4

เมื่อคืนของดีไหมพี่ไนท์ (ปพนภัทร)

​ก็...ดี (ปพนภพ)

​โหย...ผมยอมให้ตัวแรร์พี่ไปเลยนะ ตอบมาได้ว่าก็ดี ชิ...วันหลังหาเอาเองนะครับ(ปพนภัทร)

​ไม่กลัวมีปัญหาจริงๆ น่ะเหรอ นายไนล์ ถ้าเกิดว่าเด็กของนายอยากเล่นตุกติก จับนายขึ้นมา เสี่ยงนะโว้ย(ปพนภพ)

​ไม่มีปัญหาแน่นอนครับ ผมมีกฎ กติกากับทุกคน รับประกันได้(ปพนภัทร)

​อย่าให้มันมากนัก นายไนล์ นายอายุเยอะแล้ว เพลาๆ บ้าง(ปพนภพ)

​พี่ไนท์เราอายุห่างกันปีเดียวนะครับคุณพี่ ผมแก่พี่ก็แก่ละว้า(ปพนภัทร)

​แล้วนี่ไปกี่วัน จริงสิ...เจอกับพ่อแม่ แล้วก็ลุงปริ้นซ์กับป้าจ้อยพอดีสินะ พวกนั้นไปพักกับพวกอาแมวนี่เที่ยวกันฉ่ำเลย อิจฉาว่ะ(ปพนภพ)

​อิจฉาก็ลาพักร้อนมาได้นะครับท่านประธาน คิดโปรเจกต์เสร็จ รออนุมัติพี่ก็หนีมาได้เลย ผมจะเตรียมของแจ่มๆ ไว้ให้(ปพนภัทร)

​พอ เรื่องของแจ่มของนาย พอเลย พอแล้ว(ปพนภพ)

​โอเค พี่มันคนดี ปล่อยให้ผมเป็นคนเหี้ยไปงี้แหละ แต่ถ้าต้องการเรียกผมได้นะ(ปพนภัทร)

​ถ้านายพลาดเมื่อไหร่ จะรู้สึก ไนล์(ปพนภพ)

​ระดับไนล์ ไม่มีพลาด (ปพนภัทร)

​ปพนภพกลอกตา ระอากับน้องชายตัวแสบ ที่ทำตัวแซ่บลอยไปลอยมา เมื่อคืนเขาไปเที่ยวตามที่หมอนั่นลากไป ก็จบลงด้วย...คนสวยคนหนึ่ง หุ่นดี บริการถึง บนเตียงของเขา ยอมรับว่าสุขกาย สบายใจ แต่ก็ไม่ได้ติดเนื้อต้องใจอะไร เหมือนกินแล้วก็อิ่ม พอ...

​เพราะมีงานที่จะต้องคิดทำกระมัง เขาถึงไม่ได้โฟกัสอะไรมากมายเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้ อีกอย่างอายุขนาดนี้แล้ว เที่ยวมาจนปรุในสมัยวัยคะนอง เขาก็ดาวคนหนึ่งตอนเรียนมหาวิทยาลัย จนมาฝึกงานต่อที่วีอาร์กรุ๊ป ก็เสือพอๆ กับพ่อน้องชายตัวแสบนั่นแหละ เพิ่งจะมาสงบสุขบรรเทาลง และตั้งใจทำงานก็ตอนที่บิดาเรียกไปคุยเรื่องรับตำแหน่งงานจริงจังนี่แหละ เรียกได้ว่าตั้งใจทำงานมุ่งมั่นจนเลือนเรื่องอื่นไปเลย ขณะที่พ่อตัวยุ่งก็ยังทำตัวเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนในเรื่องหญิง

​เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นหมายเลขของน้องสาวคนเล็กของวัชระโชติ จรัสดารินทร์ มีเรื่องอะไรกันหนอ ถึงได้โทรมาในวันหยุดแบบนี้ได้

​“ว่าไง?”

​“พี่ไนท์ หนูมีเรื่องรบกวนค่ะ”

​“เรื่องอะไร จะฝากหลานมาให้เลี้ยงหรือไง”

ถามไปเล่นๆ แต่ทางนั้นรีบตอบอย่างรวดเร็ว

​“ใช่แล้ว พี่ไนท์รู้ได้ไง มีพลังจิตแน่ๆ เลย หนูขอฝากดารินสักสามสี่วันนะคะ พอดีว่าพ่อพี่ภัทรต้องเข้าแอดมิทที่โรงพยาบาลค่ะ ที่บ้านกำลังวุ่นๆ หนูเลยว่าจะไปช่วยเฝ้าท่านน่ะค่ะ จะได้คุยกับหมอเรื่องหนทางการรักษาด้วย พี่ภัทรก็อาการไม่ค่อยดีเมื่อวานกลับมามีไข้ สงสัยว่าจะไปติดโควิดมาคงจะต้องจับกักตัวค่ะ ไม่มีคนไปจัดการเรื่องคุณพ่อ ไหนจะเรื่องดารินอีก หนูปวดหัวไปหมดแล้วตอนนี้ ที่บ้านใหญ่ก็ไม่มีใครอยู่ ตอนแรกว่าจะไปฝากอานิ้ง แต่เขาไปเที่ยวกันหมด พี่ไนท์เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้ของหนู”

เสียงละห้อยของน้องสาว ทำให้เขาปฏิเสธไม่ได้ ตอนนี้ที่บ้านวัชระโชติที่เคยอุ่นหนาฝาคั่งไปด้วยสมาชิกในครอบครัว ไม่มีคนอยู่เพราะไปทัวร์ต่างประเทศกันหมด มีแต่คนรับใช้ที่เฝ้าอยู่ เขาเองก็ไม่ค่อยได้กลับบ้านเท่าไหร่ระยะนี้เพราะอยู่คอนโดสะดวกกว่า ใกล้กับที่ทำงานกว่า เนื่องจากพวกพ่อๆ แม่ๆ ไปกันนานเป็นเดือน เขาเลยไม่อยากอยู่บ้านคนเดียว น้องชายตัวแสบก็ไม่อยู่

​“เอาสิ...พี่ต้องทำอะไรบ้าง”

​“ก็แค่ไปส่งหลานที่โรงเรียนสอนพิเศษ หนูลงเรียนไว้ให้แกตอนปิดเทอม อยู่ใกล้กับสถานีรถไฟฟ้าที่คอนโดพี่นั่นแหละค่ะ สองสถานี แล้วก็ฝากดูแลเรื่องอาหารการกินให้หน่อยค่ะ หลานกินง่าย กินได้ทุกอย่าง อ้อ ยกเว้นอาหารที่พี่ไนท์ทำ”

​“นี่...”

เสียงเข้มดังขึ้น ขณะที่ยัยน้องหัวเราะกิ๊กที่ได้แหย่เย้าพี่ชายของเธอเล็กๆ น้อยๆ ตอนนี้รุ่นเจนใหม่ของวัชระโชติมีครอบครัวกันหมดแล้ว ทั้งปานทิวา จรัสจันทร์ และเธอ เหลือก็แค่หนุ่มโสดสองคนอย่างปพนภพ กับปพนภัทร ที่ไม่มีวี่แววเลยสักนิดว่าจะมีคนในดวงใจ ถ้าคุณย่ายังอยู่พวกเขามีหวังโดนจับดูตัวแน่ๆ คิดถึงท่านแล้ว จรัสดารินทร์ก็เศร้าด้วยความอาลัย...ถึงศูนย์รวมดวงใจของวัชระโชติ ที่เสียชีวิตไปหลังจากที่วรดารินทร์ เกิดมาได้เพียงแค่ไม่กี่เดือน ท่านอายุยืนมากในวัยเก้าสิบกว่าปี แข็งแรงและเต็มไปด้วยความสุขพร้อมหน้าลูกหลาน

​มาถึงรุ่นคุณทยิดา คุณปพนไม่มีใครที่จะบังคับกะเกณฑ์ลูกๆ ในเรื่องคู่ครอง ให้อิสระเต็มที่ เนื่องจากคนที่พวกเขาห่วงที่สุดอย่างปานทิวานั้นได้แต่งงานมีครอบครัวไปแล้ว กับน.อ.แกล้วกล้า ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่โคราชเป็นหลัก โดยมีลูกพี่ลูกน้องอย่างครอบครัวของจรัสจันทร์ซึ่งเป็นลูกสาวของคุณเสน่ห์จันทร์ และคุณปภพ อยู่ที่นั่นด้วย ก็ได้ดูแลกันและกัน ศูนย์รวมญาติตอนนี้เริ่มเปลี่ยนไปเป็นที่โคราชแทนในกรุงเทพฯ ไปเสียแล้ว

​บ้านใหญ่เงียบเหงาไปบ้างตอนจรัสดารินทร์แต่งออกไปกับวรภัทร นั่นแหละคุณทยิดาถึงเริ่มเปรยๆ กับลูกชายที่ยังโสดทั้งสองว่า...หาแฟนมาไหว้แม่กับพ่อบ้าง ไม่อยากให้วัชระโชติสั้นกุด เนื่องจากตอนนี้มีเพียงพวกเขาที่ยังใช้วัชระโชติในรุ่นเจนนี้ ส่วนพี่สาวและน้องสาวเปลี่ยนนามสกุลตามสามี

​“หยอกๆ ค่า พี่ไนท์ต้มมาม่าอร่อยที่สุด”

​“หึ...ตบหัวแล้วลูบหลังรึไงเราน่ะ พูดถึงมาม่า พี่คิดถึงมาม่าของพี่ณจันทร์มากเลยแหะ”

นึกถึงพี่สาวที่เป็นคุณหมออยู่ที่โคราช ชีวิตวัยเด็กยาวมาจนถึงวัยรุ่นได้คลุกคลีสนิทสนมอยู่ด้วยกันตลอด มาจากกันก็ตอนที่เธอแต่งงานกับ น.อ.บินเหนือ และไปอยู่โคราชนี่แหละ

​“เดี๋ยวรอคุณพ่อคุณแม่ กับลุงปริ้นซ์แล้วก็ป้าจ้อยกลับมา เราก็นัดไปโคราชกันสิพี่ไนท์ เห็นว่า...อุ๊บ ไม่พูดดีกว่า”

​“เห็นว่าอะไร?”

ยัยน้องมาทำให้อยากรู้ แล้วจะไม่เล่า คนพี่คิ้วขมวดรอแล้ว เพราะสังหรณ์แปลกๆ มารดาเริ่มบ่นถี่แหละระยะหลังมานี้เรื่องเขาไม่มีแฟนสักทีนี่ อ้อ...ที่ท่านบ่นกับเขา เพราะรู้ว่าลูกชายคนรองนั้น แสบ แซ่บแค่ไหน เลยไม่อยากเร่งเรื่องนี้ จะออกแนวบ่นอีกแบบว่า เพลาๆ ความแรดลงบ้างนะลูก เดี๋ยวจะมีสาวหอบไข่ที่ไปทิ้งไว้มาให้รับผิดชอบหรอก

​“หนูพูดไม่ได้ สัญญากับแม่จ้อยแล้ว”

​“แบบนี้พี่รู้แล้ว รอบก่อนไปป้าจ้อยเกริ่นแล้ว ว่าจะแนะนำผู้หญิงให้รู้จัก”

​“แหะๆ ยังจะไปไหมอะ พี่ไนท์”

​“ไปสิ พี่รู้จักไปพี่ก็คงไม่รู้สึกอะไร ตอนนี้เครียดๆ กับงานไม่มีอารมณ์”

​“เมื่อไหร่จะมีอารมณ์”

คนน้องถามเย้า

​“น่าจะอีกนาน”

คนพี่ตอบนิ่มๆ

​“ฝ่อหมดแล้วมั้งพี่ชายหนู”

​“ทะลึ่งนะเรา ตั้งแต่มีสามีนี่ หืม...ยัยณดาว”

​“แหม...หยอกๆ เดี๋ยวสักวันอังคาร หนูจะไปส่งยัยดารินนะคะพี่ชาย กราบค่ะ ที่รับเลี้ยงหลานให้”

​“ได้ครับผม”

​วางสายจากน้องสาวแล้ว เขาก็ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ พลางมองนาฬิกาดิจิตอลที่ตั้งประดับไว้ตรงโต๊ะข้างเตียงนอน มันบอกเวลาบ่ายสองแล้ว เขาเพิ่งจะตื่น...เมื่อคืนกลับมาก็เกือบตีห้า เขาไม่นอนค้างที่อื่น นอกจากที่ห้องของตัวเองเท่านั้น

​นับถือเจ้าไนล์เหมือนกัน ที่กรำศึกมาทั้งคืน มีแรงขึ้นเครื่องต่อตอนหกโมงเช้า...แล้วยังมีอารมณ์มาส่งข้อความเมาท์กับเขาอีก น่าจะต่อเครื่องพอดีแหละ เลยมีเวลา...

​ชายหนุ่มเข้าห้องน้ำ อาบน้ำให้สดชื่น สวมเสื้อยืดสีขาว กับกางเกงยืดห้าส่วนสีเขียวขี้ม้า ในวันพักผ่อนแบบนี้เขาชอบใส่อะไรสบายๆ อาจจะนอนเล่นดูซีรีส์ที่ชอบ เย็นๆ ค่อยไปต่อที่ยิม อยากออกกำลังแบบหนักๆ สักวันให้เหงื่อซ่ก เขาไม่ได้ไปยิมนานแค่ไหนแล้วนะ เทรนเนอร์ที่สนิทกันจนกลายเป็นเพื่อนดื่มเบียร์บ้างในวันหยุดจะว่างไหมวันนี้ เขาอยากผ่อนคลายบ้าง พักนี้มีแต่เรื่องให้ตึงหัวไปหมด

​เขาลงมาจากคอนโดเพราะอยากเดินดูของรับประทานในร้านสะดวกซื้อ จริงอย่างที่น้องสาวพูดคือฝีมือการทำอาหารของเขาไม่เอาไหน แต่เขาก็เป็นคนกินง่ายอยู่ง่าย และขี้เกียจคิดเมนูให้วุ่นวาย เคยชินกับการอยู่ที่บ้านมีอาหารอร่อยทุกมื้อกระมัง ขนาดไปเรียนต่างประเทศก็ยังมีอาแมว ที่ทำอาหารขุนทั้งเขาและน้องชายจนไม่เคยขาดเรื่องอาหารการกิน ปพนภัทรนั้นค่อนข้างจะซีเรียสเรื่องอาหารการกิน ต้องจัดเต็มต้องอร่อย แต่เขาเป็นคนยังไงก็ได้ พอมาอยู่คนเดียวแบบนี้ อาหารแช่แข็งจากร้านสะดวกซื้อคือทางออกทางหนึ่ง ที่เอาใส่ตู้เย็นไว้ หิวๆ ดึกๆ ก็เอามาอุ่นรับประทานอิ่มท้องก็จบมื้อ สะดวกสบายดี

​ร่างสูงเดินออกมาจากคอนโดหรู เดินเอื่อยๆ ข้ามถนนจากคอนโดไปยังฝั่งร้านสะดวกซื้อ ท่าทางของเขาดูสมาร์ตและเด่นมาก แม้จะสวมเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายธรรมดา คนที่มาเฝ้ารอคอยดักคอยเขาอยู่ตรงบริเวณกำแพงคอนโดเห็นเขาเข้าแทบจะร้องไชโย เมื่อเห็นว่าคนที่เธอหอบตาหนูมาเฝ้ารออย่างอดทนมาสองวันแล้วในที่สุดก็ได้เจอเสียที

​“ให้พรน้าด้วยนะ หนูป๊อบ สาธุ! ขอให้เรื่องหนนี้สำเร็จด้วยเทอญ”

หญิงสาวที่หอบหิ้วทารกไว้ในเป้อุ้ม ยกมือขึ้นไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ข้างหลังเธอหอบเป้หนึ่งใบ ข้างหน้าเป็นเป้อุ้มที่มีเด็กน้อยหน้าตาน่ารักกำลังหลับปุ๋ย เธอมีผมหยักศกยาวประบ่ายุ่งฟูเล็กน้อย มัดผมครึ่งศีรษะ สวมเสื้อยืดสีน้ำตาลและกางเกงยีนขาสั้น รองเท้าผ้าใบ

​เมื่อร่างสูงสง่านั้นเดินถือถุงพลาสติกสีไข่ไก่พะรุงพะรังกลับมาจากร้านสะดวกซื้อ ใจของหญิงสาวที่เฝ้ารอก็เต้นตุบๆ เมื่อเขาข้ามถนนกลับมา กำลังจะถึงประตูของคอนโด ร่างเพรียวเล็กก็วิ่งตุบๆ ไปดักหน้า ขวางเขาไว้ เล่นเอาปพนภพที่กำลังเดินอยู่ถึงกับหยุดแทบไม่ทันเมื่อถูกตัดหน้าในระยะประชิดแบบนั้น

​“เฮ้!”

เขาส่งเสียงออกมาอย่างตกใจ มือของทราวดีกำเข้าหากันแน่น เงยหน้าขึ้นมองสบตากับเขา ปากของเธอซีด หน้าของเธอกำลังเขียวเพราะความตื่นเต้น มือเย็นเท้าเย็นไปหมด ขณะที่เธอเอ่ยออกมาเสียงสั่น

​“คะ คุณชื่อปพนภพ วัชระโชติใช่ไหม?”

​“ใช่...”

คิ้วเข้มขมวด มองเธออย่างสงสัย มองกวาดหัวจรดเท้า มองเป้บรรจุทารกที่ห้อยอยู่ด้านหน้าของเธอ ใจของเขาเต้นแรง สังหรณ์ประหลาดดังก้องเตือนทันที

​หรือเรื่องที่เขาเคยคิดเกี่ยวกับน้องชาย...มันจะแจ็กพ็อตเข้าแล้วหว่า?

​“นี่คือลูกของ คะ คุณ ชะ...”

​จู่ๆ เสียงของเธอก็ขาดหาย คนตัวเล็กเซ คนตัวใหญ่กว่ามือไวมากทิ้งถุงที่ถืออยู่แล้วคว้าเธอไว้ก่อนที่เธอและเด็กน้อยจะตกกระทบพื้น

​แง้ๆๆ

​เสียงเด็กน้อยร้องจ้า เมื่อจู่ๆ ถูกกระตุกคว้าเข้าไปหากำแพงเนื้ออันแสนอุ่นนั่น ปพนภพถึงกับทำอะไรไม่ถูกไปชั่วคราว กับเรื่องอลม่านทั้งหมดนี่

​เขาแค่ลงมาซื้อของกิน

​ทำไมเขาต้องมาเจออะไรแบบนี้ในวันหยุดด้วยวะ!