EP:5/2 – บ้านที่อยู่กันสามคน

“แล้วชีวา..จะทำอะไรได้”

เธอรู้ดี...ตั้งแต่วินาทีที่ออสตินพูดประโยคนั้น ชีวิตของเธอ ได้ตกอยู่ในกำมือของเขาโดยสมบูรณ์แล้ว

@ห้องอาหาร

กลิ่นอาหารหอมกรุ่นตลบอบอวลไปทั่วห้องโถงกว้าง โต๊ะยาวราคาแพงถูกจัดวางอาหารอย่างหรูหราเกินกว่าที่ชีวาจะคุ้นเคย เธอเดินลงมาด้วยหัวใจที่ยังเต้นแรง มือเล็กบีบชายชุดกระโปรงแน่นเพื่อกลบความประหม่า

ออสตินนั่งอยู่แล้วตรงหัวโต๊ะ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มดูเคร่งขรึมยิ่งกว่าเดิม ดวงตาคมกริบเลื่อนมามองเธอเพียงเสี้ยววินาที ก็เพียงพอที่จะบังคับให้เธอต้องนั่งลงเก้าอี้ข้าง ๆ โดยไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยถาม

“ขอโทษที่ให้รอนะคะ ชีวา..ยังไม่ค่อยคุ้นชินกับที่นี่”

“ไม่เป็นไร เพราะฉันก็พึ่งมาเหมือนกัน”

ชีวาหันขวับไปทางต้นเสียง ดวงตากลมก็ประสานเข้ากับสายตาเจ้าเล่ห์ร้าย ชายหนุ่มอีกคนที่มีเสน่ห์ดุดันไม่แพ้กับออสติน กำลังเดินมานั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเธอ

“จำฉันได้ไหม ลีโอ ” เขาเอนพิงพนักเก้าอี้อย่างสบาย ๆ แต่แววตาที่ทอดมองเธอนั้นกลับล่อแหลมจนน่าขนลุก “ฉันก็เป็น…เจ้าของบ้านนี้เหมือนกันนะ”

“จะ..เจ้าของบ้าน..?”

หัวใจของชีวากระตุกวูบ เธอหันไปมองออสตินอย่างสับสน บ้านนี้คือบ้านของเขา…เจ้าบ่าวที่ถูกยัดเยียดเข้ามาในชีวิตเธอ และตอนนี้เธอเพิ่งรู้ว่า ไม่ได้มีแค่เขา ที่เป็นเจ้าของแต่ยังมีผู้ชายอีกคนด้วย

“เราจะต้องอยู่กัน..แบบนี้สามคนเหรอคะ” เสียงใสเอ่ยถามอ้อมแอ้ม รวบรวมความกล้าเอ่ยถามกับออสติน

ออสตินไม่อธิบายอะไร เพียงยกแก้วไวน์ขึ้นจิบด้วยท่าทางนิ่งเย็น ราวกับต้องการย้ำให้เธอรู้ว่าทุกคำถามของเธอไร้ความหมายในที่แห่งนี้

ชีวานั่งตัวเกร็งทำปากยู่ แก้มใสพองขึ้นเล็กน้อย ราวกับแมวน้อยกำลังงอน สายตาเธอเลื่อนไปมาระหว่างสองชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยอำนาจและเล่ห์เหลี่ยม จนหัวใจรู้สึกเหมือนถูกกักขังอยู่ในกรงทองที่ไม่มีทางหลบหนี

“หึๆ” ลีโอยกแก้วไวน์ขึ้นหมุนเล่น ก่อนจะเอียงคอมองชีวาด้วยแววตาลึกซึ้งที่ทำให้เธอขนลุก

“น่ารักกว่าที่คิดไว้เยอะเลยนะ…” น้ำเสียงทุ้มแผ่วลากยาวคล้ายจะเอื้อนเอ่ยกับไวน์ในแก้ว แต่ดวงตากลับจับจ้องที่หญิงสาวไม่วางตา “ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไม ออสติน ถึงคลั่งเธอขนาดนี้”

“คะ..คุณพูดเรื่องอะไรคะ” แก้มของชีวาร้อนผ่าว เธอก้มหน้าหลบแต่ก็สัมผัสได้ถึงรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ที่ยังคงทอดตามองอยู่

“เลิกพูดมากได้แล้ว”

ออสตินตัดจบบทสนทนา แต่ลีโอกลับหัวเราะเบา ๆ คล้ายไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เขาโน้มตัวเล็กน้อย เหมือนจะบอกความลับกับชีวาโดยตรง

“ไม่ต้องกลัวหรอกคนสวย…บ้านหลังนี้ ถึงจะมีสัตว์ดุร้ายอย่างออสตินคอยขังเธอไว้ แต่ก็ยังมีฉัน…ที่พร้อมจะคอยดูแลเธอนะ”

ดวงตาคมกริบของออสตินหันขวับไปทันที แววตาแข็งกร้าวแทบจะฆ่าคนได้ แต่ลีโอเพียงเอนหลัง พิงเก้าอี้ด้วยท่าทางสบาย ๆ ราวกับกำลังสนุกกับการยั่วโทสะ

ชีวากัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกทั้งสับสนและอับอายตีตื้นขึ้นมาจนหายใจแทบไม่ออก เธอรับรู้แล้วว่าตัวเองไม่ได้เพียงอยู่ในบ้านของออสติน แต่ยังติดอยู่ในเงื้อมมือของ มาเฟียสองคน ที่ไม่มีทางหนีรอด

“กินอะไรหน่อยสิ ไม่งั้นคืนนี้จะไม่มีแรง...” ลีโอหยุดเว้นจังหวะ ดวงตาเป็นประกายวาววับ “...จะได้รับมือกับ ใครบางคน ได้”

แก้มของชีวาร้อนผ่าวทันทีเมื่อผู้ชายตรงหน้าเหมือนล่วงรู้ความคิด จนเธอเผลอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ก่อนจะรีบก้มหน้าหลบอีกครั้ง

“คะ..คุณลีโอ...พูดอะไรของคุณกันคะ ชีวาไม่เข้าใจ”

“เธอเข้าใจดี…แค่ไม่กล้าพูดออกมา”

ชีวากัดริมฝีปากแน่น มือเล็กกำชายกระโปรงไว้จนสั่น ความกลัวแล่นวาบไปทั่วร่างที่นี่มันอันตรายเกินไป

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกอบรวบเศษความกล้าในใจ ก่อนจะเปล่งเสียงขอร้องออกมา ทั้งที่ลำคอแห้งผากและเสียงแทบไม่ออก

“ชะ..ชีวา..ชีวาอยากกลับบ้านค่ะ”

คำพูดนั้นทำให้ความเงียบยิ่งทับถมหนัก ลีโอชะงักเล็กน้อย ก่อนหัวเราะแผ่ว ๆ คล้ายสนุกไปกับความสิ้นหวังของเธอ

“กลับบ้านเหรอ…หึ ที่นี่แหละคือ บ้านใหม่ ของเธอ” ลีโอเอ่ยเน้นชัด เขายกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้า ๆ ดวงตาคมเหลือบมองออสตินอย่างจงใจ “ใช่ไหมออสติน”

ออสตินไม่พูดอะไร เพียงพยักหน้ารับสั้น ๆ สีหน้าราบเรียบจนอ่านไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่ แต่ความเย็นชานั้นกลับหนักอึ้งราวกับกำแพงสูงที่ขวางชีวาไว้ทั้งใจ

ชีวาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอ เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกตอนนี้คือความกลัว หรือความผิดหวัง

“งั้น...ชีวา ขอมือถือได้ไหมคะ” เธอพยายามรักษาน้ำเสียงให้เรียบที่สุด “พวกของใช้ส่วนตัวของชีวาด้วย”

ดวงตาคมกริบของออสตินหันมามองทันที ความนิ่งเย็นในแววตาทำให้ลมหายใจเธอสะดุด ลีโอเองเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย คล้ายรอฟังด้วยความสนใจ

“เธอไม่จำเป็นต้องใช้ของเก่าอีกต่อไป ตั้งแต่วินาทีที่เธอก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้...เธอคือ เจ้าสาวของฉัน”

“หึ..ของมึง?”