี้

            “มึงเป็นใคร”

            สุทินเค้นเสียงถามเจ้าสัตว์หน้าขน

            “กูรู้นะว่ามึงเป็นคน แล้วทำไมมึงกลายเป็นแมว มึงเป็นตัวอะไรกันแน่”  

            เท่าแหละ เจ้าแมวมันดิ้นสุดชีวิต จนสำเร็จ กระโดดลงบนพื้นแล้ววิ่งหาที่หลบภัย

            แย่แล้ว

          เจ้าแมวตัวสั่นงันงกด้วยความกลัว พอมนุษย์นี้ทำหน้าเข้ม  ทำเสียงขึงขังก็หวาดกลัวขึ้นมา มนุษย์อ่านใจยากยิ่งกว่าอะไร

            เมื่อรู้ตัวว่าเผลอทำหน้าเข้มแบบที่เคยใช้ขู่ศัตรูมาขู่แมวน้อยผู้น่าสงสาร ก็รีบเข้าไปปลอบถ้าเกิดว่าเจ้าแมวตัวนี้แปลงร่างเป็นคนได้จริง ๆ ก็นับว่า หน้าตาดีไม่น้อยแถมเขากำลังทำให้เด็กน้อยร้องไห้ อีกด้วย คิดแล้วหัวใจแข็งแกร่งดั่งหินผาก็ใจกระตุก

            “โอ๋ ๆ มานี่มะ น้องเหมียว มาหาพี่นะครับ เด็กดี”

            จากมึง กู อยู่ดี ๆ มนุษย์หยาบคายผู้นี้ น้ำเสียงแปรเปลี่ยนไปในทางที่ไพเราะทันที ช่างอ่านใจยากเสียจริง

            เจ้าแมวที่ได้ชื่อใหม่ว่า น้องเหมียว  มองเจ้าพ่อหน้าเหี้ยมตาขวาง อย่างไม่เชื่อใจเท่าไหร่ แต่ก็ยอมเดินออกมานั่งตรงหน้ามนุษย์

            “โอ๋ ๆ นะครับ น้องเหมียว หิวข้าวไหมครับ”

             การที่เจ้าพ่อพูดเพราะ ๆ ไม่ได้เกิดขึ้นง่าย ๆ สุทินมีแผนการร้าย เขาต้องรู้ให้ได้ว่าแมวตัวนี้คือเด็กหนุ่มที่ต้องตาต้องใจเขาเหลือเกิน  

            ใบหน้าหล่อเหลาเหลี่ยมจัดยกยิ้มมุมปากเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ ฝ่ามือหยาบ ๆ ก็ลูบขนนุ่ม ๆ นึกประหลาดใจทำไมขนเจ้านี่ไม่มีสักกะตังเลย แถมยังตัวหอม แปลกพิลึก

            “เหมี๊ยว”  

          นิ้วก็เกาคางให้เจ้าแมวขนนุ่ม

            หึ !

          เห็นแก่เจ้ามนุษย์ยอมเกาคางให้เรา เราเลยไม่โกรธเรื่องเมื่อกี้ ความในใจของน้องเหมียวที่เหลือกตามองก่อนจะทำหน้าพริ้มหลับตา

            “ชอบให้เกาคางเหรอ”

            เจ้าพ่อยกยิ้มมองเจ้าแมวที่ดูเหมือนมันจะชื่นชอบให้เกาคาง  เจ้าพ่อหนุ่มต้องรู้ให้ได้ว่า เจ้าแมวนี่ มันไม่ธรรมดา

            หลังจากแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว วันนี้เขาไม่เข้าบริษัทนั่งทำงานอยู่ในห้องเช่นเดิม ฝากเรื่องให้ไอ้ดินไปจัดการให้เหมือนเดิม ถึงไอ้ดินมันจะกวนประสาทเขาจนปวดหัว แต่ถ้าเรื่องงานก็ไว้ใจมันได้ เขามีเรื่องค้างคาใจ เขาต้องรู้ให้ได้ว่า เจ้าแมวตัวนี้ สามารถกลายร่างเป็นคนได้

            “เจ้าเหมียวมานี่”

            สุทินตบตักแกร่งของตัวเองหลายครั้ง เรียกให้เจ้าแมวที่กำลังเลียทำความสะอาดขนสีดำของตัวเอง สุทินอยากรู้จริง ๆ ว่ามันจะยอมทำตามคำสั่งหรือเปล่า

            เจ้าเหมียวที่เหมือนจะดื้อรั้นในช่วงแรง ก็ยอมเดินอาด ๆ หางชูชันขึ้นเดินมาหาเขา ก่อนจะกระโดดขึ้นมานั่งบนตัก อาหารบนโต๊ะ เป็นสเต๊กแซลมอน กลิ่นหอม ๆ ของมันทำให้เจ้าแมวตาโตวาววับ จนสุทินจับสังเกตได้ มุมปากยกยิ้ม

            เจ้าแมวนี่ช่างรู้เสียจริง

            น่าทานจัง!

          เจ้าแมวที่เพิ่งเคยเห็นอาหารน่าทานแบบนี้ครั้งแรกกลืนน้ำลายลง อยากลองเอามือขนของตัวเองไปจับจัง อยู่ในอาณาจักรกินแต่ผักกับผลไม้  

            “หิวเหรอ”

            เสียงทุ้มนุ่มนวลดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มหวาน ราวกับว่ามีประกายแวววับที่นัยน์ตาของเจ้าพ่อผู้ทรงอำนาจ ตั้งแต่มาอยู่บ้านหลังนี้ เจ้าแมวไม่เคยเห็นมนุษย์หน้าเหี้ยมผู้นี้ยิ้มมาก่อน  มันช่างต่างจากตอนที่ตีสีหน้าเข้มราวฟ้ากับเหว

            คิ้วแทบจะขมวดเป็นปมเมื่อเห็นเจ้าแมวมองหน้าเขา ก่อนจะก้มหั่นเนื้อผ้าเป็นชิ้นเล็ก เอาส้อมจิ้มเนื้อปลามาใกล้ปากเล็กจิ้มลิ้มของเจ้าแมวตัวท้วม

            “เหมี๊ยว”

            “กินสิ”

            ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยพูดเพราะกับใครที่ไหนมาก่อน ต้องมาพูดเพราะ ๆ กับแมวตัวนี้ เรื่องนี้อย่าให้พวกลูกน้องมันรู้เด็ดขาดว่าเขาใจอ่อนกับสัตว์หน้าขน สายตาคมกริบจดจ้องมองปลายลิ้นเล็กกำลังยื่นออกมาเลียเล็ม เพิ่งเคยกินครั้งแรกสิท่า  การทำแบบนี้มันก็ยิ่งเพิ่มเปอร์เซ็นต์ความมั่นใจให้สุทินมากขึ้น

            เจ้าแมวผู้ใสซื่อไฉนจะตามทันเล่ห์เหลี่ยมของมนุษย์!