ตอนที่ 2: บ้านหลังใหม่

อลินยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่ ท่ามกลางอากาศเย็นสบายของภาคเหนือ

มือเล็กที่ถือกระเป๋าเดินทางกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

บ้านตรงหน้าใหญ่กว่าที่เธอคิดเอาไว้มาก ตัวบ้านทำจากไม้ผสมปูน ตกแต่งเรียบหรูแต่ยังคงกลิ่นอายของบ้านทางเหนือ รอบบริเวณเต็มไปด้วยต้นไม้และดอกไม้สีสด บรรยากาศแตกต่างจากบ้านในกรุงเทพฯ อย่างสิ้นเชิง

แต่สิ่งที่ทำให้อลินไม่อาจละสายตาได้...ไม่ใช่บ้าน

แต่เป็นผู้ชายที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเธอ

อัคนี

ชายหนุ่มรูปร่างสูง ใบหน้าคมคายดูสุขุม ดวงตาคมเข้มจับจ้องมาที่เธออย่างพิจารณา

เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอก กางเกงขายาวสีเข้ม และแม้จะยืนด้วยท่าทางมั่นคง แต่หากสังเกตดี ๆ จะเห็นว่าขาข้างหนึ่งของเขายังลงน้ำหนักได้ไม่เต็มที่

อลินสบตากับเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเป็นฝ่ายยิ้มให้

รอยยิ้มของเธอเป็นรอยยิ้มธรรมดา...

แต่กลับทำให้อัคนีชะงักไปเล็กน้อย

เขาไม่ได้คาดคิดว่าเธอจะยิ้มให้เขา เพราะในความคิดของเขา ผู้หญิงคนนี้เพิ่งถูกส่งมาแต่งงานกับชายที่มีร่างกายไม่สมบูรณ์อย่างเขา

เธอน่าจะรู้สึกผิดหวังมากกว่า

“สวัสดีค่ะ...คุณอัคนี”

อลินยกมือไหว้ด้วยท่าทางสุภาพ น้ำเสียงนุ่มและเป็นมิตร

อัคนีมองมือที่ยกขึ้นไหว้ ก่อนเลื่อนสายตากลับไปยังใบหน้าของเธอ

“เรียกผมว่าอัคนีก็ได้”

น้ำเสียงของเขาราบเรียบจนแทบไม่มีอารมณ์

อลินพยักหน้าเบา ๆ

“ค่ะ...อัคนี”

เมื่อพูดชื่อเขาออกมา เธอก็ยิ้มอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ชายหนุ่มกลับเบือนหน้าหนี ไม่ใช่เพราะรำคาญ เขาเพียงไม่เข้าใจว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงดูเป็นธรรมชาติเหลือเกิน

“เดินทางมาเหนื่อยไหม”

อัคนีถามขึ้น

“นิดหน่อยค่ะ แต่ไม่เป็นไร”

อลินตอบพร้อมยกมือขึ้นปัดผมที่ถูกลมพัดมาปรกใบหน้า เธอมองไปรอบ ๆ ด้วยแววตาสนใจ ก่อนถามอย่างอดไม่ได้

“ที่นี่คือไร่ส้มทั้งหมดเลยเหรอคะ?”

น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นสดใสทันที

อัคนีมองตามสายตาของเธอไปยังแนวต้นส้มที่ทอดยาวสุดสายตา

“ส่วนหนึ่ง”

“สวยจังเลยค่ะ”

อลินพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว แววตาของเธอเป็นประกายอย่างเห็นได้ชัด

อัคนีเหลือบมองเธออีกครั้ง ต่างจากอลิชาโดยสิ้นเชิง

อลิชาไม่เคยถามถึงไร่ของเขา ไม่เคยสนใจว่าที่นี่เป็นอย่างไร

และไม่เคยแสดงสีหน้าตื่นเต้นกับสิ่งธรรมดาเหล่านี้

แต่อลินกลับยืนมองต้นส้มเหมือนเด็กที่เพิ่งค้นพบโลกใบใหม่

“ถ้าชอบ พรุ่งนี้ให้คนพาไปดู”

“จริงเหรอคะ?”

หญิงสาวหันกลับมาทันที ดวงตากลมโตเป็นประกาย

อัคนีชะงักไปเล็กน้อย

ก่อนพยักหน้า

“อืม”

“ขอบคุณนะคะ”

อลินยิ้มกว้างกว่าเดิม

ชายหนุ่มมองรอยยิ้มนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีอีกครั้ง

เขาไม่รู้ว่าทำไม...แต่รอยยิ้มของเธอทำให้บรรยากาศรอบตัวดูผ่อนคลายขึ้นอย่างประหลาด

---

“คุณดินคะ!”

เสียงหญิงวัยกลางคนดังขึ้นจากด้านในบ้าน

ไม่นานนัก ผู้หญิงวัยประมาณห้าสิบปลาย ๆ ก็เดินออกมา เธอคือ แม่ของอัคนี ทันทีที่เห็นอลิน ดวงตาของเธอเบิกกว้าง

“หนู...”

เธอรีบเดินเข้ามาหา ก่อนจับมืออลินเอาไว้ทั้งสองข้าง

“หนูคืออลินใช่ไหม?”

อลินยิ้มอย่างสุภาพ

“ค่ะ”

“แม่จำหนูได้!”

น้ำเสียงของหญิงสูงวัยเต็มไปด้วยความดีใจ

อลินทำหน้าสงสัยเล็กน้อย

“เราเคยเจอกันด้วยเหรอคะ?”

ผู้เป็นแม่หัวเราะเบา ๆ พลางลูบหลังมือของเธอ

“เคยสิลูก เมื่อปีก่อนที่โรงพยาบาล”

อลินนิ่งไป

ความทรงจำบางอย่างค่อย ๆ กลับเข้ามา

เมื่อหนึ่งปีก่อน...ตอนที่เธอเดินทางมาเที่ยวภาคเหนือกับเพื่อน

หญิงสูงวัยคนหนึ่งเป็นลมอยู่หน้าโรงพยาบาล

เธอจึงรีบเข้าไปช่วย ก่อนเรียกรถพยาบาลและอยู่ดูจนแน่ใจว่าอีกฝ่ายปลอดภัย

ตอนนั้นเธอไม่เคยคิดเลยว่า...

ผู้หญิงคนนั้นจะเป็นแม่ของผู้ชายที่กำลังจะกลายเป็นคู่หมั้นของเธอ

“หนูจำได้แล้วค่ะ”

อลินยิ้มกว้างขึ้น ผู้เป็นแม่มองเธอด้วยแววตาเอ็นดู ก่อนหันไปมองลูกชาย

“แม่บอกแล้วว่าหนูคนนี้เป็นเด็กดี”

อัคนีไม่ได้ตอบ

เขาเพียงยืนฟังเงียบ ๆ

แต่สายตาของเขากลับจับอยู่ที่อลิน

“ถ้าวันนั้นไม่มีหนูช่วย แม่คงแย่แน่ ๆ”

“ไม่เป็นไรเลยค่ะ หนูแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ”

อลินพูดพร้อมโบกมือเบา ๆ ราวกับไม่อยากให้เรื่องนั้นกลายเป็นเรื่องใหญ่

ผู้เป็นแม่ยิ่งมองเธอด้วยความเอ็นดู

“อัคนี...ดูแลน้องดี ๆ นะ”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย

“ครับ”

คำตอบสั้น ๆ ทำให้แม่ของเขายิ้มอย่างพอใจ

แต่อลินกลับรู้สึกเก้อเขินขึ้นมา เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย มือที่ถือสายกระเป๋าเดินทางขยับไปมาอย่างประหม่า

“เข้าไปพักก่อนเถอะลูก”

“ค่ะ”

---

ห้องนอนของอลินอยู่ชั้นสอง

ทันทีที่ประตูเปิดออก หญิงสาวก็เดินเข้าไปช้า ๆ แล้ววางกระเป๋าลงข้างเตียง เธอเดินไปเปิดม่าน ภาพไร่ส้มกว้างใหญ่ปรากฏอยู่ตรงหน้า

อลินยืนมองอยู่นาน ความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นในอก

ที่นี่สวยมาก...แต่เป็นสถานที่ที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้มาอยู่

เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนพึมพำกับตัวเอง

“เอาเถอะอลิน...ไหน ๆ ก็มาแล้ว”

ริมฝีปากบางยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

“ลองเริ่มต้นใหม่ดูสักครั้งก็แล้วกัน”

แต่เธอไม่รู้เลยว่า...อีกด้านหนึ่งของประตู อัคนีกำลังยืนอยู่

ชายหนุ่มเพิ่งเดินผ่านหน้าห้อง และบังเอิญได้ยินเสียงของเธอ

เขาหยุดฝีเท้า ก่อนหันกลับมามองประตูที่ปิดสนิท

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

“เริ่มต้นใหม่?”

คำพูดของเธอยังติดอยู่ในหัว อัคนีไม่รู้ว่าอลินกำลังคิดอะไร

แต่มีบางอย่างในน้ำเสียงของเธอที่ทำให้เขารู้สึก...ผู้หญิงคนนี้อาจไม่ได้มีชีวิตที่สมบูรณ์แบบอย่างที่เขาคิด

เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินจากไป

โดยไม่รู้เลยว่า...ความสนใจเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้

กำลังจะกลายเป็นความผูกพันที่เขาไม่สามารถถอนตัวได้ในวันข้างหน้า

และในคืนนั้น...อัคนีเป็นครั้งแรกที่เผลอนึกถึงผู้หญิงคนหนึ่งก่อนหลับตาลง

ผู้หญิงที่ควรเป็นเพียง “เจ้าสาวตัวแทน” ของเขาเท่านั้น