Masuk"ชอบไหม" เขาเอ่ยถามลูเซียร์ "ชอบค่ะ ชอบมากๆ เลย ไม่ยักรู้ว่าพี่เดย์รู้จักที่นี่ด้วย" "ที่นี่เป็นร้านอาหารเพื่อนแม่พี่น่ะ" "พี่เดย์ช่วยถ่ายรูปให้เซียร์ได้ไหมคะ" "ได้สิ" เธอยิ้มหวานออกมา ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้อังเดรเพื่อถ่ายรูปให้ อังเดรมองคนรักผ่านหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความหลงใหล นัยน์ตาสีดำขลับนั้
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา หมับ ลูเซียร์เดินเข้ามากอดคนรักซึ่งกำลังยืนทำอาหารเช้าในห้องครัว "หอมจัง..." "ตื่นแล้วเหรอ" เขาหันไปพูดกับลูเซียร์ด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ก่อนจะดึงสายตากลับมามองข้าวต้มกุ้งซึ่งเป็นของโปรดคนข้างหลัง "ตื่นแล้วทำไมไม่ปลุกเซียร์ล่ะคะ" "เห็นเซียร์กำลังหลับสบายเลยไม่อยากกวน" เธอไม่ตอบอ
"พอก่อน" "เซียร์อยากนั่งตักพี่เดย์" "หึ...มานั่งสิ" หญิงสาวยิ้มดีใจที่อีกฝ่ายเริ่มกลับมาพูดคุยปกติด้วย ลูเซียร์เคลื่อนย้ายตัวเองมานั่งลงตักแกร่งอย่างไม่รีรอ "ที่คุยเรื่องฤกษ์เมื่อกี้...พี่เดย์อยากแต่งงานกับเซียร์เร็วขนาดนั้นเลยเหรอคะ?" "ใช่ พี่ไม่อยากรอนาน กลัวเซียร์เปลี่ยนใจไม่แต่งงานกับพี่"
หลายวันต่อมา @บริษัทอังเดร แกร๊ก ลูเซียร์เปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของอังเดรหลังจากที่ขอเขาลงไปซื้อของกิน ริมฝีปากสีระเรื่อเตรียมขยับเพื่อทักทายคนรัก แต่ทว่าต้องชะงักเมื่อสายตามองเห็นเขากำลังนั่งคุยกับอนาคินคนเป็นพ่อ จากที่ต้องทักทายอังเดร กลับกลายเป็นทักทายพ่อคนรักแทน "สวัสดีค่ะคุณละ...เอ่อ..คุ
"แล้วจะให้เซียร์ยิ้มดีใจเหรอคะที่มีผู้หญิงเข้าหาพี่เดย์แบบนี้" "บอกไม่งอน แต่คำพูดประชดประชันเหมือนงอนเลยนะ" "ก็แค่เคืองนิดหน่อย" "กลับโรงแรมเมื่อไหร่...จะง้อทั้งคืนเลย" เขาพูดแล้วอมยิ้มกรุ้มกริ่มออกมา "ไม่ต้องมาหื่นเลยนะคะ หยุดความคิดที่จะง้อเซียร์ด้วยวิธีแบบนั้นไปเลยนะ เมื่อเช้าก็ทำไปแล้ว" "
วันต่อมา ลูเซียร์นั่งมองคนเป็นพ่อซึ่งกำลังเดินเข้าสู่ประตูวิวาห์กับคนรักใหม่ด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์และรู้สึกเสียดาย การหย่าร้างของพ่อแม่ในครั้งนี้ แม้ว่าทั้งสองคนจะตกลงว่ายังคงทำหน้าที่พ่อและแม่ให้เธอเหมือนเดิม มาฉลองด้วยกันทุกเทศกาลและวันสำคัญของเธอ ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังรู้สึกเสียดายช่วงเวลาดีๆ ที่ค
เจเลอร์เอาแต่นั่งมองหญิงสาวตรงหน้าทานอาหารเงียบๆ โดยไม่พูดจาอะไร ความเงียบของเขาพลอยทำให้ดรีมรู้สึกอึดอัดและเสียความเป็นตัวเองในเวลาเดียวกัน เธอเงยหน้าขึ้นมองเจเลอร์ แล้วเอ่ยถาม "นายมีอะไรรึเปล่า ทำไมถึงเอาแต่มองหน้าฉัน" "แค่คิดไม่ถึงว่าคนที่ผมต้องแต่งงานด้วย จะเป็นพี่" "ฉันเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกั
"แล้วเมื่อไหร่แกจะพร้อม" "เมื่อตอนที่ผมพร้อม" คนเป็นพ่อพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ ด้วยความหงุดหงิด เมื่อเจเลอร์ตอบกลับมาอย่างกวนประสาท "เย็นนี้แกอย่าลืมนัดทานข้าวกับหนูวีนัสล่ะ" "ไม่ลืมหรอก" "หนูวีนัสไม่เหมือนผู้หญิงพวกนั้นของแก ปฏิบัติกับเธอให้มันดีๆ ด้วย" เจเลอร์เป็นเสือผู้หญิงเขานั้นรู้ดี เคยบอกใ
ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ!! ในยามที่แก่นกายแท่งใหญ่บดเบียดใส่ร่องรักคับแคบ พานทำหัวใจดวงเล็กกระตุกวูบวาบตามไปด้วย นัยน์ตาสีดำจ้องมองเรือนร่างขาวผ่องที่มีรอยรักจากเขาฝากฝังไว้ทุกจุด เขาจับขาข้างหนึ่งของดรีมพาดไหล่ อัดกระแทกแก่นกายใส่อย่างเมามันท่ามกลางเสียงดังของเนื้อกระทบกัน "จะ...เจเลอร์ บะ...เบาๆ หน่อย
แสงแดดยามเช้าถูกแทนที่ด้วยความมืดในเวลาหลายชั่วโมงต่อมา ดรีมเปิดเปลือกตาออกช้าๆ พร้อมอาการสะลึมสะลือ สิ่งแรกที่นัยน์ตาสีน้ำตาลสะท้อนเข้าก็คือ...ใบหน้าหล่อเหลาของเจเลอร์ซึ่งนอนหลับอยู่ การตื่นขึ้นมาแล้วมีเขานอนอยู่ข้างกายแบบนี้มันเหมือนความฝันเลย นัยน์ตาสีน้ำตาลไล่มองเบ้าหน้าฟ้าประทานของชายหนุ่มรุ






