บทที่ 4 เพลิงแค้นเพลิงปรารถนา 1

          ความเงียบที่โรยตัวลงมาหลังจากอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายร่วงหล่นสู่พื้นนั้น หนักอึ้งและตึงเครียดยิ่งกว่าความเงียบในสนามรบก่อนการประจัญบาน มู่ตานยืนนิ่งสงบอยู่ตรงนั้น ร่างเปลือยเปล่าของนางอาบไล้ด้วยแสงสีส้มสลัวจากคบไฟ ทำให้ผิวขาวผ่องของนางดูราวกับหยกเนื้อดีที่ส่องประกายเรืองรอง ทว่าความงามนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความเย็นชาที่น่าขนลุก

          หลี่เฉียงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะหนึ่ง เขาคาดหวังว่าจะได้เห็นน้ำตา ความอัปยศอดสู การอ้อนวอน หรือแม้กระทั่งการกรีดร้องด่าทอ แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับเป็นเพียงความเงียบงันและสายตาที่ทระนงองอาจคู่เดิม นางไม่ได้ยอมจำนน นางเพียงแค่เลือกสนามรบใหม่ สนามรบที่นางใช้ร่างกายของตนเป็นปราการด่านสุดท้าย และใช้ศักดิ์ศรีเป็นอาวุธที่มองไม่เห็น

          ความขบขันในตอนแรกของเขาค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดที่คุกรุ่นขึ้นมาอย่างช้า ๆ นางกำลังท้าทายเขา ท้าทายอำนาจของเขาด้วยวิธีที่แยบยลที่สุด!

          “เจ้าคิดว่าทำเช่นนี้แล้วจะทำให้ข้าพึงพอใจรึ” เขาก้าวเข้ามาประชิดร่างนางในชั่วพริบตา กลิ่นสุราและกลิ่นอายบุรุษที่แข็งแกร่งปะทะเข้าหน้านางอย่างจัง ไออุ่นจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านจนนางรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว

          มู่ตานไม่ได้ถอยหนี นางเพียงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย “ท่านแม่ทัพเป็นผู้ออกคำสั่ง ข้าเป็นเพียงเชลยที่ทำตามบัญชา”

          “ปากดี!” มือใหญ่หยาบกร้านคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของนางอย่างแรง ผิวเนื้ออ่อนนุ่มของนางถูกบีบเคล้นจนขึ้นรอยแดงจัดในทันที “ข้าต้องการเห็นเจ้าแตกสลาย ไม่ใช่เห็นเจ้าเล่นละครเป็นราชินีผู้สูงส่ง!”

          ความเจ็บปวดแล่นปราดจากต้นแขน แต่กลับเทียบไม่ได้กับความอัปยศที่แล่นริ้วอยู่ในใจ มู่ตานเบือนหน้าหนี แต่ถูกมืออีกข้างของเขาจับปลายคางไว้มั่นแล้วบีบให้หันกลับมาสบตา

          “มองข้า!” เขาสั่งเสียงคำราม “จดจำใบหน้าของบุรุษที่ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของเจ้าไว้ให้ดี!”

          ในชั่วเวลานั้นเอง มู่ตานก็ตัดสินใจได้ นางจะจดจำ...นางจะจดจำทุกสัมผัสที่น่ารังเกียจ ทุกคำพูดที่เหยียดหยาม ทุกความเจ็บปวดที่เขามอบให้ นางจะสลักมันไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของจิตใจ เพื่อใช้เป็นเชื้อเพลิงหล่อเลี้ยงไฟแค้นที่จะไม่มีวันมอดดับ

          นางบังคับให้ตัวเองหยุดต่อต้าน ปล่อยร่างกายให้นิ่งสงบราวกับรูปสลักหยก จิตใจของนางล่องลอยออกจากร่างที่กำลังจะถูกย่ำยี ไปสู่ท้องพระโรงในความทรงจำ ไปสู่รอยยิ้มของพระบิดา ไปสู่ทุ่งดอกโบตั๋นหลังพระราชวัง...จิตวิญญาณของนางยังคงเป็นอิสระ

          การไม่ตอบสนองของนางยิ่งทำให้หลี่เฉียงคลั่ง เขาช้อนร่างนางขึ้นอุ้มอย่างง่ายดายราวกับนางเป็นเพียงตุ๊กตาตัวหนึ่ง แล้วก้าวไปยังเตียงขนาดมหึมาที่ปูทับด้วยหนังหมีสีดำสนิท เขาทุ่มร่างของนางลงบนเตียงอย่างไม่ปรานี ความหยาบกระด้างและเย็นเฉียบของขนสัตว์เสียดสีกับแผ่นหลังเปลือยเปล่าของนางจนเจ็บแสบ

          เขาตามขึ้นมาทาบทับร่างนางไว้ในทันที น้ำหนักตัวของเขากดทับนางจนแทบหายใจไม่ออก สองแขนของนางถูกตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวของเขา ส่วนมืออีกข้างก็เริ่มลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างของนางอย่างจาบจ้วงและหิวกระหาย เป็นสัมผัสที่ไม่มีความอ่อนโยนแม้แต่น้อย มีเพียงการสำรวจเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

          มู่ตานข่มตานิ่ง พยายามอย่างสุดกำลังที่จะไม่ส่งเสียงใด ๆ ออกไป นางกัดริมฝีปากล่างของตนเองจนได้รสเค็มปร่าของโลหิต ความเจ็บปวดทางกายช่วยให้นางยังคงสติไว้ได้ แต่น่ารังเกียจ...

          น่ารังเกียจที่สุด!

          ร่างกายที่นางเคยภาคภูมิใจ บัดนี้มันกำลังทรยศต่อจิตวิญญาณของนางอย่างเลือดเย็นที่สุด มันกำลังสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพียงเพราะความกลัว แต่เป็นเพราะไออุ่นจากร่างของบุรุษผู้นี้ ความแข็งแกร่งที่กดทับลงมามันกำลังปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบที่นางไม่เคยรู้จักให้ตื่นขึ้น

          น่ารังเกียจเหลือเกินที่ส่วนหนึ่งในร่างกายของนางกำลังพอใจในสัมผัสอันหยาบโลนนี้!

          ความร้อนวาบที่แล่นผ่านคือการทรยศที่น่าสมเพชที่สุด ในขณะที่ร่างกายของนางกำลังสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจปฏิเสธ จิตใจของนางก็กรีดร้องประณามความอ่อนแอของตนเองจนแทบคลั่ง

          การที่ต้องรับรู้ถึงความสุขสมอันบิดเบี้ยวจากสัมผัสของปีศาจร้ายผู้สังหารบิดาและเหยียบย่ำบ้านเมืองของนาง มันคือความอัปยศที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย คือยาพิษที่กรีดลึกลงไปในศักดิ์ศรีของนาง

          หลี่เฉียงรู้สึกได้ถึงการสั่นเทาเล็กน้อยนั้น และมันทำให้เขายิ่งได้ใจ เขากระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ในที่สุดก็เริ่มรู้สึกแล้วสินะ ไม่ว่าเจ้าจะแสร้งทำเป็นสูงส่งเพียงใด แต่ร่างกายของเจ้าก็ซื่อสัตย์เสมอ”

         แล้วเขาก็เข้าครอบครองนาง...