บทที่ 1

บทที่ 1

“ไอส้นตีน!!! จะรีบไปตายไหนของมันวะ!”

ฉันตะโกนด่าตามหลังรถตู้ใหญ่หรูสีดำทองลักษณะคล้ายพวกรถตู้ของดาราประมาณนั้นด้วยความหัวเสีย เพราะตอนที่ฉันกำลังรีบวิ่งเข้าข้างทางไอ้รถนี่ก็ขับมาอย่างไว มันไม่เห็นหรือไงว่ามีคนกำลังวิ่งอยู่ พูดแล้วก็โมโห!

“อย่าให้กูเจอหน้านะ! แม่จะตบให้! ตาบอดหรือไงวะเสือกไม่เห็นคนสวยออร่าพุ่งแบบกูวิ่งอยู่”

ฉันพูดจบก็รีบเดินตรงกลับบ้านทันที ดีนะที่วันนี้อารมณ์ดีไม่อย่างนั้นได้มีวิ่งตามไปด่าแน่

“ขายดีฉิบหายเลย วันนี้กู”

ฉันพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม นาน ๆ ทีจะเจอกับลุงขายกับข้าวที่ชอบเหมาพวงมาลัยฉัน ไม่อย่างนั้นคงได้ยืนขายต่อยันเย็น

ว่าแล้วก็ลืมแนะนำตัวเลยแฮะ สวัสดีเจ้าค่าฉันชื่อว่า สร้อยนะ หรือจะเรียกฉันว่าอีสร้อยก็ได้ ฉันไม่ถือ ฮ่า ๆ ฉันอาศัยอยู่แถวในซอยเล็ก ๆ ฉันอยู่กับแม่เพียงสองคน ฉันมันเป็นพวกเสียงดังซึ่งมันต่างกับแม่ฉันมาก

แม่ฉันมีนิสัยที่นุ่มนวลพูดเพราะ แต่ฉันมันเสียงดังชอบทำตัวเป็นม้าดีดกะโหลก แถมยังห้าวไม่สมกับการเป็นหญิงเลยล่ะค่ะ

ฉันเองก็แอบคิดนะว่าแม่เก็บฉันมาเลี้ยงหรือเปล่าถึงได้แตกต่างขนาดนี้ ฉันเรียนจบแค่ ม.3 เท่านั้น

บ้านของฉันไม่ได้ร่ำรวยมากนักทำให้เรียนได้ถึงแค่นั้น แต่ฉันไม่เคยโกรธแม่หรอก ฉันก็ไปหาซื้อหนังสือมาอ่านเองบ้างเวลาที่ว่างจากการขายพวงมาลัย

แล้วก็มาถึงเรื่องพ่อกันบ้าง พ่อของฉันท่านเสียตั้งแต่ฉันยังเด็ก แล้วฉันจำหน้าพ่อไม่ได้หรอก แต่ก็อาศัยดูรูปที่แม่มี ไม่อยากจะบอกว่าพ่อแม่ฉันหน้าตาดีมาก ถึงว่าทำไมฉันเกิดมาถึงได้สวยขนาดนี้ ฮ่ะ ๆ

เอาเป็นว่าขอแนะนำตัวเท่านี้แล้วกัน เดี๋ยวฉันขอไปหาแม่ฉันก่อน^^

“แม่ทำไรอยู่จ๊ะ?”

ฉันมาถึงบ้านก็เห็นแม่กำลังนั่งทำอะไรสักอย่างอยู่ ฉันเห็นไม่ค่อยถนัดจึงถามออกไป

“กลับมาแล้วเหรอลูก แม่กำลังทำกับข้าวรอหนูอยู่เลย”

แม่ฉันตอบกลับมาด้วยใบหน้าอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง

“โหแม่ ~ สร้อยบอกแล้วว่าให้แม่นั่งเฉย ๆ พอ เดี๋ยวสร้อยทำเองมา”

พูดจบฉันก็เดินเข้าไปแย่งแม่ทำทันที

“ลูกคนนี้หนิ แล้วนี่หนูเหนื่อยไหมไปยืนขายพวงมาลัยวันนี้ แม่เคยบอกกี่รอบแล้วว่าให้ไปหางานในห้องแอร์ทำก็ไม่เชื่อ”

แม่ฉันพูดออกมาด้วยท่าทางเป็นห่วง ฉันเข้าใจว่าท่านห่วงฉัน ก็ฉันเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กน่ารักนี่นา แต่ฉันเป็นพวกสู้งานนะ

ถ้าถามว่าทำไมไม่ไปทำงานตามห้างตากแอร์ ก็อาจจะเพราะว่ามันไกลจากบ้านฉัน ฉันไม่อยากให้แม่ต้องมาอยู่คนเดียวมันอันตราย

ซอยบ้านฉันมันมีแต่พวกขี้เหล้าเมายากินแต่เหล้า ฉันเลยอดเป็นห่วงแม่ไม่ได้ ต้องหาอะไรทำที่มันใกล้บ้าน อย่างเช่นการขายพวงมาลัยนี่แหละ

แม่ฉันร้อยมาลัยเก่งมาก ฉันมีหน้าที่เอาไปขายอย่างเดียว ฉันอยากช่วยแม่ร้อยนะแต่ฉันมันใจร้อน พอทำออกมามันเลยไม่สวยเท่าไหร่ฉันเลยขอบายดีกว่า

“ไม่เหนื่อยหรอกจ้ะแม่ ไม่อยากจะบอกว่าวันนี้ฉันขายดีด้วยล่ะจ้ะ ลุงเจ้าเก่าเจ้าเดิมมาเหมาอีกแล้ว อะนี่จ้ะแม่ฉันให้”

ฉันพูดพร้อมกับชูเงินที่ได้จากขายพวงมาลัยวันนี้ให้แม่ดู ก่อนจะนำเงินยัดใส่ไปที่มือของแม่

“เก็บไว้เถอะลูก แม่ไม่ได้ใช้อะไร วัน ๆ ก็อยู่แต่บ้านพวกกับคงกับข้าวหนูก็เป็นคนซื้อมาอีก”

แม่ฉันก็แบบนี้แหละค่ะ แต่มีเหรอคนอย่างอีสร้อยคนนี้จะยอม

“สร้อยเก็บส่วนของสร้อยไว้แล้วแม่เอาไปเถอะจ้ะ ไม่งั้นถ้าแม่ไม่รับสร้อยคงเสียใจแน่ ๆ ฮือ ๆ ~ ”

ฉันแกล้งทำท่าทางเป็นร้องไห้

“ยัยลูกคนนี้หนิ อย่าคิดว่าแม่ไม่รู้นะว่าแกล้งร้อง!”

แม่ก็คือแม่ รู้ทันฉันตลอด

“อิอิ อะนี่เอาไปจ้ะแม่”

ฉันทำท่าหัวเราะก่อนจะยัดเงินลงไปที่มือของแม่ จากนั้นเราสองคนก็พากันทำอาหารจนเสร็จ

เย็นวันต่อมา...

            “วันนี้ขายไม่ดีเลยแฮะ”

            ฉันบ่นออกมาขณะที่กำลังนั่งนับเงินอยู่แถว ๆ ปากซอยบ้าน วันนี้ขายไม่ดีเลยขนาดมาขายตั้งแต่เช้ายันเย็นก็ได้มาแค่นิดเดียวเอง

            “น้องจ๊ะ”

ฉันหันไปตามเสียงเรียกก็เห็นเป็นพี่ผู้ชายที่มีลักษณะภายนอกเหมือนผู้หญิงสะกิดเอ่ยเสียงเรียกฉันอยู่

            “คะพี่?”

            “พอดีพี่เห็นน้องบ่นเรื่องเงิน อย่าว่างั้นงี้เลยนะ พอดีบริษัทที่พี่รู้จักเขากำลังรับสมัครยามอยู่ น้องสนใจไหมล่ะ ได้เงินเป็นรายวันมากกว่าน้องมาขายพวงมาลัยอีกนะ”

            พี่เขาหย่อนตัวนั่งลงข้าง ๆ ฉัน จะเชื่อได้เหรอวะ แม่งมาหลอกฉันหรือเปล่าวะ

            “ทำหน้างี้ไม่เชื่อละสิ อะเอานี่ไปอ่านดูถ้าสนใจน้องก็ติดต่อตามเบอร์นั้นไปนะ พี่ไปละ”

            พี่เขาพูดจบก็ยัดกระดาษเล็ก ๆ มาให้ก่อนจะขอตัวออกไป ฉันหยิบมันขึ้นมาอ่านอย่างละเอียด

            เนื้อหามันมีประมาณว่ารับสมัครงานยามผู้หญิงประจำห้างที่เปิดใหม่แถวนี้ โดยการให้เงินเป็นรายวันพร้อมมีที่พักให้กับพนักงานฟรี หากสนใจติดต่อเบอร์  085-xxx-xxxx

            ฉันสนใจอยู่นะแถมยังได้ที่พักฟรีอีก แต่พี่เขาจะหลอกฉันหรือเปล่าก็ไม่รู้

            เอาวะอีสร้อยลองโทรไปถามก่อนแล้วกัน ฉันยกมือถือรุ่นเก่าขึ้นมาก่อนจะกดโทรไปตามเบอร์

            “สวัสดีค่ะ พอดีจะโทรมาเรื่องสมัครงานค่ะพี่”

            “อ๋อจ้า”

            “ไม่ทราบว่ายังรับสมัครอยู่ไหมเหรอคะ? แล้วมันเป็นงานยามเฉย ๆ ใช่ไหมคะ”

            “ยังรับอยู่จ้า เป็นงานยามจริงจ้า ว่าแต่ทำไมน้องถามแบบนี้คะ”

            “อ๋อพอดีมีพี่ผู้ชายคนหนึ่งเขายื่นเอกสารนี้มาให้สร้อยค่ะเลยไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ค่ะพี่ ขอโทษด้วยนะคะ”

            “ฮ่ะ ๆ ถึงว่าล่ะ เอางี้น้องมาห้างxxxนะแล้วเดี๋ยวพี่บอกรายละเอียดให้ฟัง สะดวกวันพรุ่งนี้ไหมจ๊ะ”

            “สะดวกค่ะ งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้สร้อยเข้าไปแต่เช้านะคะ สวัสดีค่ะ”

ฉันพูดจบก็วางสายไปก่อนจะลุกขึ้นปัดฝุ่นตามตัวนิดหน่อย แล้วหมุนตัวเดินกลับไปที่บ้าน

            “แม่จ๊ะ แม่จะโอเคไหมถ้าเราจะย้ายบ้านกัน”

            ฉันต้องถามแม่ก่อน ถ้าแม่ไม่โอเคฉันก็ค่อยโทรไปบอกพี่เขาเอา

            “หนูพูดอะไรลูก แม่ไม่เข้าใจ”

            “คืองี้จ้ะแม่ สร้อยไปเห็นใบสมัครงานเขากำลังหายามผู้หญิงไปดูแลห้างที่เปิดใหม่แถมยังได้เงินเป็นรายวันไม่ต้องรอเป็นเดือน ๆ เขามีที่พักให้ฟรีด้วย สร้อยเลยอยากจะมาถามแม่น่ะจ้ะว่าแม่โอเคไหม”

            ฉันอธิบายออกไปให้แม่เข้าใจ

            “จริงเหรอลูก เอาสิ แต่เขาไม่ได้หลอกเราใช่ไหม ช่วงนี้ข่าวก็ออกกันโครม ๆ เลย”

            “เนี่ยสร้อยเลยว่าจะลองไปฟังรายละเอียดดูพรุ่งนี้จ้ะแม่ เขานัดที่ห้างxxxที่เปิดใหม่ สร้อยว่าคุ้น ๆ ชื่ออยู่นะแต่เดี๋ยวสร้อยลองไปฟังดูก่อนจ้ะ เลยมาถามแม่ไว้ก่อนถ้าเราต้องย้ายไปอยู่แถวนั้นแม่จะโอเคไหม”

            “แม่ยังไงก็ได้ตามใจหนูเลย แม่ก็อยากให้หนูทำงานในที่ที่ไม่ร้อนเหมือนกัน แม่เป็นห่วงหนูกลัวจะเป็นลมเป็นแล้งไป”

            “จ้ะแม่”

            ฉันตอบแม่ไปยิ้ม ๆ ก่อนจะขอตัวเข้าห้องตัวเองไปนอนวันนี้เหนื่อยมากเลย