บทที่ 2

“แม็กซ์...แม่คงห้ามลูกไม่ได้แล้วซีนะ” คลอเดียยิ้มแห้งแล้ง แต่แล้วก็ทำหน้าราวกับนึกอะไรได้

“แล้วนี่...ลูกจะอยู่กับแม่ที่เยอรมันสักพักใช่ไหมจ๊ะ”

“ผมคงต้องรีบกลับวันนี้ครับ เพราะให้คนเตรียมเครื่องบินไว้แล้ว”

“ลูกจะกลับไปอยู่กับพ่อที่อเมริกา...อย่างนั้นหรือ?”

ฮอฟมันน์ส่ายหน้าน้อย ๆ โดยที่มารดาไม่ทันสังเกตเห็นอะไรบางอย่างฉายวาบขึ้นมาบนดวงตาคู่นั้น

“ผมจะกลับไปอยู่ที่บาฮามาสสักพัก ที่เกาะไดโอนีของผมไงครับแม่”

“โอ!” คลอเดียขมวดคิ้วมุ่นเมื่อรู้ความคิดบุตรชาย “แม่ไม่ชอบไดโอนีของลูกเลย ที่เกาะนั่นอันตรายจะตายไป”

เธอกำลังบ่นถึงเกาะเล็ก ๆ ซึ่งอยู่เลยหมู่เกาะบาฮามาสเข้าไปในเขตทะเลลึกของมหาสมุทรแอตแลนติก ฮอฟมันน์ซื้อเกาะที่อยู่ห่างไกลผู้คนเอาไว้และเรียกมันว่า ไดโอนี ตามชื่อดาวเคราะห์ซึ่งเป็นหนึ่งในดวงจันทร์บริวารของดาวเสาร์ เธอไม่เคยย่างกรายเข้าไปเพราะรอบ ๆ อาณาบริเวณเกาะมีน้ำวนในหลุมสีน้ำเงินใต้สมุทร (Ocean Blue Hole) ซุกซ่อนอยู่ในที่ใดสักแห่งหนึ่ง ทว่าสถานที่ยิ่งมีภยันตรายมากเท่าไหร่ก็ดูเหมือนว่าบุตรชายหัวขบถของเธอจะยิ่งโปรดปราณมันมากเท่านั้น

“แม่ไม่เคยได้ยินหรือครับว่า ที่ยิ่งอันตรายก็ยิ่งปลอดภัยสำหรับเรา”

“โอเค แม็กซ์ แต่อีกอย่างที่แม่อยากรู้ก็คือ...ลูกจะไปพบพ่อก่อนไปบาฮามาสหรือเปล่า?”

ฮอฟมันน์ทำสีหน้าครุ่นคิด ร่างสูงใหญ่ผิวแทนเข้มจัดภายใต้ชุดสูทเนื้อหนาบีบมือบางเบา ๆ อย่างทะนุถนอมก่อนกระตุกยิ้มมุมปากและกล่าวเสียงห้าวลึก

“ผมอาจจะแค่...แวะไป อีกอย่าง...ผมแค่อยากเห็นผู้หญิงคนใหม่ของพ่อ...ก็เท่านั้น”

แสงไฟหลากสีที่ส่องประกายวูบวาบด้านหน้าโรงแรมอันหรูหราดูจะดึงดูดสายตาของนักท่องเที่ยวและลูกค้าของบ่อนคาสิโนภายในเขตลาสเวกัส ทว่าอะไรก็ไม่น่าสนใจสำหรับบุรุษร่างสูงใหญ่ที่นั่งสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังกระจกอาบฟิล์มดำสนิทภายในรถเก๋งที่จอดอยู่ไม่ไกลจากทางเข้าโรงแรมเท่ากับภาพของชายร่างสูงวัยกลางคนกับสาวสวยร่างอรชรอ้อนแอ้นในชุดเน้นสัดส่วนโค้งเว้าที่เดินคลอเคลียกันออกมา เบื้องหลังคนทั้งสองมีบอดี้การ์ดร่างใหญ่สองสามคนคอยอำนวยความสะดวกด้วยการเปิดประตูรถลีมูซีนให้ก่อนขับรถอีกคันตามออกไปไม่ห่าง ฮอฟมันน์ภายในชุดเสื้อยืดเน้นมัดกล้ามบนร่างหนาและกางเกงเดนิมยังคงนั่งนิ่งบนเบาะด้านหลังคนขับกระทั่งมีใครอีกคนเปิดประตูรถและก้าวขึ้นมานั่งด้านข้าง

“คุณฮอฟมันน์...เรื่องที่คุณให้ผมไปสืบ ผมได้ข้อมูลมาแล้วครับ”

เสียงทุ้มลึกของชายร่างโปร่งอายุราว ๆ สามสิบกว่าปีในชุดเสื้อโค้ตตัวยาวดังขึ้นก่อนยื่นซองกระดาษให้กับฮอฟมันน์แกะออกดู

“ผู้หญิงที่พ่อคุณพาไปไหนมาไหนด้วยตอนนี้ เธอชื่อ อัญมณี แต่ในวงการนางแบบใคร ๆ ต่างรู้จักเธอในชื่อ จูเวล...นี่เป็นรูปน้องสาวคนเดียวของเธอที่เมืองไทยครับ เธอชื่อ บุษราคัม เป็นพีอาร์อยู่ในโรงแรมแถวพัทยา”

ฮอฟมันน์ก้มลงมองรูปถ่ายในมือภายใต้แสงไฟสลัว นัยน์ตาสีน้ำเงินเป็นประกายเข้มจัดเมื่อเห็นคนในภาพซึ่งถูกถ่ายทั้งระยะไกลและใกล้ โดยเฉพาะรูปสุดท้ายเป็นใบหน้าของหญิงสาวชาวไทยที่ดูละม้ายกับนางแบบเปรี้ยวจัดคู่ควงของบิดาคนนั้น แม้แสงสว่างยังไม่มากพอให้เขาพินิจพิจารณาชัด ๆ ทว่า บุษราคัม ทักษาพินิจ ก็จัดได้ว่าเป็นผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่งเลยทีเดียว

ก็แค่ผู้หญิงหน้าตาดี...

ชายหนุ่มสะกดความคิดตัวเองลงที่พี่สาวของเจ้าหล่อน ถึงให้สวยหยาดฟ้ามาดินแค่ไหนหากก็คงไม่ใช่คนดีนักหรอก ในเมื่อเธอมีสายเลือดเดียวกันกับผู้หญิงคนนั้น...คนที่หวังปอกลอกบิดาและทำให้แม่ของเขาต้องเสียใจ

“เธอทำงานอยู่ในโรงแรม เคป พาราไดส์ ส่วนที่อยู่กับประวัติส่วนตัวของเธออยู่ในซองเอกสารนี้แล้วครับ”

“ขอบใจมาก พอล...นี่เป็นค่าเหนื่อยของคุณ”

ฮอฟมันน์ยื่นซองกระดาษที่เตรียมไว้ให้นักสืบของเขารับไปด้วยรอยยิ้ม น้ำหนักสิ่งของในนั้นทำให้ผู้รับแทบไม่ต้องคาดเดาเลยว่าคุ้มค่าแค่ไหนกับการลงแรง

“ถ้ามีอะไรนอกเหนือจากนี้ก็เรียกใช้ผมได้ทุกเวลาครับ คุณฮอฟมันน์”

“ถ้ามีอะไรจะให้สืบเพิ่มเติมอีก ผมจะนึกถึงคุณเป็นคนแรก...พอล”

รอยยิ้มเหี้ยมจุดขึ้นบนเรียวปากหยัก เมื่อนักสืบของเขาไปแล้วฮอฟมันน์ก็ยังคงนั่งจับจ้องรูปถ่ายในมือไม่วางตา

บุษราคัม...เธอคงไม่รู้ว่าเกมแห่งการเอาคืนกำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว

“ยังไม่กลับอีกหรือบุษ...แล้วนั่น กำลังนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ดีใจเรื่องอะไรบอกกันหน่อยได้ไหม?”

เสียงทุ้มลึกที่ดังขึ้นทำให้เจ้าของใบหน้าสวยหวานในชุดผ้าไหมไทยสีบานเย็นที่กำลังก้มหน้ายิ้มอมเงยไปมองหน้าเคาน์เตอร์ภายในล็อบบี้ของโรงแรมอันหรูหราเพื่อพบว่ามีหนุ่มร่างสูงหน้าตาดียืนรอคำตอบอยู่

“อ้าว!...ปกรณ์...บุษกำลังจะกลับ แต่มีข่าวดีเลยยังไม่ไปไหนค่ะ”