บทที่ 1 แมวประหลาด 3

เจ้ามนุษย์หน้าโหด ชิ!

          “อิ่มแล้ว กูจะกินบ้าง”  สุทินมองเจ้าแมวที่นั่งนิ่งตรงหน้ามองหน้าเขาเหมือนมีอะไรติดอยู่ แต่คนมั่นใจอย่างเขาส่องกระจกก่อนลงมา ไม่มีอะไรติดแน่นอน แต่เจ้าแมวตัวนี้มันกำลังมองหน้าหาเรื่องเขาต่างหากล่ะ แต่ช่างเถอะ อย่างน้อยวันนี้ก็มีเพื่อนกินข้าว

            “นายท่าน จะให้เอามาอีกจานไหมคะ” แก้วที่ยืนอยู่ไม่ห่างเห็นนายมัวแต่หั่นเนื้อให้เจ้าแมวน่ารักกินจนเนื้อในจานเหลือน้อย

            “ไม่ต้อง ฉันอิ่มแล้ว”  นายท่านกินแค่ไม่กี่คำก็ลุกหนีทิ้งให้เจ้าแมวที่กำลังทำความสะอาดขนตัวเองโงหัวขึ้นมองตามมนุษย์หน้าเหี้ยม  

            พอแก้วจะวิ่งมาอุ้มเจ้าแมว แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เจ้าแมวตัวอ้วนกระโดดพลิ้วไม่เกรงใจน้ำหนักตัวตามนายท่านขึ้นไปบนห้อง 

            เจ้าพ่อสุทินขึ้นมาทำงานเช่นเดิม ไม่ได้สนใจเจ้าแมวที่เดินตามเหมือนสตอล์คเกอร์ สายตากลมโตจ้องมองเขากลมแป๋วอยู่ที่มุมประตู

            มันจดจ้องเหมือนกำลังสงสัยพฤติกรรมของมนุษย์ผู้นี้

            ห่าว! ง่วงจัง มาอยู่โลกนี้แล้วกลายร่างไม่ได้ แย่จัง พออยู่ในร่างเดิมทีไรก็ง่วงทุกที เจ้าแมวตัวพลิ้วเดินส่ายสะโพกนวดนาดเข้าไปในห้องนอนใหญ่ของเสี่ยสุทิน  โดยไม่สนเจ้ามนุษย์ผู้นั้นอีกแล้ว

            เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ชายผู้ชอบโหมงานหนักทุกคืนก็เริ่มเหนื่อยล้า ง่วงนอนเต็มที ฝีท้าวก้าวยาว ๆ ไปห้องนอนอีกฝั่ง เดินมาถึงเตียงนอนสายตาคมกริบไม่ทันสังเกตว่าผ้านวมขดเป็นก้อนกลม ๆ  ทิ้งตัวลงนอนทันที ดึงผ้าห่มมาห่มด้วยความเคยชิน

            ขยับตัวเล็กน้อย มือเผลอไปสัมผัสกับอะไรบางอย่างที่เป็นก้อนกลม ๆ นอนเคียงข้าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นทันที เลิกผ้าห่มเห็นเจ้าแมวสีดำกำลังนอนขดเป็นก้อนอยู่บนเตียง

            “เห้ย...มาได้ไงเนี่ย”

            เสียงร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ ส่วนเจ้าก้อนกลมทำได้แค่ขยับไปมากระดิกหูแล้วนอนต่อ สุทินได้แต่สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ก่อนจับเจ้าแมวขึ้นมา หวังจะก่อกวนมันอย่างที่มันทำให้เขาต้องหงุดหงิด แต่ยกตัวขึ้นเท่านั้นแหละ

            “เห้ย...ตัวผู้เหรอวะ กูเข้าใจว่ามึงเป็นตัวเมียมาตลอดนะเนี่ย”  เจ้าพ่องุนงงเมื่อเห็นหน้าท้องและอวัยวะแสดงเพศของเจ้าแมวที่ตัวเองอุ้มอยู่  สุทินคิดว่าแมวตัวนี้เป็นตัวเมีย เพราะมันทำท่าปลื้มปริ่มเวลาอยู่กับเจ้าดิน แต่ไม่ปลื้มเมื่อมันอยู่กับพวกเด็กรับใช้

            ในใจก็อยากจะโยนมันทิ้งจะได้จบ ๆ แต่ความน่ารักเมื่อตอนค่ำที่กินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยยังเป็นภาพติดตาของเจ้าพ่อที่ไม่เคยมีใจคิดอยากดูแลสัตว์เลี้ยงมาก่อน

            “ก็ได้ว่ะ คืนนี้มึงนอนกับกูก็แล้วกัน เดี๋ยวพรุ่งนี้จะไปซื้อกรงให้อยู่”  สุทินส่ายหัว ไม่คิดว่าเขาจะคุยคนเดียวเป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้มาก่อน แค่คิดว่าวันนี้มีเพื่อนสักคนก็คงดี เกิดมาไม่เคยมีความรักกับเขาสักครั้ง มีแต่ทำงานและหาทางกำจัดคู่แข่งก็ลำบากพอแล้ว ไหนจะอำนาจในมือที่ต้องรักษา เหนื่อยเหลือเกิน

            โชคชะตาจะเมตตาให้เขาได้รู้จักความรักเหมือนคนอื่นไหมนะ