LOGIN“เชี่ย...” ดินร้องอุทาน หนุ่มน้อยตรงหน้าร่างเล็กไม่ต่างจากคุณอาเทีย ผิวขาว แก้มแดง แถมยังแต่งตัวประหลาดอีกต่างหาก ท่อนบนที่เปิดเปลือย หัวนมสีชมพูมันก็เรียกร้องความสนใจจากสายตาของดินแทบจะทันที หนุ่มแกร่งที่ผ่านเรื่องราวโลดโผนในชีวิตมามากมาย ไม่เคยใจเต้นแรงเท่านี้มาก่อน ใจสั่นมือสั่นไปหมด “ท่านเป็นใคร อย่าทำอะไรเราเลยนะ” นาเดีย ไม่เคยเห็นชายผู้นี้มาก่อน แค่ต้องการออกมาขุดแคร์รอตไปกินเท่านั้น “โอ้...โทษที ฉันชื่อดิน ฉันมาจากเมืองอื่น ฉันมากับคุณอาเทียและนายของฉัน ฉันขอโทษที่ทำให้นายตกใจ...” แหม แค่คิดอยากกินเนื้อกระต่ายย่างเท่านั้น ลืมไปเสียสนิทว่ากระต่ายก็สามารถกลายร่างเป็นคนได้ ถูกใจเขาเสียจริง นาเดียยกหูข้างหนึ่งที่ปิดตาตัวเองออก เบิกตามองชายแปลกหน้า ก่อนกลายร่างเป็นร่างเดิม กระโดดหนีเข้าไปในทุ่งหญ้า “อ้าว....ยังไม่ทันรู้จักชื่อเลย แม่งโคตรเปก(สเปก)” ดินส่ายหน้ารัว ๆ ไม่คิดเลยว่ากระต่ายตัวน้อยมันจะทำให้เขามีความรู้สึกขนาดนี้ ถ้าได้สักป๊าบก็ดี..... เริ่มเข้าใจเจ้านายเขาแล้วแหละ... ดินเดินกลับไปที่
เป็นบุญตาไอ้ดินแล้วเว้ย....ชาตินี้ทั้งชาติ ไม่เคยเห็นเมือง ไม่เคยเห็นเมืองอัศจรรย์ขนาดนี้ แล้วแต่ผลไม้กับดอกไม้ ชาวเมืองเป็นสัตว์ที่กลายร่างเป็นมนุษย์ได้เหมือนคุณอาเทีย และคุณหนู ๆ ช่วงนี้เป็นช่วงเวลาสบายตัว เพราะเด็กน้อยทั้งสามคนถูกตายายเอาไปเชยชม แล้วเด็ก ๆ ดูจะชอบกันใหญ่ แม้แต่อาร์เดลเองที่ติดเขาแจยังไปนอนหลับปุ๋ยในอกของคุณตา ไอ้ดินเลยขอนาย ขอชมเมือง คุณอาเทียเลยให้ทหารเดินตามเป็นการปกป้องเขา ทั้งที่ดินคิดว่าไม่จำเป็นเลยสักนิด เขาแค่อยากเดินชมเมืองตามใจเขาเท่านั้น นอกจากแมวแล้วในเมืองยังมีกระต่ายด้วย แล้วพวกกระต่ายพอกลายเป็นคนมีหูหงอกขึ้นบนหัวน่ารักจัง เหมือนในการ์ตูนที่เขาดูตอนเด็ก ๆ ด้วยสกิลการหลบหลีกเป็นเลิศ ดินเลยสามารถออกมาจากเหล่าทหารได้เลย เดินออกไปนอกวัง เจอตลาดแต่ติดตรงไม่รู้ว่าที่นี่ใช้เงินแบบไหน ส่วนมากมีแต่ผลไม้อย่างที่คุณอาเทียว่าจริง ๆ ว่าที่เมืองของอาเทียกินแต่ผลไม้ ไม่มีเนื้อสัตว์ คุณอาเทียเลยชอบกินปลาเป็นพิเศษ บรรยากาศลมพัดเย็นดี ดินอยากจะนอนใต้ต้นไม้ แบบพระเอกนิยายเสียหน่อย บรรยากาศตรงหน้าเป็นสวนดอกไม้ ใต้ต้นแอปเปิล หญ้าสีเขี
“นั่นอาเทียเหรอ” เสียงแหบพร่าดังขึ้น เรียกสายตาทั้งสุทินและดินมองตาม เห็นชายร่างใหญ่นั่งบนบัลลังก์อันสวยงาม เคียงข้างมีหญิงสาวมีอายุแต่ใบหน้ายังงดงาม สุทินคาดเดาว่าคงเป็นท่านพ่อท่านแม่ของอาเทียอย่างแน่นอน การเจอพ่อแม่เมียทำเอาสุทินขาสั่นเล็กน้อย “ท่านพ่อ ท่านแม่” อาเทียไม่รอช้าก็รีบโผเข้ากอดผู้เป็นพ่อเป็นแม่ด้วยความดีใจอย่างล้นเหลือ แอดเดรียดลุกขึ้นบัลลังก์โผเข้ากอดลูกเช่น ลูกชายเพียงคนเดียวหายไปหลายเดือน คนเป็นอดเป็นห่วงไม่ได้ อาลี เธอคิดถึงลูกใจแทบขาด พอเห็นหน้าอาเทีย ลูกชายเพียงคนเดียวกอดกันกลมเป็นแยมโรล สุทินมองครอบครัวที่เห็นหน้าคร่าตากันเสียที กอดกันกลมเชียว จนสายตาคนเป็นพ่อตาของเจ้าพ่อขาโหดเหลือบมองมาที่เขาที่อุ้มลูกชายทั้งสอง เจ้าอาธาก็ชนโผล่หน้าออกจากเป้ด้านหลัง ปืนตัวขึ้นมาเกาะหลัง เอาหน้าโผล่แนบไหล่ของผู้เป็นพ่อ ส่วนแขนปล้อง ๆ อีกข้างเกาะลำคอเขาเอาไว้ ส่วนอาเธอร์ก็ร้องเรียกความสนใจ “ท่านพ่อท่านแม่ ลูกลืมแนะนำ นั่นท่านสุทินเขาเป็นสามีของลูก เราสองคน....เออ แล้วนั่นก็ลูก ๆ ของอาเทียขอรับ ท่านพ่อท่านแม่ไม่ว่าใช่ไหมขอรับถ้าลูกมีสามีเป็นม
โชคดีอัญมณีสีแดงของอาเทียยังเก็บเอาไว้อย่างดีไม่หายไปไหน ถึงเวลาแล้วที่พาลูก ๆ ไปหาตายายของเขา และอาเทียเองก็คิดถึงท่านพ่อท่านแม่เหลือเกิน ตอนนี้ทั้งสามี ทั้งคนใจดียืนรายล้อมเขาที่ถืออัญมณีสีแดงอยู่ในมือ ลูกทั้งสามอยู่ในอ้อมอกของทั้งสุทินและดิน สุทินรับหน้าที่อุ้มเจ้าอาเธอร์และอาธา ส่วนคุณหนูคนสุดท้องดูท่าจะชอบให้ผู้ชายหล่ออุ้มเป็นพิเศษ อัญมณีเรืองแสงออกมา เรียกความสนใจจากสุทินและดินเป็นตาเดียว แสงนั้นเริ่มเจิดจ้าขึ้นเรื่อย ๆ จนดูดกลืนทั้งสามคนพร้อมด้วยเด็กเข้าไปในพริบตา ป้าน้อยและแก้วที่ยืนดูอยู่ไม่ห่าง ต่างก็อ้าปากค้างอึ้งไปตาม ๆ กัน “มันเรื่องจริงเหรอป้า” แก้วหันไปถามป้าน้อย “มาขนาดนี้แล้ว แกคิดว่าบ้านนี้มีอะไรธรรมดาด้วยเหรอ คนแก่จะเป็นลม แก้วพาป้าไปรับลมข้างนอกหน่อย...” ใช้เวลาไม่นาน....อาเทียก็พาสามีและลูกทั้งสามคน พ่วงมาด้วยคนใจดีมายืนอยู่หน้าห้องโถงท้องพระโรง อัญมณีนึกดั่งใจผู้ถือครอง อาเทียต้องการมาที่นี่เอง มีทหารน้องเหมียวเฝ้ายาม สุทินอึ้งไม่น้อยไปกว่าไอ้ดินที่อ้าปากค้างมองรอบ ๆ เมื่อนี้ยิ่งกว่าแดนมหัศจรรย์
หลังจากอุปสรรคในชีวิตผ่านพ้นไปพวกของเดวิดโดนข้อหา แถมเขายังมีข้อมูลที่เอาผิดมันได้ไม่ยาก เขาแค่อยากให้มันกลัว ขู่ไม่ให้มันกลับมาเล่นงานเขาได้อีก หลังจากมันออกจากคุกคงไม่กล้ามายุงกับเขาอย่างแน่นอน แล้วถ้ามันกล้าเขาก็ไม่ปล่อยมันเอาไว้เช่นกัน มันคงไม่มีชีวิตอยู่อย่างแน่นอน ลูกน้อยของเขาเตรียมตัวไปเยี่ยมตายาย หลังจากที่ผ่านเรื่องราวอาเทียก็อยากพาลูก ๆ ไปดินแดนลินเนียส อยากให้ลูก ๆ เห็นดินแดนอัศจรรย์ สุทินได้ยินแบบนั้นก็ดีใจและตื่นเต้นไม่แพ้ลูก ๆ เช่นกัน เขาอยากไปสวัสดีว่าที่พ่อตาแม่ยายแล้ว พออาเทียบอกอยากพาลูก ๆ ไปเยี่ยมครอบครัว ไม่ใช่แค่สุทินเท่านั้น คนไหนบ้านต่างขออาสาขอตัวไปรับใช้ ไม่ไหวแม้กระทั่งไอ้ดิน ที่นอนมานั่งเกาะขาเจ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่ มันอยากเห็นดินแดนอัศจรรย์เหมือนกัน ขอร้องให้นายอนุญาตให้มันตามไปเถอะ “นาย...ให้ผมไปด้วยเถอะนะครับ...นะครับ ผมต้องดูแลคุณหนู ๆ คุณหนูทั้งสามติดผมจะตาย ผมไม่ยอมปล่อยให้คุณอาเทียกับนายไปคนเดียวแบบนั้นไม่ได้” ไม่รู้ว่าไอ้ดินมันไปเรียนการแสดงมาจากไหน เล่นใหญ่ ร้องห่มร้องไห้กลางบ้าน ป้าน้อย แก้ว ก็ต่างตาวาวอยากไปเ
“แมวข้าใครอย่าแตะ..” สุทินพยักหน้าให้ตำรวจมาจับกุมเดวิดเอาไว้ มือทั้งสองข้างของเดวิดถูกจับไขว้หลังเอาไว้ทันที “มึงติดคุกสักเดือนสองเดือนดีไหม” สุทินหัวเราะเยาะเดวิด ก่อนหิ้วตะกร้าที่มีลูก ๆ เขา เดวิดหน้าเหวอ....เมื่อเห็นลูกแมวน้อยแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เขา ไม่คิดเลยว่าการจัดการไอ้เดวิดมันจะกลายเป็นเรื่องหมู ๆ ขนาดนี้ สุทินมองลูก ๆ ที่พุงโต ๆ ซูบลงเล็ก แค่นั้นก็ทำให้คนเป็นพ่อหน้าจ๋อยไปเลยด้วยความรู้สึก เจ้าพ่อสูดกลิ่นหอมจากตัวของลูกแมวด้วยความคิดถึง “พ่อขอโทษนะครับ” สุทินอุ้มทั้งอาเธอร์ อาธา และ อาร์เดลมานั่งลงบนตักลุกแมวทั้งสามตัวเลียมือของเขาไปมา สุทินยังไม่ยอมให้ลูก ๆ กลายร่างเป็นทารก ก่อนสั่งให้รถเคลื่อนไปยังคฤหาสน์ เมียของเขาคงคิดถึงเด็ก ๆ จะแย่ ไม่นานเกินรอ.... รถเคลื่อนเข้ามาในคฤหาสน์หลังใหญ่ ลูก ๆ ของเขาตื่นเต้น เห็นคุณแม่ตัวเล็กกึ่งเดินกึ่งวิ่ง ลูกแมวก็รีบกระโดดออกจากอ้อมกอดของเขา กรูกันเข้าไปหาคลอเคลียขาจนอาเทียจนอุ้มแมวทั้งสามตัวขึ้นมา “ลูกแม่” “เหมี๊ยวววววว / เหมี๊ยววว” ลูกทั้งสามต่างร้องเ







