MasukShare
บทที่ 1
Tanggal publikasi:
2025-10-28 07:57:54บทที่ 1
“คะ...คุณจะทำอะไรคะ”
ตัวฉันถูกฉุดกระชากด้วยน้ำมือของชายน่ากลัว ชายคนนี้มีรูปร่างสูงใหญ่ใบหน้าเข้ม เต็มไปด้วยรอยแผล รอยช้ำ และคราบเลือดเต็มไปหมด เขามาถ่ายหนังกันไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเขาถึงเอาปืนมาจ่อหน้าฉันแบบนี้ด้วย แต่คิดดูแล้วเวลามีหนังมาถ่ายมักจะมีรถและอุปกรณ์เต็มไปหมด แต่เท่าที่ฉันเห็นก่อนหน้านี้กลับโล่งมากไม่มีรถหรืออุปกรณ์อะไรเลย หรือว่าไม่ใช่ถ่ายหนังแต่เป็นเรื่องจริงล่ะ ตายแน่เทียนเอ๊ย ซวยอะไรขนาดนี้
“ลุกขึ้น! ถ้ามึงไม่อยากตาย”
“ฮือ ๆ”
ฉันลุกขึ้นตามที่เขาสั่งด้วยอาการสั่นเทาจากความกลัว น้ำตาฉันไหลพรากคล้ายกับสายน้ำตก
“หุบปาก!”
“ฮึก อึก อึก”
ฉันพยายามเก็บเสียงร้องไห้ให้เบาลงที่สุดเมื่อชายน่ากลัวเริ่มเข้ามาล็อกตัวฉันจากทางด้านหลัง แถมยังจ่อปืนมาที่ขมับของฉันแทน พอฉันลุกขึ้นยืนก็ทำให้เห็นว่าไม่ได้มีเพียงแค่ชายน่ากลัวคนนี้ แต่หน้าประตูร้านยังมีผู้มาใหม่อีกด้วย พวกเดียวกันงั้นเหรอ T^T
“เอาไงดีครับนาย”
ชายใส่สูทชุดดำหันไปถามผู้ชายอีกคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ผู้ชายคนนี้หน้าตาออกแนวหวานมาก อย่างกับพวกดารานักร้องเกาหลี แต่ออร่าความน่ากลัวที่แผ่รัศมีออกมามันขัดกับใบหน้าหวานนั้นมาก นัยน์ตาดำคมเข้มจ้องมองมาที่ฉันด้วยสายตาเรียบเฉย ไม่มีท่าทีตกใจหรือแสดงอารมณ์อะไรเลย
“พวกมึงลองเข้ามาสิ กูยิงอีนี่หัวกระจุยแน่!”
ชายที่กำลังจับตัวฉันอยู่พูดขึ้น โอ๊ยแล้วฉันไปเกี่ยวอะไรด้วยเนี่ย หัวกระจุยเลยเหรอกลัวไปหมดแล้วน้า แง้ T^T
“ฮือ ฮือ”
ต่อมความกลัวของฉันทำงานมากขึ้นเมื่อได้ยินประโยคน่ากลัวของชายที่จับฉัน เม็ดเหงื่อผุดไหลลงตามกรอบใบหน้า มือเล็กสั่นเทาไปมาด้วยความกลัว เกิดมายังไม่เคยโดนปืนจ่อแบบนี้เลย
เวลาต่อมาชายหน้าหวานที่ยืนเงียบในตอนแรก เขากลับขยับขาเรียวยาวก้าวเดินมาทางฉันพร้อมกับมือที่กำลังถือปืนอยู่
“กูบอกว่าอย่าเข้-“
ปัง!
ยังไม่ทันที่ชายน่ากลัวจะพูดจบเสียงปืนก็ดังขึ้น ฉันยืนนิ่งหลับตาปี๋ทันทีเมื่อเห็นว่าชายหน้าหวานเล็งปืนมาทางฉัน ไหนจะปืนที่ชายน่ากลัวกำลังกดลงข้างขมับนั้นอีก เราไม่ได้รู้จักกันมาก่อน เพราะงั้นไม่แปลกที่เขาจะไม่ลังเลที่จะเดินเข้ามา
แต่เวลาผ่านไปไม่กี่วินาทีหลังจากเสียงปืนดัง ฉันที่เตรียมใจโดนยิงก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บตรงส่วนไหนของร่างกาย แต่จากที่ฉันรู้สึกหนักที่ไหล่ในตอนแรกเพราะโดนล็อกตัวไว้ ตอนนี้กลับรู้สึกเบาลงคล้ายกับโดนปล่อยตัวออกให้เป็นอิสระ
“จัดการให้เรียบร้อย”
เสียงทุ้มใหญ่เอ่ยขึ้นใกล้ ๆ ฉันค่อย ๆ ลืมตาก็พบว่าเป็นชายหน้าหวานนั่นเอง เขากำลังยืนหันหลังสั่งชายใส่สูทชุดดำอีกคนที่ฉันเห็นในตอนแรก ฉันละความสนใจจากเขาเพราะรู้สึกเหมือนรองเท้าผ้าใบของฉันมันเปียก แต่พอหันก้มลงไปดูฉันก็กรีดร้องทันที
“กรี๊ดดดดดด!”
ตุบ!
ฉันสะดุ้งตกใจก้าวเท้าถอยหลังอัตโนมัติจนไปชนกับหน้าอกแกร่งของคนด้านหลัง ฉันกลับไม่รู้ตัวเพราะมัวแต่ตกใจกับภาพตรงหน้า มือสั่นเทาของฉันยกขึ้นมาปิดปากตัวเองด้วยความกลัว ชายน่ากลัวที่จับฉันไว้ในตอนแรกกลับกลายเป็นว่าตอนนี้เขานอนตาค้างบนหน้าผากมีรอยกระสุนเจาะอยู่ เลือดที่ไหลออกมาเยอะจนรองเท้าผ้าใบจากสีขาวกลายเป็นสีแดง ฉันตกอยู่ในภวังค์ความกลัวได้ไม่นานเสียงทุ้มใหญ่ก็ดังขึ้นเรียกสติของฉัน
“จะพิงอีกนานไหม?”
ฉันสะดุ้งตัวขยับออกห่างจากเขาทันที ส่วนเขาไม่ได้สนใจอะไรฉันเพราะชายใส่สูทชุดดำพากันเดินมาหาเขาซะก่อน ตามด้วยคนอื่น ๆ ที่กำลังทยอยเข้ามาแบกร่างไร้วิญญาณของชายน่ากลัวออกไป
ตอนนี้ทั้งร้านที่ฉันทำงานอยู่เปรอะเลอะไปด้วยคราบเลือดและเศษกระจก ส่วนชายหน้าหวานคนนั้นเขาออกไปตั้งแต่ตอนไหนแล้วไม่รู้ เพราะฉันมัวแต่หวาดกลัวภาพตรงหน้าโดยลืมสนใจรอบข้างไปเลย
“ขออภัยที่ต้องทำให้มาเห็นภาพน่าหวาดกลัวด้วยนะครับ”
ชายใส่สูทชุดดำที่ฉันเห็นในตอนแรกเขาเดินมาพูดกับฉันด้วยสีหน้านิ่ง
“เอ่อ...คะ..คือ...”
ฉันอ้ำอึ้งด้วยความกลัวพูดอะไรไม่ออก จนชายชุดดำนั้นเป็นคนเอ่ยออกมาเองหมด
“ค่าเสียหายทั้งหมดทางเราจะรับผิดชอบเองครับ รบกวนคุณโทรแจ้งกับเจ้าของร้านให้ผมหน่อย ส่วนเรื่องที่คุณเห็นในวันนี้ผมหวังว่าคุณจะไม่พูดอะไรออกไปนะครับ”
“ขะ...เข้าใจแล้วค่ะ งะ..งั้นขอตัวไปโทรแจ้ง..”
ฉันตอบรับชายชุดดำแบบตะกุกตะกัก ก่อนจะทำท่าทางขอตัวไปโทรศัพท์หาเจ้าของร้าน ชายชุดดำเพียงพยักหน้าเป็นการให้คำตอบแทน
ใช้เวลาเพียงไม่นานชายชุดดำก็เคลียร์กับเจ้าของร้านจบ เพราะฉันต้องส่งมือถือของตัวเองไปให้เขาพูดคุยกัน
ชายชุดดำส่งมือถือกลับมา เนื่องจากเจ้าของร้านต้องการคุยกับฉันต่อ ระหว่างที่ฉันกำลังพูดคุยกับเจ้าของร้านอยู่สายตาฉันก็พลางมองเหล่าชายชุดดำที่ทยอยพากันเดินออกจากร้านไปกันจนหมด
ฉันมองตามพวกเขาจนสายตาไปหยุดอยู่ที่ชายหน้าหวาน เขาเองก็กำลังใช้นัยน์ตาคมดำสนิทนั้นจ้องมองฉันอยู่ ฉันรีบหันหลังหลบสายตาน่ากลัวของเขาทันที
คนอะไรหน้าหวานมาก ถ้าไม่ติดว่าฉันเห็นเขายิงคนตายต่อหน้าต่อตาขนาดนี้คงคิดว่าเขาเป็นคนประเภทอบอุ่นดูนิสัยดี สุภาพบุรุษแน่ ๆ ใครจะไปคิดภายใต้ใบหน้าหวานของเขาจะเต็มไปด้วยความโหดร้ายป่าเถื่อนขนาดนี้
ภาวนาอย่าเจอกันอีกเลย ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว T^T
Bab terbaru
เจ้าพ่อเพชฌฆาต ตอนพิเศษ ๓/๓ NC+++
ฉันชิงตอบออกไปเสียงดังอย่างภูมิใจ ส่วนคนฟังก็ทำหน้าตกใจเล็กน้อยก่อนจะยิ้มกว้างออกมา พร้อมกับอุ้มฉันขึ้นแล้วร้องตะโกน จนคนในบ้านถึงกับมองเจ้านายตัวเองอย่างตกอกตกใจ “ไอ้ไนต์! ลูกกูมาแล้ว!” เขาหันไปพูดอวดกับไนต์ที่เพิ่งเดินเข้ามาในบ้านด้วยความงุนงงเมื่อเห็นว่าเจ้านายตัวเองกำลังกระโดนโลดเต้น แต่พอได้ยินที่พี่ไวน์พูดเท่านั้นแหละ พี่ไนต์ก็ทำท่าทางดีใจไม่แพ้กันเลย ก็เพราะเขาเชียร์ฉันตลอดนะสิว่าให้มีลูกไว ๆ “ยินดีด้วยนะครับนายหญิง” “ขอบใจจ้ะ ^^” พี่ไวน์ต่อสายโทรหาใครไม่รู้หลายสายมาก ฉันได้แต่ส่ายหน้าไปมากับความเห่อ ความขี้อวดของเขา...20 ปีผ่านไป... “ผมไปเรียนก่อนนะครับม๊า” เสียงของเด็กชายในชุดนักศึกษาตะโกนบอกคนเป็นแม่ที่กำลังวุ่นวายอยู่ในครัว พลางหยิบขนมปังปิ้งขึ้นมาคาบไว้ที่ปาก เนื่องจากใกล้จะสายแล้ว แถมยังโดนไอ้รุ่นพี่สองแฝดนรกโทรตามยิก ๆ อีก “จ้า ไปดีมาดีนะลูก” “รักม๊านะครับ” ถึงจะโตเป็นหนุ่มจนเข้ามหา’ลัยแล้ว แต่ในสายตาคนเป็นแม่อย่างเทียนก็ยังคงม
เจ้าพ่อเพชฌฆาต ตอนพิเศษ ๓/๒ NC+++
“กล้าดียังไงมาโกหกพี่คะ?” เขาฟาดมือหนาลงมากระทบกับก้นของฉันอย่างแรง จนฉันรู้สึกแสบชาไปหมด ไหนจะแรงกระแทกของเขาอีก ก็เขาเล่นกระแทกเข้ามาลึกซะจนปลายเจ้าแก่นกายของเขามันเข้ามาชนกับจุดสำคัญภายในของสงวนฉันนะสิ “อ๊า บะ..เบาหน่อยค่ะ เทียนไม่ไหว!” ฉันร้องออกไปเสียงหลงทั้งเจ็บทั้งเสียว ปะปนกันไปหมด “เด็กไม่ดีต้องโดนทำโทษ! ซี้ด.. ตอดเก่ง” เขากระแทกเขามาอย่างไม่ลดละแรงเลย จนฉันถึงกับต้องกำผ้าปูที่นอน จิกเล็บลงไปจนรู้สึกปวดไปหมด เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงพี่เขาก็ยังคงทำอยู่ และไม่ยอมปล่อยฉันให้เป็นอิสระง่าย ๆ เลย ไปเอาแรงมาจากไหนเนี่ย ฉันจะไม่ไหวอยู่แล้วนะ ก้นฉันแดงไปหมดแล้วมั้ง ก็เขาเล่นตีไม่ยั้งมือเลย T^T “ซี้ดด หนูอย่าตอดพี่ดิ” เสียงของเขาเริ่มเบาขึ้นเรื่อย ๆ สายตาฉันพล่ามัว หัวสมองว่างเปล่า ไม่นานฉันก็รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังจะสลบไป...เช้าวันต่อมา... ฉันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเมื่อรู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะหนาว ฉันใช้มือลูบไปตามที่นอนเพื่อหาผ้าห่มมาคลุมตัว ทำไมมันหนาวแบ
เจ้าพ่อเพชฌฆาต ตอนพิเศษ ๓/๑ NC+++
ตอนพิเศษ ๓ NC+++ เสียงของเคียร์ตะโกนโหวกเหวกโวยวายอยู่หน้าห้องพักอย่างไม่เกรงใจเหล่าเพื่อน ๆ ของเขาเลย ดีนะที่ชั้นนี้มีเพียงแค่ดีไวน์กับเพื่อนอีกสามคนเท่านั้น เนื่องจากต้องการความเป็นส่วนตัว เคียร์จึงจัดให้ตามคำขอของเพื่อน “อะไรของมึงวะ!” ความหงุดหงิดโมโหจากการถูกรบกวนเวลานอนทำให้ดีไวน์ถึงกับแสดงท่าทีโมโหอย่างเปิดเผย เมียก็ต้องห่างแล้วไหนจะเพื่อนเวรนี่มาขัดเวลานอนของเขาอีก ทางฝั่งอาชาเองก็ดูหงุดหงิดไม่น้อย อีกด้านก็มีเทนชิที่ไม่ได้ถูกเอ่ยชื่อเปิดประตูออกมาดูความวุ่นวายนี้ด้วย “อย่ามาทำหน้าโมโหกู คิดว่ากูอยากออกมาตะโกนแบบนี้หรือไง มานี่เลย! พวกมึงมาดูนี่!” เคียร์เดินถือมือถือสมาร์ทโฟนของตัวเองไปให้อาชาดูก่อน ดีไวน์มองท่าทางของเพื่อนที่แสดงออกมาอย่างงุนงง เพราะอาชานั้นเป็นคนที่ไม่ค่อยแสดงออกทางสีหน้าเท่าไหร่ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้จะไม่ใช่แล้ว “เจอดีแน่” อาชาพูดพลางขบกรามอย่างโมโห ยิ่งสร้างความงุนงงให้กับดีไวน์และเทนชิมาก จนพวกเขาทั้งสองต้องเดินเข้าไปหาเคียร์ว่าให้อาชามันดูอะไร ส่วนอาชาตอนนี้เดินเข้าห้องไปเ
เจ้าพ่อเพชฌฆาต ตอนพิเศษ ๒/๒
Rrrr Rrrr rrr เสียงเรียกเข้าของมือถือฉันดังขึ้น ไม่ต้องมองหน้าจอก็รู้ว่าใครโทรเข้ามาถ้าไม่ใช่สามีของฉัน มีคนเดียวแหละที่โทรมาเบอร์นี้ได้ เพราะมือถือนี้มีเขาคนเดียวที่รู้เบอร์ของฉัน ฉันมักจะพกมือถือสองเครื่อง อีกเครื่องเป็นมือถือทั่วไปที่ใช้ติดต่อกับทุกคน ส่วนเครื่องนี้ถูกออกแบบโดยพี่อาชา พิเศษยังไงก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะฉันโดนบังคับให้ใช้ ไม่ใช่แค่ฉันนะที่เป็นคนบ้าพกมือถือหลายเครื่อง ภรรยาอีกสามคนที่เหลือก็มีเหมือนกันหมดจ้า และก็ถูกบังคับใช้เช่นกัน “คิดถึงเหรอคะ^^” เมื่อกดรับสายฉันก็เอ่ยแซวเขาทันที ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวหรอกนะที่คิดถึง ฉันก็คิดถึงเขามาก ตอนแรกกะว่าจะโทรหาแหละแต่โดนตัดหน้าไปซะก่อน “คิดถึงมากเลยค่ะ เหนื่อยด้วย” อ้อนตลอด จากปีศาจเขากลายเป็นลูกแมวน้อย ๆ ของฉันแล้วค่ะ ^o^ “เหนื่อยก็นอนสิคะ โทรมาทำไมเล่า” “เปิดกล้องหน่อยสิคะ พี่คิดถึง อยากเห็นหน้า ไม่งั้นนอนไม่หลับ” ทำไงดีละเนี่ย! ถ้าเปิดกล้องเขาก็รู้ทันทีสิว่าฉันไม่ได้อยู่ที่บ้าน ตาย ๆๆ “ทำไมเงีย
เจ้าพ่อเพชฌฆาต ตอนพิเศษ ๒/๑
ตอนพิเศษ ๒ “โธ่พี่นา คนเราเศร้าได้แต่แค่แป๊บ ๆ ก็พอละ ยังไงเดี๋ยวอาทิตย์หน้าพวกพี่เขาก็กลับมาแล้ว” “แล้วถึงเวลาของพวกเราคืออะไรอะสร้อย” สร้อยทำหน้าทำตาคล้ายกับกำลังตลกกับอะไรสักอย่าง ไม่นานสร้อยก็โบกมือให้กับชายชุดดำที่เหลืออยู่มาพาเด็ก ๆ กลับบ้านไปจนหมดทุกคน เหลือเพียง ฉัน สร้อย และพี่นาแทน “คืนนี้เราจะออกล่า!” “?” “เอ๊ย! ออกเที่ยว ๆ” ฉันกับพี่นามองหน้ากันอัตโนมัติ สร้อยมักจะมีแผนอะไรแบบนี้ตลอด และแน่นอนถ้าพวกเขารู้มีหวังพากันซวยแน่ ๆ เพราะงั้นรีบปฏิเสธดีกว่า “เอ่อ..คื-“ “ไม่ได้! ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด ไม่งั้นสร้อยงอนจริงด้วย!” ให้มันได้อย่างนี้สิ พี่นาส่ายหัวไปมากับความดื้อดึงของสร้อยอย่างเอือมระอา “ถ้าพวกพี่เขาจับได้ขึ้นมาเราจะไม่ซวยไงสร้อย” ฉันพูดในสิ่งที่เป็นกังวลที่สุด เพราะสามีของฉันย้ำหนักย้ำหนาว่าห้ามไปเที่ยวไหนในระหว่างที่เขาไม่อยู่ และถ้ารู้ว่าไปละก็เตรียมตัวตายได้เลย โดนขู่แบบนี้ใครมันจะไปกล้าล่ะ “นั้นสิสร้อย ถ้าพี่ชารู้พี่ไ
เจ้าพ่อเพชฌฆาต ตอนพิเศษ ๑/๒
เช้าวันต่อมา...สนามบิน BK ภายในสนามบินแห่งใหญ่ที่สุดในประเทศไทยที่ในทุก ๆ วันมักจะมีเหล่าลูกค้าต่างชาติและคนไทยในประเทศมาใช้บริการไม่ขาดสาย บัดนี้กับมีเพียงแค่กลุ่มใหญ่ของชายใส่สูทสีดำเดินเต็มบริเวณพื้นที่แทน เนื่องจากโดนสั่งปิดบริการครึ่งวันเพื่อให้พวกเขาได้เดินทางสะดวก และอิทธิพลการที่จะสั่งปิดได้แบบนี้ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากเคียร์ ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าพ่ออิทธิพล เป็นคนจัดการสั่งปิดนั้นเอง ทั้งนี้ทั้งนั้นภายในบริเวณสนามบินจึงเหลือเพียงเจ้าหน้าที่ตามจุดต่าง ๆ แทน เหล่าเจ้าหน้าที่ก็ดูสนอกสนใจไม่น้อยที่ได้เห็นมาเฟียยากูซ่าและองค์กรชิเลี่ยนเป็นบุญตา “แอ๊ะ ปะป๊า” เสียงลูกของเคียร์หรือ ‘น้องกำไล’ เอ่ยเรียกคนเป็นพ่อที่ยืนอยู่ตรงหน้า ในขณะที่ตัวน้อยอยู่ในอ้อมแขนคนเป็นแม่อย่างสร้อย เพียงแค่นี้ก็ทำให้เคียร์รู้สึกหงุดหงิดใจไม่อยากจะห่างลูกกับภรรยาตัวเองเลย “ถ้าพี่เป็นมันพี่คงหงุดหงิดมาก” ดีไวน์เอ่ยเสียงเรียบในขณะที่สายตาก็จับจ้องไปยังเพื่อนของตัวเอง เขารู้ดีว่าตอนนี้ภายใต้ใบหน้านิ่งที่เพื่อนของเขากำลังปั้นเพื่อ
เจ้าพ่อเพชฌฆาต บทที่ 8/1
บทที่ 8สถานที่ องค์กรชิเลี่ยน หลังจากที่นั่งรถมาได้ไม่นานตอนนี้ก็มาถึงที่ไหนก็ไม่แน่ใจ ฉันไม่เคยเห็นที่นี่มาก่อน ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในรถกับลูกน้องของชายหน้าโหดเพียงสองคน เพราะเขานั่งไปอีกคันสถานที่ที่ฉันเห็นตอนนี้เป็นตึกสูงสีดำสนิทไม่สามารถมองเห็นด้านในได้ ส่วนด้านนอกที่ฉันมองเห็นเต็มไป
เจ้าพ่อเพชฌฆาต บทที่ 7
บทที่ 7“กว่าจะมาได้นะยะ” พอเดินเข้ามาถึงตัวบ้านฉันก็เจอเข้ากับพลอยที่กำลังนั่งไขว่ห้างกินผลไม้อยู่ “อ้าว เทียนมาแล้วเหรอลูก” ฉันหันกลับไปมองพ่อที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องทำงาน ไม่กี่นาทีต่อมาก็ได้ยินเหมือนเสียงรถหลายคันกำลังวิ่งเข้ามาจอดหน้าบ้าน “คุณคะด
เจ้าพ่อเพชฌฆาต บทที่ 6
บทที่ 6“ทำไมสีหน้าดูไม่ดีเลยเทียน ลูกไม่สบายหรือเปล่า” “เปล่าจ้ะแม่ พอดีทำงานเหนื่อยนิดหน่อยจ้า” ฉันเลือกที่จะโกหกแม่ออกไป แล้วเดินไปหย่อนสะโพกลงบนเก้าอี้ข้างเตียง “ขอโทษนะลูก ที่แม่มาป่วยแบบนี้ ช่วยอะไรหนูไม่ได้เลย แถมยังทำหนูลำบากอีก” “แม่อย่าพูดแบ
เจ้าพ่อเพชฌฆาต บทที่ 5
บทที่ 5“รีบออกไปซะ ก่อนที่กูจะเปลี่ยนใจฆ่า” ปืนที่จ่อหัวฉันอยู่ในตอนแรก บัดนี้ในเงาที่ฉันเห็นเขาลดระดับปืนลงไปไว้ข้างตัวเขาแล้ว ฉันจึงรีบหมุนตัวหันหลังโดยไม่กล้าสบตากับเขา แล้วออกตัววิ่งหนีออกมาให้ไวที่สุด “ฮือ ๆ” เมื่อฉันวิ่งออกมาไกลพอสมควร ก็แอบหาที่นั่งแถวนี้
Anda juga akan menyukai
พิษรักร้ายหมอมาเฟีย
Spypink11.0K Dibacaขย่มรักมาเฟีย
รินธารา194.8K Dibacaเด็กเลี้ยงมาเฟีย
ยัยแม่มดแสนน่ารัก17.3K Dibacaบุปผาของมาเฟีย
นัวร์เนีย12.4K Dibacaเล่ห์ร้ายสัมพันธ์ลับ
NsNsnam156 Dibacaปั้นรักมาเฟียร้าย เล่ม 1
พลอยแก้ว74 Dibacaเล่ห์ร้าย(นาย)คนเลว | นายน์xฟ้าใส
พิชา - Phicha5.2K Dibacaแอบเสน่หา
มัญนิตา315 Dibaca
