All Chapters of เจ้าพ่อทาสแมว (เมีย): Chapter 1 - Chapter 10

“เห้ย....ไอ้ดิน ไอ้เหี้ย มึงไปเก็บอะไรมาเนี่ย” สุทินกู่ร้องเรียกลูกน้องคนสนิท เจ้าพ่ออย่างเขาอยากจะบ้าตายวันละร้อยรอบกับการที่มีลูกน้องเป็น ดิน ใช่ มันชื่อ ดิน โดด ๆ เป็นลูกชายของลูกน้องคนสนิทของพ่อเขาเอง มันเด๋อ ๆ ด๋า ๆ มาตั้งแต่เกิด หรือมันอาจจะฉลาดจนกวนประสาทเขา ถ้าไม่ติดว่ามันเป็นคนที่ซื่อสัตย์ รักเพื่อนพ้อง รักเจ้านาย เป็นที่รัก ทุกคนในบ้าน เขาคงไม่ปล่อยมันเอาไว้แน่ ๆ แถมมันยัง แสนซื่อ มาก “ก็แมวไงครับนาย” ดินตอบทำหน้าซื่อ อย่างที่มันชอบทำ ไอ้ดิน นอกจากหน้าตาที่หล่อแพ้เขาไปนิดหนึ่ง มันก็ไม่มีอะไรที่มันได้ดั่งใจเขาเลย เสี่ยสุทิน หรือ เจ้าพ่อสุทิน หรือ ทิน ไม่ถูกใจเอามาก ๆ เมื่อเห็นตะกร้าใส่มันเทศหัวใหญ่ ๆ โต ๆ ตรงหน้า พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ แล้วท่องพุทโธ ช้า ๆ “แล้วนี่อะไร” นิ้วชี้เรียวยาวชี้ไปที่ตะกร้ามันเทศ พลางส่งสายตาดุ ๆ ให้ลูกคนน้องคนซื่อ “ก็มันไงครับ” ดินตอบซื่อ ๆ เลิกคิ้วมองเจ้านายสุดรักอย่างงง ๆ เมื่อตอนบ่ายก็สั่งเขาเองว่าไปเก็บมัน “กูรู้” “รู้แล้วทำไมนายยังถามครับ” มือก็กุมเป้ายืดอก สู

“ยังไม่ลงไปอีก” พอออกมาจากห้อง เจ้าพ่อตัวโต กล้ามแน่นพราวไปด้วยหยดน้ำที่เกาะอยู่ประปราย เช็ดผมมองเจ้าแมวที่นอนอยู่บนเตียงของเขา ไม่รู้ว่าไอ้ดินเก็บมาแล้วทำความสะอาดมาหรือเปล่า เห็บหมัดจะมีหรือเปล่า เสี่ยสุทินยิ่งเป็นคนรักสะอาดอยู่ด้วย นอกจากเจ้าแมวมันไม่สนใจผู้เป็นนายใหญ่ของบ้านหลังนี้แล้ว มันยังเมินอีกต่างหาก “มึงพูดยากจังว่ะ แมวบ้า อย่าให้กูต้องจับโยนออกนอกบ้านนะเว้ย” หนุ่มเปลือยเปล่าคว้าเจ้าแมวสีดำตัวท้วมขึ้นมา จนมันตื่น ดิ้นไปดิ้นมาในกำมือของสุทิน เขามันคนเหี้ยม สามารถบีบคอแมวให้ตายเลยล่ะ แต่สายตากลับเผลอจ้องมองเข้าในดวงตากลมโตแป๋ว ตาละห้อย หัวใจแกร่ง ๆ ของเจ้าพ่อสุดหล่อถึงขึ้นกระตุกไหวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “มึงไปนอนตรงตะกร้าเลย” เสี่ยผู้ไม่เคยดูแลสัตว์เลี้ยงมาก่อน เอาแมวไปไว้ในตะกร้าผ้าที่ใช้แล้วของตน ส่วนตัวเองก็เดินฮัมเพลงไปที่ตู้เสื้อผ้า ยี้ เจ้ามนุษย์บ้า เอาเรามาไว้ในกองผ้าสกปรกได้ยังไง แถมหน้าไม่อายเดินไปเดินมาไม่ใส่เสื้อผ้า เจ้าแมวน้อยนึกในใจ โผล่หน้าออกมาจากตะกร้าแล้วกระโดดออก แค่คิดว่าตัวเอง

เจ้ามนุษย์หน้าโหด ชิ! “อิ่มแล้ว กูจะกินบ้าง” สุทินมองเจ้าแมวที่นั่งนิ่งตรงหน้ามองหน้าเขาเหมือนมีอะไรติดอยู่ แต่คนมั่นใจอย่างเขาส่องกระจกก่อนลงมา ไม่มีอะไรติดแน่นอน แต่เจ้าแมวตัวนี้มันกำลังมองหน้าหาเรื่องเขาต่างหากล่ะ แต่ช่างเถอะ อย่างน้อยวันนี้ก็มีเพื่อนกินข้าว “นายท่าน จะให้เอามาอีกจานไหมคะ” แก้วที่ยืนอยู่ไม่ห่างเห็นนายมัวแต่หั่นเนื้อให้เจ้าแมวน่ารักกินจนเนื้อในจานเหลือน้อย “ไม่ต้อง ฉันอิ่มแล้ว” นายท่านกินแค่ไม่กี่คำก็ลุกหนีทิ้งให้เจ้าแมวที่กำลังทำความสะอาดขนตัวเองโงหัวขึ้นมองตามมนุษย์หน้าเหี้ยม พอแก้วจะวิ่งมาอุ้มเจ้าแมว แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เจ้าแมวตัวอ้วนกระโดดพลิ้วไม่เกรงใจน้ำหนักตัวตามนายท่านขึ้นไปบนห้อง เจ้าพ่อสุทินขึ้นมาทำงานเช่นเดิม ไม่ได้สนใจเจ้าแมวที่เดินตามเหมือนสตอล์คเกอร์ สายตากลมโตจ้องมองเขากลมแป๋วอยู่ที่มุมประตู มันจดจ้องเหมือนกำลังสงสัยพฤติกรรมของมนุษย์ผู้นี้ ห่าว! ง่วงจัง มาอยู่โลกนี้แล้วกลายร่างไม่ได้ แย่จัง พออยู่ในร่างเดิมทีไรก็ง่วงทุกที เจ้าแมวตัวพลิ้วเดินส่ายสะโพกนวดนาดเข้าไป

“ไม่ มันเป็นของกูแล้ว” “หา! ไหนนายบอกว่าไม่ชอบสัตว์หน้าขนยังไงละครับ” ดิน ลูกน้องคนสนิทที่ทำงานมานานมองเจ้านายตาปริบ ๆ สมองประมวลผลแทบไม่ทัน ไม่เจอเจ้านายแค่คืนเดียวเองเปลี่ยนไปจากคนไม่รักสัตว์กลายเป็นคนรักสัตว์เฉยเลย เหตุการณ์เกิดขึ้นไวขนาดนี้ไอ้ดินก็อึ้งแดกไปเลยสิครับ “เออ ตอนนี้มันเป็นแมวกูแหละ มึงออกไปได้แล้ว เออ มึงบอกป้าน้อยด้วยวันนี้กูอยากกินแซลมอน เตรียมเสิร์ฟสองที่ ที่ห้องทำงาน” ดินมองเจ้านายก่อนพยักหน้ารับอย่างงง ๆ มือก็เกาหัวก่อนเดินออกไป ตอนแรกเข้ามาหวังจะมาเอาแมวไปฟัดเสียหน่อย ดินคงต้องเลี้ยงเองในห้อง ถ้าไปทำงานก็คงต้องฝากเด็กในบ้านคุณสุทินเลี้ยง เจ้านายเขาเป็นคนปากร้ายแต่ใจดี พอลูกน้องคนกวนตีนเดินออกไปนอกห้องเรียบร้อยแล้ว เจ้าแมวชูขึ้นมองหน้ามันอย่างหาเรื่อง ใครจะคิดว่าเจ้าพ่อที่ใคร ๆ ต่างกลัวกำลังเล่นจ้องตากับแมวน้อยอยู่ตอนนี้ “มึงเป็นใคร” สุทินเค้นเสียงถามเจ้าสัตว์หน้าขน “กูรู้นะว่ามึงเป็นคน แล้วทำไมมึงกลายเป็นแมว มึงเป็นตัวอะไรกันแน่” เท่าแหละ เจ้าแมวมันดิ้นสุด

“เหมี๊ยวววววว......” ปล่อยเรา เสียงร้องโหยหวนของเจ้าแมวไม่ได้ทำให้เจ้าพ่อผู้มีอำนาจไม่ได้สะทกสะท้าน เขาออกแนวชื่นชอบมันด้วยซ้ำ ฝีเท้าก้าวย่างเข้ามาในห้องน้ำที่มีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครัน เปิดน้ำใส่อ่างเช็กอุณหภูมิน้ำให้พอเหมาะมือข้างหนึ่งก็จับคอเจ้าแมวผู้น่าสงสารเอาไว้ ดวงตากลมป๊อกสั่นระริก ตัวสั่นงันงกไปหมด คนมองได้แต่ยิ้มเหี้ยมแบบฉบับเจ้าพ่อในหนังภาพยนต์ “น้องเหมียวตายแน่” “เหมี๊ยวววววววววววววว” ถ้าเรารอดจากน้ำมือเจ้าไปได้ เราจะฆ่าเจ้าทิ้ง อ๊าย...จะทำอะไร จะถอดเสื้อผ้าอาภรณ์ของเจ้าทำไมกัน ประตูห้องน้ำถูกล็อกเอาไว้เรียบร้อยแล้ว สุทินจึงปล่อยเจ้าแมวให้เป็นอิสระในห้องน้ำ มั่นใจว่าต่อให้เจ้าแมวตัวนี้มีปีกก็ไม่สามารถหนีจากเขาไปได้ คนอย่างเขาในเมื่ออยากได้อะไรแล้ว เขาไม่เคยปล่อยสิ่งนั้นไปเด็ดขาด แม้สิ่งนั้นจะเป็นแมวน้อยผู้น่าสงสารก็ตาม เจ้าแมวพยายามเดินถอยหลังจนชนกับผนังกำแพง มองดูเจ้ามนุษย์ลามกที่กำลังแก้ผ้าจนร่างกายกำยำเปลือยเปล่าต่อหน้าเจ้าแมว เจ้าแมวมองดูเรือนร่างของเจ้ามนุษย์ผู้นี้ดูดีกว่าที่เคยเห็นเป็นไหน ๆ แล้วไหนส