LOGINเธอเลียตั้งแต่ปลายจรดโคนขึ้นลงอยู่หลายครั้ง จากนั้นจึงจับท่อนเอ็นร้อนยัดใส่ในปากตน ค่อยดูดกลืนมันเข้าในปากอย่างใจเย็น “อา อย่างนั้นแหละแก้มอ้วน” เขาเผลอครางชื่อเธอที่เขาชอบเรียกในวัยเด็กออกมา พร้อมกับกดศีรษะเธอให้อมท่อนเอ็นเขาจนสุดลำ กัลยากรใช้ทั้งลิ้นทั้งมือช่วยกันรูดรั้งลำเอ็นของเขาขึ้นลง ยิ่งได้ยินเขาเรียกเธอว่าแก้มอ้วนยิ่งทำให้เธออยากครอบครองตัวตนของเขามากขึ้น “อา เสียวเป็นบ้าเลยแก้มอ้วน” กัลยากรได้ยินเขาครางไม่ขาดปากก็ยิ่งเร่งจังหวะเร็วขึ้น แรงขึ้น เพราะอยากให้เขาเสร็จด้วยปากของเธอ “แก้มอ้วนพอก่อน” เขาถอนแก่นกายออกจากปากเธอ “ไม่อยากแตกในปากฉันเหรอคะ” เธอช้อนตาขึ้นมองเขา “อยาก แต่อยากแตกในกีแก้มมากกว่า” เขาจับเธอลุกขึ้นแล้วถอดเสื้อผ้าเธอออกจนหมด จากนั้นให้เธอนั่งลงบนตักแล้วดูดดุนหัวนมเธอหนัก ๆ ทั้งสองข้างสลับกันไปมา อีกทั้งมือยังนวดเฟ้นอกอวบอย่างมันเขี้ยว “ชอบมากเลยเหรอคะ” ยามที่เขามีเซ็กซ์กับเธอคล้ายกับว่าเขาหลงใหลในทุกสัดส่วนบนร่างกายเธอ “เปล่าสักหน่อย” บอกว่าเ
กัลยากรเดินออกมาจากห้องน้ำ ก็ยังเห็นรักนรินทร์นอนอยู่ที่เดิม คนตัวใหญ่ลืมตาพร้อมกับดีดกายลุกขึ้น “ขอยืมผ้าเช็ดตัวหน่อย” “อาบน้ำแล้วจะกลับบ้านใช่ไหมคะ” “อืม” กัลยากรหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ให้เขา เขาจึงเดินเข้าไปอาบน้ำ ผ่านไปสามสิบนาทีจึงเดินออกมา ท่อนบนของเขาเปลือยเปล่า ส่วนท่อนล่างมีเพียงผ้าขนหนูพันไว้อย่างหมิ่นเหม่ เส้นขนบนหน้าท้องยิ่งทำให้เขาดูเซ็กซี่ “มีเสื้อยืดกับกางเกงวอร์มตัวใหญ่ ๆ ไหม” “มีค่ะ บอสจะเอาไปทำอะไรคะ” “เอามาใส่สิ หรือเธอจะให้ฉันใส่ผ้าเช็ดตัวนอน” “ไหนบอสบอกว่าอาบน้ำแล้วจะกลับบ้านยังไงคะ” “ฉันไม่ได้พูดนะ” “แต่บอสนอนที่นี่ไม่ได้นะคะ” “ฉันสัญญาว่าพรุ่งนี้จะออกไปแต่เช้า” สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่จุกตรงกลางอกของเธอพลางกลืนน้ำลายลงคอ วันนี้เธอสวมชุดนอนขาสั้นผ้าบางจึงทำให้มองเห็นปลายยอดถันได้อย่างชัดเจน “แต่ว่า…” “เป่าผมให้หน่อยสิ” เขาพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉย ไม่ได้สนใจอาการร้อนรนของเธอแม้แต่น้อย กัลยากรถอนหายใจอี
“ก็แค่ไปกินข้าวกับพี่คินทำไมต้องโกหกฉันด้วย หรือว่าเธอกับพี่คินแอบคบกัน” “มันไม่ใช่อย่างที่บอสเข้าใจนะคะ” “แล้วมันคืออะไร เธอไม่รู้เหรอว่าพี่คินมีแฟนอยู่แล้ว” “ฉันกับพี่คินไม่ได้เป็นอย่างที่บอสคิดค่ะ” “ไหนล่ะหลักฐาน เลิกงานนัดกันไปกินข้าว แล้วแบบนี้จะให้ฉันคิดยังไง เธอเป็นพวกชอบทำให้ครอบครัวคนอื่นร้าวฉานอย่างนั้นเหรอ” กัลยากรถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย สุดท้ายเธอจึงตัดสินใจบอกความจริงกับเขา “ฉันแค่เลี้ยงข้าวขอบคุณพี่คินเท่านั้นค่ะ” เพียงแต่เธอไม่ได้บอกทั้งหมดเท่านั้น “ขอบคุณเรื่องอะไร” “ฉันเป็นหนี้พี่คินค่ะ” “เท่าไร” “หนึ่งล้านค่ะ” “เธอเอาเงินไปทำอะไร” กัลยากรยื่นสัญญากู้ยืมให้เขาดู “เอามารักษาขาพี่วินค่ะ” เธอนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยท่าทางเหนื่อยล้า “แล้วพ่อของเธอล่ะ” “พ่อเสียไปได้หกปีแล้วค่ะ” “ทำไมเธอถึงได้ย้ายมาอยู่ที่นี่” บ้านหลังนี้มีขนาดเล็กกว่าบ้านหลังเก่าของเธอมาก “พ่อโดนฟ้องล้มละลายค่ะ จากนั้นบ้านหลังนั้นก็
กัลยากรกับภาคินนั่งกินอาหารและคุยธุระสำคัญไปด้วย “พี่คินคะ คุณภูสนิทกับคุณราชันย์เหรอคะ” พนักงานในบริษัท ลูมิเน็กซ์ อินดัสทรี จำกัด รู้ดีว่าราชันย์คือผู้บริหารของบริษัทคู่แข่ง “พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ส่วนมากพนักงานบริษัทเราไม่มีใครสนิทกับบริษัทออร่าไลท์นะ” เพราะกลัวว่าจะถูกจับตามองหากมีความลับรั่วไหลไปสู่บริษัทอื่น ทุกคนจึงตัดปัญหาว่าจะไม่สนิทกับคนของบริษัทคู่แข่ง “มีอะไรเหรอ” “พอดีแก้มได้ยินคุณภูคุยโทรศัพท์กับคุณราชันย์โดยบังเอิญน่ะค่ะ อีกทั้งยังเป็นเรื่องเกี่ยวกับการปล่อยสินค้า แต่แก้มไม่รู้ว่าจะเกี่ยวกับสินค้าของเราหรือเปล่า จึงมาแจ้งให้พี่คินทราบก่อนน่ะค่ะ” ถึงจะรู้สึกหวั่นใจกับเรื่องที่เขาเอามาขู่ แต่เรื่องส่วนรวมก็ต้องมาก่อน ดวงตาของภาคินมีแววครุ่นคิด “มีใครรู้เรื่องนี้บ้าง” “มีแค่แก้มกับพี่คินค่ะ” “แก้มไม่ได้บอกไอ้รักเหรอ” “บอสเป็นคนใจร้อน แก้มก็เลยไม่ได้บอกเขาค่ะ” “ดีแล้ว ขอบใจแก้มมากนะ” “ยินดีค่ะ” กัลยากรกินข้าวเสร็จภาคินก็ไปส่งเธอที่บ้านตามเคย โดยไม่รู้ว่า
หลังจากวันนั้นกัลยากรก็ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใคร ไม่ใช่เธอนิ่งนอนใจเพราะอย่างไรเธอต้องหาโอกาสคุยเรื่องนี้กับประธานบริษัทให้ได้และตั้งแต่วันนั้นกัลยากรก็ปฏิเสธที่จะไปหารักนรินทร์ที่คอนโดเช่นเดียวกัน เพราะเธอไม่อยากให้ใครจับตามองอีก แต่รักนรินทร์กลับไม่เข้าใจ “ทำไมถึงไปไม่ได้ล่ะแก้ม ทุกครั้งก็ไม่เห็นเป็นไร” “ฉันกลัวคนอื่นเห็นน่ะค่ะ” “ใครจะมาเห็น” “เชื่อฉันสักครั้งเถอะนะคะ” “เธอไม่มีเหตุผล งั้นฉันขอไปบ้านเธอได้ไหม” “ไม่ได้ค่ะ” “ทำไมล่ะ” “คุณจะไปบ้านฉันในฐานะอะไรคะ” “เจ้านายไง” “ไม่ได้หรอกค่ะ เพราะส่วนใหญ่เจ้านายเขาไม่ไปบ้านลูกน้องกัน” “งั้นในฐานะคนที่เคยอยู่บ้านใกล้กันก็ได้” “ฉันไม่อยากให้แม่กับพี่วินเข้าใจผิดน่ะค่ะ เพราะฉันไม่เคยพาผู้ชายไปที่บ้าน หรือบอสอยากให้แม่กับพี่วินเข้าใจผิดคิดว่าบอสสนใจฉันคะ” รักนรินทร์ชะงักไปครู่หนึ่ง “ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย” “งั้นบอสก็อย่าไปเลยนะคะ เพราะยังไงบอสก็ต้องหมั้นกับคนอื่นอยู่แล้ว ฉันข
เย็นวันหนึ่งหลังเลิกงานกัลยากรกำลังจะเดินออกไปรอรถเมล์ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าลืมกระเป๋าเงินไว้ในลิ้นชักโต๊ะทำงานเธอจึงรีบกลับขึ้นไปบนสำนักงานอีกครั้ง แต่ตอนที่กำลังจะเดินมาที่ลิฟต์เธอกลับได้ยินเสียงคนกำลังคุยโทรศัพท์ เธอชะงักฝีเท้าเล็กน้อย “คุณราชันย์จะปล่อยสินค้าวันไหนนะครับ” ‘อาทิตย์หน้าเป็นยังไง’ “อาทิตย์หน้ากำลังพอดีเลยครับ เพราะสินค้าของผมก็คงผลิตเสร็จอาทิตย์หน้าพอดี” ‘งั้นคุณรอดูความสนุกได้เลยครับ’ “ขอบคุณคุณราชันย์มากครับ” กล่าวจบภูวดลจึงวางสาย กัลยากรกำลังจะเดินไปจากตรงนั้นเพราะเกรงว่าภูวดลจะเห็นตน แต่กระเป๋าเงินในมือกลับหลุดตกลงกระทบกับพื้น ภูวดลหันขวับมาตามเสียง มองกัลยากรด้วยความตกใจแวบหนึ่ง ส่วนกัลยากรเองก็ตกใจเช่นเดียวกัน “คุณแก้มยังไม่กลับบ้านอีกเหรอครับ” เขาคิดว่าไม่มีใครอยู่ในออฟฟิศอีกแล้ว จึงกล้าคุยโทรศัพท์เสียงดัง “อ้อ กำลังจะกลับแล้วค่ะ แต่พอดีนึกขึ้นได้ว่าลืมของ ก็เลยขึ้นมาเอาค่ะ” “อ๋ออย่างนี้นี่เอง” “งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” กัลยากรกำลังจะก้




![เพลินพิศวาส [20++]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


