ตอนที่ 13

ตอนที่ 13

แตงโมคว้าเอกสารสัญญาขึ้นมาอ่านอย่างขัดใจ แต่ยิ่งอ่าน... เธอก็ยิ่งสับสน

ข้อเสนอในสัญญามัน "ดี" มาก... ดีจนน่ากลัว พี่สาวของเธอจะได้ไปเรียนจัดดอกไม้ต่อกับมืออาชีพระดับโลก และยังสามารถพาครอบครัวทั้งหมดไปอยู่ด้วยได้ โฟวิลโตขึ้นก็จะได้เรียนในโรงเรียนชั้นนำ ส่วนเธอกับป้าอรถ้าอยากทำอะไร เขาก็พร้อมจะสนับสนุน ผู้ว่าจ้างยินดีออกค่าใช้จ่ายให้ ทั้งหมด

'สัญญาบ้าอะไรกัน! นี่มันจ้างไปทำงาน หรือจ้างไปเลี้ยงดูปูเสื่อกันแน่!' แตงโมคิดในใจอย่างหวาดระแวง

“สัญญามันดูแปลกๆ นะพี่องุ่น ยังไงโมก็ไม่เห็นด้วย”

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การที่พี่สาวของเธอต้องไปทำงานที่ "ประเทศฝรั่งเศส" เรื่องนี้เธอไม่มีวันยอม!

“นั่นน่ะสิองุ่น สัญญามันดีมาก ดีจนป้าก็รู้สึกแปลกใจ” ป้าอรวางเอกสารฉบับเดียวกันลงบนโต๊ะ เซดริกดูเหมือนไม่ใช่คนนิสัยไม่ดี แต่พอได้อ่านข้อเสนอที่มัน ง่ายดาย เกินไป ก็ทำให้เธออดรู้สึกไม่สบายใจไม่ได้

“แต่เราก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนะคะป้า” องุ่นพยายามหาเหตุผล “อีกอย่าง คุณเซดริกก็ดูไม่เหมือนคนหวังร้ายเลย”

"ห้ามไปนะพี่องุ่น! ห้ามไปเด็ดขาด!"

จู่ๆ แตงโมก็ตะโกนร้องห้ามเสียงดังอย่างลืมตัว จนโฟวิลที่กำลังเคลิ้มหลับสะดุ้งตกใจ ร้องไห้จ้าขึ้นมาทันที

องุ่นรีบเข้าไปอุ้มลูกชายขึ้นมาปลอบแนบอก “โอ๋ๆ ไม่ร้องนะลูก ไม่ร้องนะ” ก่อนจะหันไปส่งสายตาตำหนิแตงโม

“ยายโม! แกจะโวยวายทำไม! หลานตกใจร้องไห้ไม่หยุดแล้วเห็นไหม!” ป้าอรตีแขนหลานสาวคนเล็กอย่างโมโห แตงโมยังคงอารมณ์ร้ายเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

“ก็... ก็มัน...!” แตงโมเกือบจะหลุดปากเรื่อง "ฟาเบียน" ออกมา แต่เธอก็หยุดไว้ได้ทัน เพราะองุ่นเคยขอไว้ว่าไม่อยากให้ป้าอรรู้เรื่องนั้น

“...ก็แค่... แน่ใจนะว่าจะไม่โดนเขาหลอกไปน่ะ!” เธอรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

“แล้วเรามีทางเลือกอื่นอีกเหรอโม” องุ่นถามกลับเสียงเครือ “โมก็รู้ งานสมัยนี้หายากขนาดไหน ร้านเราก็ต้องปิดตัวลง” หยาดน้ำตารื้นขึ้นมาที่ดวงตาคู่สวย ถ้ามีทางเลือกอื่น เธอก็ไม่อยากไปทำงานไกลถึงประเทศฝรั่งเศสเหมือนกัน

“เฮ้อ...” ป้าอรถอนหายใจยาว "ป้าก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว นอกจากเราอาจจะต้อง เชื่อใจคุณเซดริก"

ป้าอรเองก็มองเห็นความเป็นจริง เธอเองก็แก่เกินกว่าจะไปเริ่มต้นหางานใหม่ องุ่นถึงจะเรียนจบมหาวิทยาลัยแต่ก็ทำแต่งานที่ร้านดอกไม้มาตลอด เงินเดือนของแตงโมก็ไม่ได้เยอะ โฟวิลก็ยิ่งโตขึ้นทุกวัน ค่าใช้จ่ายก็ยิ่งเยอะตาม

หนทางเดียวที่ดีกว่าในตอนนี้ ก็คือการยอมตกลงทำงานกับเซดริก มันไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

ณ ร้านอาหารหรูภายในโรงแรม

องุ่นนั่งเผชิญหน้ากับเซดริก มือของเธอที่วางอยู่บนตักบีบเข้าหากันแน่น ใบหน้าสวยฉายแววกังวลใจอย่างปิดไม่มิด นี่คือการเดิมพันครั้งสุดท้ายกับอนาคตของครอบครัว เธอหวังว่าเธอจะไม่ตัดสินใจผิดพลาด

เซดริกจิบน้ำเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากเปิดประเด็นด้วยรอยยิ้มกรุณา

“คุณอยากคุยกับผมเรื่องสัญญาใช่ไหมครับ”

“ค่ะ... แต่ว่า...” องุ่นอ้ำอึ้ง เธอมีสีหน้าลังเลอย่างเห็นได้ชัด

“มีอะไรก็ถามมาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ” เขายิ้ม “ผมพอเดาออกว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่”

องุ่นสูดหายใจลึก ตัดสินใจถามในสิ่งที่ค้างคาใจเธอที่สุดออกไป

“ทำไมคุณเซดริกถึงให้ข้อเสนอแบบนั้นกับฉันเหรอคะ คือว่า... สัญญามันดี... มันดีเกินไปค่ะ” เธอยอมรับอย่างลำบากใจ

เซดริกหัวเราะเบาๆ “คุณไม่ต้องกังวลไป ผมเข้าใจว่าคุณหมายถึงอะไร” เขาประสานมือไว้บนโต๊ะ

"ที่ผมเขียนสัญญาจ้างที่ดูดีขนาดนั้น ก็เพราะผมเอ็นดูคุณ เหมือนลูกสาวคนหนึ่ง ไม่มีอะไรแอบแฝงมากกว่านั้นจริงๆ ครับ"

องุ่นจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีเทาคู่นั้น แววตาของเขาดูจริงใจ รอยยิ้มของเขาก็ดูไม่เสแสร้ง

นี่คือหนทางรอดเดียวของเธอ โอกาสแบบนี้มันคงไม่มีอีกแล้วในชีวิต

เธอเม้มปากแน่นก่อนจะพยักหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว

“ฉันตกลงค่ะ ฉันจะไปทำงานกับคุณ”

ต่อให้อนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไร เธอก็ขอเลือกที่จะ "เชื่อใจ" เซดริกดูสักครั้ง

ฟาเบียนกลับมาถึงเพนท์เฮ้าส์ในสภาพเหนื่อยล้าอย่างที่สุด

เขาต้องติดอยู่ในการประชุมที่ตึงเครียดนานหลายชั่วโมง กฎหมายเกี่ยวกับการส่งออกฉบับใหม่มีข้อบังคับหยุมหยิมมากขึ้น จนเขาต้องหาทางแก้ปัญหาจนหัวแทบระเบิด

มือหนาถอดเสื้อสูทสีดำตัวนอกออก โยนทิ้งไว้บนโซฟาสีเทาอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะดึงเนกไทให้คลายออก และปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสองสามเม็ด

เสียงถอนหายใจหนักๆ ดังขึ้น... เมื่อเขาได้กลิ่นอาหารหอมกรุ่นลอยมาจากในห้องครัว

คาร่า...

เพื่อพยายามแสดงความจริงใจต่อความสัมพันธ์ เขาจึงให้รหัสเข้าเพนท์เฮ้าส์กับเธอไป และเธอก็มักจะมาหาเขาโดยไม่ได้บอกล่วงหน้าเป็นประจำ

คาร่ากำลังยืนทำอาหารอยู่ในห้องครัวอย่างอารมณ์ดี เธอกำลังพยายามอย่างหนักที่จะทำหน้าที่ "ศรีภรรยาที่แสนดี" เพื่อเอาใจแฟนหนุ่มสุดหล่ออย่างฟาเบียน

"เซอร์ไพรส์!!! กลับมาเหนื่อยๆ ไปอาบน้ำก่อนเถอะค่ะ อาหารเย็นใกล้เสร็จแล้ว" คาร่าส่งยิ้มหวานที่สุดให้ เมื่อเห็นชายหนุ่มเดินเข้ามาในห้องครัว

แต่ฟาเบียนเพียงแค่ส่งยิ้มฝืดๆ ให้เธอแทน

“ครับ” เขาตอบสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกจากห้องครัวไปทันที

มือบางที่กำลังจับทัพพีสั่นเทา เธอต้องกำมันไว้แน่นเพื่อระงับอารมณ์ ใบหน้าสวยที่ยิ้มหวานเมื่อครู่ฉายแววดุร้ายขึ้นมาวูบหนึ่ง ต่อหน้าฟาเบียน เธอต้องพยายามเล่นบทเป็นผู้หญิงที่แสนดี อ่อนหวาน และเข้าใจ เพื่อให้เขาหลงรักเธอ

พักหลังมานี้ ชายหนุ่มดูเหม่อลอยและไม่ค่อยสนใจเธอเหมือนแต่ก่อน...

แต่เธอไม่สน! เธอหลงรักและหลงใหลในตัวฟาเบียนเหลือเกิน และถ้าเธอไม่ได้เขา ใครหน้าไหนก็อย่าหวังว่าจะได้ตัวเขาไป!

ฟาเบียนก้าวเข้าไปใต้ฝักบัวอาบน้ำขนาดใหญ่ ปล่อยให้น้ำสายหนักๆ ไหลรินลงมาประหนึ่งสายฝน เขาหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า...

ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคาร่าดำเนินมาอย่างเรียบง่าย... เรียบง่ายเกินไป

ตลอดเวลาที่คบกัน เขาไม่เคยแตะต้องตัวหญิงสาวไปมากกว่าการจูบ และทุกครั้งที่อารมณ์พาไปจนเขาอยากจะทำมากกว่านั้น... ใบหน้าขององุ่น... ก็จะลอยขึ้นมาขวางกั้น

นับวันเขายิ่งรู้สึกสับสน เวลาที่อยู่กับคาร่า แทนที่จะรู้สึกสบายใจ เขากลับรู้สึก "อึดอัด" อย่างบอกไม่ถูก แม้จะพยายามบอกกับตัวเองเสมอว่าให้เวลามันช่วยเยียวยา สักวันเขาคงรักคาร่าได้เอง แต่ดูเหมือนว่าหัวใจทรยศของเขาจะไม่สามารถรักเธอได้เลย

“ฟาเบียนคะ เมื่อไหร่คุณจะหาเวลาพาคาร่าไปเที่ยวด้วยกันสักที” คาร่าเอ่ยถามขึ้นระหว่างมื้ออาหาร เธอพยายามทำเสียงให้ออดอ้อนที่สุด

ตั้งแต่คบกันมา ฟาเบียนก็ "งานยุ่ง" ตลอดเวลา ถ้าเธอไม่ถ่อมาหาเขาถึงที่เพนท์เฮ้าส์ ก็คงแทบไม่ได้เจอกัน

“ช่วงนี้ผมงานยุ่งมาก” เขาตอบเหมือนเดิม

“ก็ได้ค่ะ... เอาไว้คุณว่าง เราค่อยไปกันก็ได้” คาร่าพยายามฝืนยิ้ม แต่ภายในใจของเธอกำลังเดือดดาล

“ขอบคุณครับสำหรับอาหาร” ฟาเบียนยิ้มให้เธอเล็กน้อย แต่ใบหน้าหล่อเหลานั้นยังคงดูไร้อารมณ์เช่นเคย

“ถ้าคุณเหนื่อย คาร่านวดให้เอาไหมคะ”

ไม่รอคำตอบ คาร่าลุกขึ้นเดินอ้อมไปด้านหลังเก้าอี้ของเขา มือบางเริ่มบีบนวดตรงหัวไหล่แกร่งเบาๆ ก่อนจะก้มลงหอมแก้มสากของเขาฟอดใหญ่... อย่างเชิญชวน

ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าแฟนสาวต้องการอะไร... ฟาเบียนถอนหายใจออกมา มือของคาร่ายังคงลูบไล้ต่ำลงมาที่แผงอกของเขา เธอพยายามยั่วเขามาตลอด

บางที อาจจะถึงเวลาที่เขาต้อง "ตอบสนอง" หญิงสาวเสียที

ฟาเบียนตัดสินใจลุกขึ้นยืน ดึงร่างบางของคาร่าเข้ามาไว้ในอ้อมกอด ก่อนจะจูบบดขยี้ริมฝีปากบางนั้นอย่างหนักหน่วง

ความปรารถนาดิบเถื่อนที่ถูกกดไว้ถูกปลุกขึ้นมา... นี่ไม่ใช่ความพิศวาส มันไม่มีคำว่าอ่อนโยน มีเพียงความรู้สึก อยากระบาย

เขาเริ่มถอดเสื้อผ้าของหญิงสาวออก...

'แค่ผู้หญิงคนเดียว... ทำไมเขาจะลืมไม่ได้!'

นั่นคือสิ่งที่เขาเฝ้าถามตัวเองมาตลอด ทำไมผู้หญิงที่พบเจอกันเพียงแค่วันเดียว ถึงได้มีอิทธิพลต่อชีวิตและหัวใจของเขาได้มากถึงขนาดนี้!

และทันใดนั้น... เขาก็หยุดชะงัก

“หยุดทำไมคะฟาเบียน” นัยน์ตาคู่สวยของคาร่ามองเขาอย่างผิดหวัง เมื่อจู่ๆ ชายหนุ่มก็หยุดการกระทำทุกอย่างลง

ฟาเบียนผละออกจากเธอ ทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างหมดแรง “วันนี้ผมเหนื่อยมาก... คุณกลับไปก่อนได้ไหม”

นั่นไม่ใช่เหตุผลที่แท้จริง...

ระหว่างที่เขากำลังสัมผัสร่างกายของคาร่า... ใบหน้าสวยหวานขององุ่นกลับเด่นชัดขึ้นมาในความคิด ชัดเจนเสียจนเขารู้สึกผิด เขาไม่อยากทรยศความรู้สึกตัวเอง และไม่อยากใช้คาร่าเป็นเครื่องมือระบายอารมณ์

“ก็ได้ค่ะ... ฉันกลับก่อนก็ได้”

แม้จะรู้สึกโกรธและเสียหน้าอย่างรุนแรง คาร่าก็ข่มอารมณ์ความรู้สึกนั้นไว้จนมิด เธอก้มลงเก็บเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ทีละชิ้น

แต่ก่อน... ฟาเบียนไม่เคยทำอะไรกับเธอไปมากกว่าจูบ มาวันนี้ เขากับเธอ เกินเลย ขึ้นมาอีกขั้น แม้เขาจะหยุดไป นั่นก็หมายความว่าเธอยังมีความหวัง!

ฟาเบียนคือผู้ชายที่เธออยากได้มาครอบครองมากที่สุด ผู้ชายหลายคนที่ผ่านมาคบกับเธอเพราะนามสกุล หรือไม่ก็หวังใช้ชื่อเสียงตระกูลเธอเพื่อเป็นบันไดทางธุรกิจ แต่ฟาเบียนไม่เคยคิดเรื่องพวกนั้น

เธอจะไม่มีวันยอมปล่อยเขาไปเด็ดขาด

“ผมขอโทษ ที่ทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจ” ฟาเบียนพูดขึ้นเบาๆ ก่อนที่คาร่าจะเดินออกไปจากห้อง

คาร่าชะงักเล็กน้อยที่ประตู เธอหันกลับมามองเขา และสวมบทนางเอกผู้แสนดีกลับคืนทันที รอยยิ้มของเธอดูทั้งอ่อนหวาน เข้าใจ และเสียสละ

“ไม่เป็นไรค่ะฟาเบียน” เธอพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่สุด

“ฉันแค่หวังว่าสักวัน... คุณจะเปิดใจให้ฉันบ้างก็พอ”

เธอพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินจากไปอย่างสง่างาม ปล่อยให้ฟาเบียนจมอยู่กับความรู้สึกผิดของตัวเอง