ตอนที่ 14

ตอนที่ 14

ทันทีที่ประตู่คฤหาสน์หลังมหึมาปิดลง...

หน้ากากนางเอกผู้แสนดีที่คาร่าสวมไว้ก็แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ

เธอหวีดร้องเสียงดังลั่น ขว้างกระเป๋าแบรนด์หรูราคาหลายแสนลงบนพื้นหินอ่อนอย่างไม่ไยดี

“กรี๊ด!!!!!!”

“ทำไม! ทำไม! ทำไม! ฉันมันไม่ดีตรงไหน!” คาร่าตะโกนลั่นคฤหาสน์ เธอร้องไห้ออกมา ไม่ใช่ด้วยความเสียใจ แต่ด้วยความเจ็บปวดและโกรธแค้นที่ถูกปฏิเสธ

เพล้ง!!!

เธอคว้าแจกันโบราณล้ำค่าที่ตั้งอยู่ใกล้มือ ปาลงพื้นจนแตกกระจายเพื่อระบายความโกรธ และตามด้วยข้าวของหรูหราอีกมากมายที่ขวางหน้า... ราวกับคนขาดสติ

“คุณหนู! พอเถอะค่ะ... พอแล้วค่ะ!”

หญิงสูงอายุซึ่งเป็นหัวหน้าแม่บ้าน รีบวิ่งเข้ามาพยายามห้ามปรามเจ้านายสาวที่กำลังอยู่ในอารมณ์โกรธจัด

“อย่ายุ่ง!” คาร่าหันมาตวาดแผดเสียงใส่หน้า "แกเป็นแค่คนรับใช้! มีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉัน!”

เธอเดินปรี่เข้าไปผลักหน้าอกของหญิงสูงอายุอย่างแรง จนร่างนั้นล้มลงไปนั่งกองกับพื้น

คาร่ายืนมองคนรับใช้เก่าแก่ที่รับใช้ตระกูลเธอมานาน ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป...

องุ่นต้องเรียนรู้และปรับตัวกับอะไรหลายอย่าง เซดริกให้เธอกับป้าอรและโฟวิลย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่โตที่ริมแม่น้ำลัวร์แห่งนี้ด้วยกันไปก่อน และกำลังมองหาที่อยู่ใหม่ให้กับครอบครัวของเธอ

ขาดก็แต่แตงโม ที่ยังดื้อรั้นอยู่ประเทศไทย อ้างว่ายังอยากช่วยงานที่บริษัทเดิมต่อ

นัยน์ตาคู่สวยเหม่อมองสายน้ำที่ไหลเอื่อยของแม่น้ำลัวร์ ตอนนี้เธอกำลังพาลูกชายตัวน้อยมาเดินเล่นในสวนดอกไม้ที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ซึ่งอยู่ด้านหลังของคฤหาสน์

“ชอบอยู่ที่นี่ไหมครับ... โฟวิล” องุ่นก้มลงหอมแก้มยุ้ยๆ ของลูกชายตัวน้อยฟอดใหญ่

เด็กชายตัวเล็กหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างอารมณ์ดี

“หัวเราะเอิ๊กอ๊ากแบบนี้ แปลว่าชอบใช่ไหมครับ” เธอยิ้ม กดจมูกลงไปหอมแก้มลูกชายซ้ำอีกครั้งด้วยความหมั่นเขี้ยว

“คุณองุ่นครับ ได้เวลาแล้วครับ”

เสียงของ "มาตีเยอ" หัวหน้าพ่อบ้านวัยกลางคน ดังขึ้นจากด้านหลังอย่างสุภาพ เขาเดินเข้ามารอรับ

“ค่ะ” องุ่นพยักหน้า ก่อนจะส่งลูกชายให้มาตีเยออุ้มต่ออย่างคุ้นเคย

ในช่วงเวลาที่เธอต้องไปเรียนจัดดอกไม้ตามตารางที่เซดริกจัดไว้ให้ โฟวิลจะมีพี่เลี้ยงคอยดูแลอย่างดีถึงสามคน ทั้งคุณเซดริกเอง ป้าอร และคุณมาตีเยอหัวหน้าพ่อบ้าน

องุ่นรู้สึกปลื้มใจอย่างบอกไม่ถูก โฟวิลของเธอเป็นที่รักใคร่ของทุกคนในบ้านหลังใหญ่นี้

องุ่นนั่งอยู่ในรถยนต์คันหรูที่เซดริกจัดไว้ให้ ทุกครั้งที่เธอต้องไปเรียนจัดดอกไม้ จะมีคนขับรถไปส่งเธอเสมอ

ชีวิตในฝรั่งเศสของเธอกำลังดำเนินไปอย่างมั่นคง เซดริกช่างดีกับเธอและครอบครัวเหลือเกิน เขาถึงกับเปิดโอกาสให้เธอได้เรียนจัดดอกไม้แบบตัวต่อตัวกับ "อลิซ" นักจัดดอกไม้ที่โด่งดังที่สุดคนหนึ่งของฝรั่งเศส

“จอดตรงนี้แหละค่ะ ขอบคุณค่ะ”

เหมือนเช่นเดิมทุกวัน พอจำเส้นทางได้ องุ่นจะบอกให้คนขับรถจอดส่งเธอแค่ที่ขอบสวนตุยเลอรี (Tuileries) สวนสาธารณะเก่าแก่ในใจกลางกรุงปารีส เธอชอบที่จะเดินต่อไปเอง เพื่อชมวิวและสูดอากาศยามเช้า

หญิงสาวเดินชมความงดงามของสถาปัตยกรรมมาจนถึงสี่แยกไฟแดงขนาดใหญ่ เธอหยุดยืนรอสัญญาณไฟจราจรเพื่อที่จะข้ามถนนไปยังร้านดอกไม้ที่อยู่อีกฝั่ง

ในจังหวะเดียวกัน... รถยนต์ซูเปอร์คาร์ราคาแพงที่มีเพียงไม่กี่คันในโลก เคลื่อนมาจอดติดไฟแดงในเลนที่ใกล้กับทางเท้าที่เธอยืนอยู่พอดิบพอดี

ภายในรถ... ฟาเบียนกำลังเหม่อมองผู้คนที่เดินข้ามถนนไปมาอย่างเบื่อหน่าย...

ทันใดนั้น สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับผู้หญิงเอเชียคนหนึ่งที่กำลังยืนรอสัญญาณไฟอยู่ รูปร่างที่คุ้นตา เส้นผมสีดำขลับ

หัวใจของเขากระตุกวาบ!

'รินฤทัย!'

สัญญาณไฟคนข้ามเปลี่ยนเป็นสีเขียว องุ่นก้าวลงจากฟุตบาท เดินข้ามถนนอย่างเร่งรีบ

ฟาเบียนเหมือนถูกมนต์สะกด เขาได้แต่นั่งนิ่งแข็งทื่อ มองร่างบางนั้นเดินผ่านหน้ารถของเขาไปอย่างไม่เชื่อสายตา

เธอจริงๆ... ไม่ใช่แค่คล้าย... นั่นคือเธอ!

ปี๊น!!! ปี๊น!!!

เสียงแตรรถยนต์จากคันด้านหลังดังลั่น สัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียวนานแล้ว แต่รถหรูราคาแพงของเขาก็ยังไม่ออกตัว

ฟาเบียนสะดุ้ง เมื่อได้สติ เขาก็รีบเหยียบคันเร่งขับรถออกไปทันทีด้วยความสับสน

เสียงแตรรถที่ดังลั่นผิดปกติ ทำให้องุ่นที่กำลังจะก้าวเข้าร้านดอกไม้หันกลับไปมองอย่างสงสัย เธอเห็นเพียงรถหรูคันหนึ่งที่เพิ่งขับออกไปด้วยความเร็ว แต่ทุกอย่างก็ดูเป็นปกติ เธอจึงยักไหล่เล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปในร้าน

ฟาเบียนขับรถมาอย่างเหม่อลอย หัวใจของเขายังเต้นไม่เป็นส่ำ

ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้น... องุ่น! ยิ่งคิด เขาก็ยิ่งรู้สึกสับสน เธอมาอยู่ที่ประเทศฝรั่งเศสได้อย่างไร หรือว่าเขาแค่ตาฝาดไปเองกันแน่!

เขาต้องพิสูจน์!

ฟาเบียนตัดสินใจแน่วแน่ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหาเลขาคนสนิททันที

"อองรี! ผมอยากให้คุณสืบหาที่อยู่ของรินฤทัย... เดี๋ยวนี้!"

ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงลำบากใจ

“เอ่อ... ครับบอส แต่ว่า... ตอนนี้ ท่านเซดริก มารอพบบอสอยู่ในห้องทำงานครับ”

ประตูห้องทำงานถูกเปิดออก...

ใบหน้าหล่อเหลาของฟาเบียนนิ่งสงบ คาดเดาอารมณ์ไม่ถูก เฉกเช่นเดียวกับบิดาของเขาที่กำลังนั่งรออยู่ในห้อง

ฟาเบียนอดแปลกใจไม่ได้... นี่เป็นครั้งแรก... ตั้งแต่เขานั่งในตำแหน่งผู้บริหารสูงสุด บิดาก็ไม่เคยย่างกรายเข้ามาที่บริษัทอีกเลย

"ทำไมไม่คิดจะกลับไปนอนที่บ้านบ้าง" เซดริกเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแฝงไปด้วยความน้อยใจ เขารู้ดีว่าตั้งแต่เขาขู่เรื่องยกหุ้นให้ พวกลูกชายต่างก็พากันตีตัวออกห่าง ถ้าเขาไม่เรียกหา ก็ไม่มีใครคิดจะกลับมาเหยียบบ้าน

“งานผมยุ่งครับ” ฟาเบียนตอบเหมือนเดิมทุกครั้ง เป็นคำตอบที่สั้นที่สุดเพื่อตัดปัญหา

“พรุ่งนี้ฉันจะจัดงานเลี้ยงที่บ้าน” เซดริกไม่สนใจคำแก้ตัวนั้น "และไม่ว่าแกจะยุ่งยังไง... แกก็ต้องมา"

มันคือน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจบังคับ

“ก็ได้ครับ... ถ้ามันเป็นคำสั่ง” ชายหนุ่มตอบรับอย่างไม่สบอารมณ์นัก ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

“แต่ผมจะควงแฟนไปด้วย พ่อคงรู้จักคาร่าดีอยู่แล้ว”

เซดริกมองการท้าทายเล็กๆ ของลูกชายด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

“ตามใจแกสิ... ถ้าแกไม่กลัวว่าจะ 'เสียใจ' ทีหลัง”

พูดจบ เซดริกก็พยักหน้าให้โลร็อง ซึ่งรออยู่หน้าห้อง เข็นวีลแชร์ออกไปทันที

ฟาเบียนขมวดคิ้วแน่น มองตามหลังบิดาไป...

‘เสียใจ! ทำไมเขาต้องเสียใจด้วย’

เขาสลัดความรู้สึกวุ่นวายใจนั้นทิ้ง ก่อนจะลุกขึ้นไปนั่งที่เก้าอี้ทำงาน จมตัวเองลงในกองเอกสาร พยายามไม่ใส่ใจกับคำพูดที่น่าขนลุกของบิดา

บรรยากาศที่โต๊ะอาหารมื้อเย็นในคฤหาสน์หลังใหญ่ เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมานาน

เซดริกยิ้มกว้างออกมา เขามองภาพตรงหน้าอย่างอิ่มเอมใจ...

ตั้งแต่องุ่นกับครอบครัวของเธอย้ายเข้ามา คฤหาสน์หลังนี้ก็ไม่เงียบเหงาอีกต่อไป หลายปีที่ผ่านมา เขารู้สึกเหมือนตาแก่ที่ถูกทิ้งให้เฝ้ารอความตายเพียงลำพัง พวกลูกชายต่างก็ไม่เคยเข้าใจในสิ่งที่เขาทำ...

แต่ตอนนี้... องุ่นกับหลานชายตัวน้อย ได้เข้ามาเติมเต็มความว่างเปล่าใน ชีวิต ของเขา

และอรอนงค์ เธอก็กำลังเข้ามาเติมเต็มความว่างเปล่าใน หัวใจ ของเขา... ตอนนี้เขาทำได้เพียงแอบชอบเธออยู่ข้างเดียว หวังว่าสักวันหนึ่ง อรอนงค์จะยอมรับหัวใจของชายแก่พิการคนนี้ไว้พิจารณา

“เอ่อ... คุณเซดริกคะ” องุ่นวางช้อนส้อมลง เอ่ยถามขึ้นอย่างเกรงใจ

“งานเลี้ยงวันพรุ่งนี้... ได้ยินว่ามีแต่แขกคนสำคัญกับคนในครอบครัว ให้องุ่นมาร่วมงานด้วย มันจะดีเหรอคะ” เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนนอก และไม่เคยออกงานสังคมใหญ่ๆ แบบนี้มาก่อน

“ทำไมจะไม่ดีล่ะ” เซดริกมองเธออย่างจริงจัง "องุ่นก็เหมือนลูกสาวคนหนึ่งของผม"

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “อีกอย่าง... เลิกเรียกว่า คุณเซดริก ได้แล้ว เรียกว่า พ่อ ดีกว่า ฟังแล้วรื่นหูกว่าเยอะ”

องุ่นอ้าปากค้างกับคำเรียกขานนั้นทันที

“แหม คุณเซดริกก็มีอารมณ์ขันเหมือนกันนะคะ” ป้าอรที่นั่งอยู่ข้างๆ เอ่ยแซว

“ดูสิคะ พูดซะยายองุ่นอ้าปากค้างไปเลย” เธอหัวเราะหลานสาวเบาๆ

"ผมพูดจริง" เซดริกยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แม้ใบหน้าจะประดับรอยยิ้มก็ตาม

องุ่นมองสบตากับเซดริก สายตาของเขาที่มองมามันดูอบอุ่นและอ่อนโยน ราวกับพ่อที่กำลังมองลูกสาวของตัวเองจริงๆ

เธอหวังว่า  เธอคงไม่โลภมากเกินไป ที่จะเรียกเขาว่า...

“...ค่ะ... คุณพ่อ”

องุ่นยิ้มออกมา เธอรู้สึกมีความสุขอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมานานเหลือเกิน

ฟาเบียนลากสังขารกลับมาถึงเพนท์เฮ้าส์ ในสภาพเหนื่อยล้า และมันก็เหมือนเดิมทุกวัน

เขาถอดเสื้อสูทตัวนอกออก โยนมันทิ้งลงบนโซฟาอย่างไม่ไยดี เนกไทถูกกระตุกออกตามไปกองอยู่บนพื้น เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวสองสามเม็ดเพื่อปลดปล่อยความอึดอัดที่แบกรับมาทั้งวัน

ร่างสูงเดินตรงไปที่บาร์เครื่องดื่มภายในห้อง เปิดขวดวิสกี้ราคาแพงก่อนจะเทมันลงแก้วอย่างลวกๆ

ฟาเบียนกระดกวิสกี้รสเข้มนั้นลงคอรวดเดียวจนหมด ราวกับว่ามันเป็นเพียงน้ำเปล่า ก่อนจะจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดที่สะสม

ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูข้อความที่เพิ่งเด้งขึ้นมา...

ลูเซียงกับแมทเทียส พี่ชายกับน้องชายต่างส่งข้อความมาบอกสั้นๆ ว่า "เจอกันที่บ้านพรุ่งนี้"

เขาพิมพ์ตอบกลับไปอย่างขอไปที ก่อนจะโยนโทรศัพท์มือถือทิ้งลงบนเคาน์เตอร์บาร์ แล้วยกวิสกี้ขึ้นดื่มอีกรอบ

ชีวิตของเขามันวนเวียนอยู่อย่างนี้น่าเบื่อสิ้นดี!

ณ วินาทีนี้ เขารู้สึกโดดเดี่ยวอย่างจับหัวใจ ภายในเพนท์เฮ้าส์สุดหรูที่มันใหญ่โต และว่างเปล่าเกินกว่าจะอยู่คนเดียว