บทที่ 3 ราตรีแรกของพยัคฆ์ 2

          หลี่เฉียงยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน สายตามจ้องที่จอกสุรา แววตาเฉยชาทว่าแข็งกร้าว

          “ฉลาดพูดดีนี่ แต่สายตาของเจ้ามันฟ้องว่าเจ้าไม่ได้คิดเช่นนั้น” เขาวางจอกสุราลง แล้วหันมาสบตากับสตรีผู้จองหองผู้นี้ “เจ้าเกลียดข้า ชิงชังข้าจนอยากจะฉีกเนื้อข้าออกเป็นชิ้น ๆ ใช่หรือไม่”

          “ความรู้สึกของเชลยเช่นข้ามีความสำคัญต่อท่านแม่ทัพด้วยหรือ” นางย้อนถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

          “สำคัญสิ” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างของเขาสูงใหญ่จนบดบังแสงไฟเกือบทั้งหมด “เพราะมันทำให้ชัยชนะของข้าหอมหวานยิ่งขึ้น” เขาเดินเข้ามาหานางช้า ๆ แต่ละย่างก้าวหนักแน่นและเต็มไปด้วยแรงกดดัน “ข้าชอบคนทระนงองอาจ” เขากล่าว ในใจพลันนึกถึงแววตาที่ไม่ยอมแพ้ของสตรีอีกนางหนึ่ง...สตรีที่เขาไม่อาจปกป้องไว้ได้ “เพราะเวลาที่คนพวกนั้นแตกสลายลงต่อหน้าข้า มันเป็นภาพที่น่าดูชมยิ่งนัก”

          เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้านาง ใกล้จนมู่ตานได้กลิ่นสุราที่ปนมากับลมหายใจของเขา

          “ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง คุกเข่าลงเสีย แล้วกล่าวคำขออภัยต่อข้าที่บังอาจต่อต้านในวันนั้น แล้วราตรีนี้ของเจ้าอาจจะง่ายขึ้น”

          มู่ตานเงยหน้าสบตาเขาโดยตรง ในระยะใกล้เช่นนี้ นางเห็นประกายไฟแห่งความโหดเหี้ยมและสนุกสนานในดวงตาของเขาได้อย่างชัดเจน

          “ข้าบอกแล้ว คนของอวิ๋นฮวายืนตาย ไม่คุกเข่าขอชีวิต”

          “ดี! ดีมาก!” เขาหัวเราะในลำคอ “เช่นนั้นก็ปรนนิบัติข้าแทนคำขออภัยก็แล้วกัน สุราของข้าหมดแล้ว”

          เขาพยักพเยิดไปยังไหสุราที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ เป็นการออกคำสั่งที่ชัดเจน มู่ตานนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะเดินไปยังโต๊ะอย่างเชื่องช้า นางหยิบไหสุราขึ้นมารินใส่จอกสุราที่ทำจากหยกเนื้อดีอย่างแผ่วเบา พยายามควบคุมมือไม่ให้สั่นแม้แต่น้อย นางรู้ดีว่านี่คือการทดสอบทางใจเพื่อแสดงอำนาจของเขา นางถือจอกสุราเดินกลับมาหาเขา ยื่นส่งให้ด้วยสองมือตามธรรมเนียม แต่หลี่เฉียงกลับไม่ได้รับมันไป เขายังคงยืนกอดอกมองนางนิ่ง

          “ป้อนข้าสิ” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่เต็มไปด้วยอำนาจบังคับบัญชา

          นั่นคือฟางเส้นสุดท้ายที่ทำลายความอดทนของนาง แต่นางก็ทำได้เพียงสะกดกลั้นมันไว้ นางค่อย ๆ ยกจอกสุราขึ้นจรดริมฝีปากของบุรุษผู้ทำลายบ้านเมืองของนาง หัวใจของนางกรีดร้องด้วยความอัปยศอดสู

          หลี่เฉียงค่อย ๆ ดื่มสุราจากจอกในมือนางช้าๆ สายตายังคงจับจ้องใบหน้าของนางไม่วางตา เมื่อดื่มจนหมด เขาก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากของเขาแทบจะสัมผัสใบหูของนาง

          “รสชาติไม่เลว แต่ยังไม่พอ” เขากระซิบเสียงพร่า “ความทระนงของเจ้ามันเกะกะสายตาข้านัก ข้าต้องการจะเห็นสิ่งที่อยู่ภายใต้อาภรณ์สีขาวนั่น”

          เขาถอยห่างออกไปเล็กน้อย แล้วออกคำสั่งสุดท้ายที่โหดร้ายที่สุด

          “ถอดชุดของเจ้าออก”

          ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางใจ มู่ตานยืนนิ่งแข็งทื่อ นี่คือสิ่งที่นางหวาดกลัวที่สุด การถูกทำลายศักดิ์ศรีจนหมดสิ้น

          หลี่เฉียงมองดูนางด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ เขาคาดหวังจะได้เห็นน้ำตา ความอ้อนวอน หรือการขัดขืนที่โง่เขลา แต่มู่ตานกลับไม่ทำเช่นนั้น

          นางค่อย ๆ หลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง เมื่อลืมตาขึ้นมาใหม่ แววตาของนางก็เปลี่ยนไป ความกลัวหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความนิ่งสงบที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก

          นางไม่ได้พูดอะไรอีก นางเพียงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ก่อนจะค่อย ๆ ยกมือขึ้นปลดสายคาดเอวของตนเองออกอย่างช้า ๆ

          ท่วงท่าของนางสง่างามและมั่นคง ไม่มีความลังเลหรืออัปยศแม้แต่น้อย ราวกับนี่ไม่ใช่คำสั่งของศัตรู แต่เป็นการตัดสินใจของนางเอง สายคาดเอวสีขาวร่วงหล่นลงสู่พื้นหนังสัตว์อย่างเงียบเชียบ ตามด้วยอาภรณ์ชั้นนอกที่ค่อย ๆ ถูกปลดออก เผยให้เห็นไหล่ที่เนียนละเอียดและเนินอกที่ขาวผ่องภายใต้แสงไฟ

          นางกำลังเปลี่ยนการกระทำที่น่าอัปยศที่สุด ให้กลายเป็นการท้าทายที่ยอดเยี่ยมที่สุดที่บอกว่า ต่อให้เขาครอบครองร่างกายของนางได้ เขาก็ไม่มีวันได้ครอบครองจิตวิญญาณของนาง

          อาภรณ์ชิ้นสุดท้ายร่วงหล่นลงไปกองอยู่แทบเท้า ทิ้งให้ร่างเปลือยเปล่าอันงดงามสมบูรณ์แบบยืนหยัดอยู่ท่ามกลางห้องของจอมทัพอย่างทระนงองอาจ ภายใต้สายตาที่ลุกโชนราวกับเปลวเพลิงของพยัคฆ์ร้ายที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ