8

ไนล์ไปตายที่ไหนล่ะวะ ตอบไลน์พี่ด่วน

​...

​

​โมโหน้องจนต้องส่งข้อความไปแบบนั้น ที่ปพนภัทรไม่ยอมตอบสักทีเขาเพียรถามไปทางอาแมวแล้วว่าติดต่อน้องชายได้ไหม อาของเขาบอกว่าปพนภัทรหายไปกับกองถ่าย เข้าไปในป่าลึก อาจจะไม่มีสัญญาณ เพราะไปดูโลเคชั่นในการถ่ายทำกันอีกหน

​ใจก็เป็นห่วงว่าหรือน้องจะเป็นอะไร แต่อาแมวบอกว่าไม่เป็นห่วงไปกับทีมมืออาชีพในการเดินป่า แต่อาจจะติดต่อไม่ได้ในระยะนี้ ถ้าเกิดว่ามีเรื่องด่วนอะไรให้สั่งไว้ได้ อา...เรื่องด่วนตอนนี้สั่งไว้ไม่ได้ ให้คนรู้มากก็ไม่ได้เสียด้วย

​เขาห่วงชื่อเสียงของน้องชายนั่นแหละ และกลัวว่าเรื่องมันจะยุ่งมากไปกว่านี้ ในเมื่อเด็กนั่นอยากจะได้แค่ค่าดูแล รักษาเด็ก...ไม่ได้อยากจะเรียกร้องวุ่นวายอะไรมากกว่านี้ เขาก็เห็นด้วยตามนั้นว่า ปพนภัทรควรมาตรวจดีเอ็นเอ ให้ค่าเสียหายไป มันจะได้จบๆ เพราะฝ่ายหญิงไม่ได้ดูรักชอบหมอนั่น เอาจริงๆ จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขาไม่ใช่น้องชาย วันไนท์...แล้วพลาด เดาได้ว่าแบบนั้นนั่นแหละ

​นึกถึงหล่อนแล้วก็โมโหนิดๆ ยัยหัวฟูไปทำอีท่าไหนถึงได้มีอะไรกันแบบไม่ป้องกันกับผู้ชาย จำหน้าเขาไม่ได้ จำได้แต่ชื่อ แล้วมาตู่เอาว่าเขาเป็นพ่อเด็ก คิดแล้วก็อยากจะจับเข่าคุยกับหล่อนสักวัน ว่าสิ่งที่คิดมันใช่หรือเปล่า เอาจริงๆ เขากับหล่อนไม่ได้คุยสาเหตุกันดีๆ ด้วยซ้ำ และหล่อนก็ยังเข้าใจผิดจนถึงตอนนี้ ว่าเขากับหล่อนมีอะไรกันแล้วมีตาหนู เขาไม่มีทางใช่ผู้ชายที่มีอะไรกับหล่อนแน่ๆ ไอ้คลิปที่หล่อนกล่าวอ้างว่ามีหลักฐานเด็ด ถ้าเห็นหน้าชัด มันก็พอจะเดาออกว่าเป็นหมอนั่นหรือว่าเขา...แต่คนไม่รู้จักก็อาจจะเข้าใจผิดได้บ้าง เพราะเขากับไนล์ หน้าตาคล้ายกันมาก จนมีคนทักว่าฝาแฝด รายละเอียดต่างกันเล็กน้อย ตรงไฝ และเขี้ยว สิ่งที่น้องชายเขามี แต่เขาไม่มีนอกนั้นก็ละม้ายคล้ายกันอยู่หรอก คนทักผิดก็เคย ฉะนั้น เขาก็เห็นใจหล่อนถ้าจะเข้าใจผิด

​กลัวว่าถ้าพ่อแม่รู้เรื่องหลานมันจะบานปลายน่ะสิ

​ตอนนี้ยัยณดาวรู้ ก็ดูท่าจะเริ่มมีเหตุของความบานปลายขึ้นมานิดๆ แล้ว

​นึกถึงยัยน้องตัวยุ่ง เขาเลยส่งไลน์หา เพราะไม่แน่ใจว่ายัยน้องจะว่างไหม...

​เป็นไงบ้างทางนั้น (ปพนภพ)

​กำลังรอผลตรวจละเอียดอีกหนค่ะ คุณพ่ออาจจะต้องผ่าตัดอาทิตย์หน้า ส่วนพี่ภัทรเรียบร้อยโรงเรียนโควิด หนูปลอดภัยไม่ติดค่ะ(จรัสดารินทร์)

​ไม่ต้องห่วงยัยหลาน พี่หาคนมาดูแลให้แล้ว(ปพนภพ)

​จริงสิ พี่ไนท์ ตกลงมันยังไงกันแน่อะเรื่องเมียพี่ลูกพี่ ถ้าสะดวกหนูจะโทรหาอีกทีนะคะ ตอนนี้ทางนี้วุ่นวายมาก จะคุยก็ไม่สะดวก มีเวลาหายใจแค่สองสามนาที (จรัสดารินทร์)

​มันก็ต้องคุยกันยาวแหละ แต่...อย่าเพิ่งบอกใครได้ไหม ยัยณดาว ถือว่าพี่ขอ…(ปพนภพ)

​หลานน้อยน่ารักมากนะคะพี่ไนท์ แกป่วยด้วยใช่ไหม หนูได้ยินที่น้องไทม์พูด เอ่อ...แม่เด็กก็น่ารักนะคะว่าไป รสนิยมพี่ไนท์นี่เรียกได้ว่าผิดคาดมาก(จรัสดารินทร์)

​เขายังไม่แน่นอนว่าเป็นลูกเมียพี่หรอก(ปพนภพ)

​อะไรกัน นอนมั่วจนจำไม่ได้เหรอ ทำไมเป็นคนแบบนี้(จรัสดารินทร์)

​พี่ไม่ใช่เจ้าไนล์... (ปพนภพ)

​นั่นสิเพราะเป็นพี่ไม่ใช่พี่ไนล์ หนูถึงตกใจมากไง จริงๆ ตอนเรียนมอ พี่ไนท์แซ่บกว่าพี่ไนล์เพิ่งมาซาตอนทำงานนี่หรอก (จรัสดารินทร์)

​ใส่ความ... (ปพนภพ)

​มีอะไรพิมพ์ไว้นะคะ เดี๋ยวหนูมาอ่าน สักบ่ายๆ หนูจะโทรหานะ ถ้าเกิดว่าทางนี้คลี่คลายแล้ว(จรัสดารินทร์)

​... (ปพนภพ)

​เขาถอนใจเมื่อละสายตาจากหน้าจอสมาร์ตโฟน ปพนภพเอนหลังกับเบาะหนังนุ่ม ประสานมือเข้าหากันอย่างเรียกสติ ตั้งสมาธิกับงานตรงหน้าก่อน...เคลียร์งานให้เสร็จแล้วอาจจะต้องลาพักร้อนยาวล่ะ มีเรื่องจะต้องจัดการมากมายเหลือเกิน น่าปวดหัวกว่างานอีกด้วย

​ปพนภพเลื่อนนิ้วไปที่หน้าจอโทรศัพท์ และติดต่อไปทางแชตข้อความหาใครบางคน ก่อนอื่น...เขาควรจะได้รู้จักเธอไว้บ้างยัยมหันตภัยตัวแสบเอ๊ย แต่เขาไม่อยากให้นักสืบลงลึกมาก เพราะกลัวจะไปแตะด้านมืดของน้องชายเข้า

​“พี่ไทม์วาดรูปสวยมาก”

วรดารินทร์ทำตาโต เด็กหญิงได้เพื่อนใหม่คือพี่ไทม์ และพี่แจม รวมถึงป้าน้อย และมีน้องป๊อบให้เล่นด้วย ที่นี่สนุกมาก...จนไม่อยากไปเรียนพิเศษแล้ว ตอนนี้พี่ไทม์กำลังสอนเธอวาดรูป เด็กหญิงวัยห้าขวบตกลงกับตัวเองว่า พี่ไทม์สอนเก่งกว่าครูแก้วที่โรงเรียนอีก

​“ของน้องดารินก็สวยค่ะ”

ทราวดีเอ่ยอย่างให้กำลังใจ พื้นฐานเธอชอบงานศิลปะ และทำมันได้ดี ส่วนหนึ่งที่เธอได้ทุนก็เพราะพรสวรรค์ทางนี้

​“พี่ไทม์วาดตุ๊กตาให้หนูเยอะๆ ได้ไหม หนูจะได้ระบายสี”

​“เอาแบบนี้ไหม เดี๋ยวพี่จะพาเล่นตุ๊กตากระดาษ น้องดารินเคยเล่นไหม?”

เด็กยุคนี้ไม่น่าจะได้เล่นอะไรแบบเธอเคยเล่น ยัยหนูสั่นหน้าทำตาโตเป็นประกายอย่างอยากรู้ ว่าสิ่งที่ทราวดีพูดคืออะไร

​เวลาเลื่อนไปเรื่อยๆ จนถึงเวลาเรียนของวรดารินทร์ ปพนภพกลับมาที่เพนท์เฮ้าส์หลานสาววิ่งไปกอดขาผู้เป็นลุง แล้วเงยหน้าขึ้นรายงานในทันที

​“วันนี้สนุกมากค่ะ น้องกินนมแล้วก็ตดปุ๋งออกมา ตอนหนูก้มลงจะจุ๊บ เหม็นมาก...แต่พี่ๆ ขำหนู ป้าน้อยหัวเราะจนน้ำตาไหลเลย...สักพักหนูก็ขำบ้าง น้องก็หัวเราะ แต่น้องไม่มีฟันมีแต่เหงือก พี่ไทม์สอนหนูให้วาดรูป พี่ไทม์วาดรูปสวยกว่าครูที่สอนหนูอีกนะคะลุงไนท์ พี่ไทม์ชวนหนูเล่นตุ๊กตากระดาษ ตอนนี้วาดรูปให้หนูอยู่ มีคนมาส่งเตียงเด็กให้น้อง หนูเป็นคนช่วยเลือกโมบายเด็กให้น้อง เป็นรูปปลาทะเลน่ารักมากๆ แล้วก็มีคนมาซ่อมตู้ปลาให้กับลุงไนท์ด้วยค่ะ แต่ยังไม่เสร็จ ช่างขอไปกินข้าวก่อน”

​เสียงรายงานแจ้วๆ ของหลานรัก ทำให้ชายหนุ่มยิ้มออกมาได้ เขาชะโงกหน้ามองหา ‘เด็ก’ ยัยหนูเห็นอาการของลุงไนท์ เลยกระตุกมือลุงเบาๆ พร้อมกับทำท่าจุ๊ปาก

​“ถ้าอยากไปดูน้อง ตอนนี้ห้ามค่ะ น้องกำลังจะนมนอน เราจะต้องชูว์”

​“พี่ไทม์อยู่กับน้องเหรอ?”

​“ค่ะ”

​“กินข้าวหรือยังครับ”

​“เรียบร้อยแล้วค่ะ ทั้งหมดเลย วันนี้เป็นปาร์ตี้พิซซา เอ่อ...หนูเป็นคนอยากกินเองแหละ ลุงไนท์อย่าไปฟ้องแม่จ๋านะคะ แม่จ๋าไม่ค่อยให้หนูกินพิซซาเว้นทำให้กินเอง กับกินที่ร้านย่าๆ”

​แกหมายถึงร้านของคุณย่าเสน่ห์จันทร์ที่หุ้นกับเหล่าอาๆ ทำร้านอาหารนั่นเอง จรัสดารินทร์ไม่ค่อยอยากให้ลูกสั่งอาหารสำเร็จรูป ที่ดันเป็นอาหารโปรดของแกเสียด้วย เวลาจะสั่งตามใจหลาน เลยต้องขอจรัสดารินทร์ก่อน อนุมัติมาถึงจะสั่งได้

​“เราก็ห้ามปูดล่ะ ว่าลุงเอาอะไรให้กินบ้าง ไม่งั้นลุงก็โดนแม่เราบ่นหูชาแน่ๆ ปะ ไปกันได้หรือยังคะ?”

​“ไปได้แล้วค่ะ”

​แกสะพายกระเป๋าเป้สีชมพูน่ารัก ห้อยด้วยตุ๊กตาคาปิบาร่าดุ๊กดิ๊ก เตรียมพร้อมจะไปกับคุณลุงสุดหล่อแล้ว

​ลุงจูงหลานออกไปจากเพนท์เฮ้าส์ไม่ได้เอ่ยทักทายใคร ทั้งที่ใจอยากจะแวะเข้าไปดู ไปถามอาการเธอสักหน่อย เขานั่งเฝ้ายัยหนูไปด้วย ทำงานไปด้วยในร้านกาแฟ ลังเลนิดหนึ่งก่อนจะเปิดไลน์...เขาเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะกดไปที่โปรไฟล์ของยัยตัวยุ่งแล้วแชตข้อความลงไป

​ซื้ออะไรมาบ้าง(ปพนภพ)

​ทำรายการไว้ทั้งหมดแล้วค่ะ ไม่อมเงินคุณหรอกค่ะ ขอเลขบัญชีได้ไหมคะ จะได้โอนที่เหลือคืน(ทราวดี)

​เก็บไว้นั่นแหละ เธอจะได้ดูแลพวกพี่เลี้ยง แล้วก็ซื้อของให้ตาหนู เอ่อ...แกชื่ออะไรนะ ป๊อบใช่ไหม เธอช่วยพิมพ์ชื่อนามสกุลจริงที่ใช้อยู่ตอนนี้ให้หน่อยสิ (ปพนภพ)

​ใช่ค่ะ แกชื่อป๊อบ ชื่อจริงแกคือ ปภัทรพล สุขธาจิต(ทราวดี)

​ฉันกำลังทำการโอนย้ายเคสให้แก เดี๋ยวจะพาทั้งเธอและตาหนูไปหาหมอพร้อมกัน แผลยังเจ็บอยู่ไหม(ปพนภพ)

​ไม่เจ็บแล้วค่ะ(ทราวดี)

​อยากจะซื้ออะไรให้แก ก็ตามสบาย รวมถึงตัวเธอด้วยนะ ไม่ต้องคิดมาก ฉันจดรายการไว้หมดแล้ว เธอได้ใช้หนี้ให้ฉันหมดทุกบาทแน่(ปพนภพ)

​ขอบคุณมากค่ะ(ทราวดี)

​เขาอมยิ้มเมื่อเห็นภาพในหัวว่าเธอจะทำหน้าแบบไหนเวลาเขาพูดอะไรแบบนี้ เขาสังเกตทุกหนนั่นแหละ เวลาเอ่ยเรื่องเงิน ทราวดีจะเก็บสีหน้าไม่อยู่ เผลอทำมองบนใส่เขา เธอเป็นคนหน้าตาธรรมดา มองไปเรื่อยๆ ดันมองไม่เบื่อ พูดกันทีไรก็ทำให้เขาตื่นเต้นมีอารมณ์ (โมโห) ได้ทุกหนอย่างไม่ค่อยมีคนทำได้มาก่อน

​จุดเด่นบนใบหน้าเล็กรูปหัวใจนั่น คือตากลมโตมีประกายวับๆ นั่น จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากอิ่มเต็ม รับกับเครื่องหน้า มองผาดก็น่ารักธรรมดา แต่มองพิศแล้วเพลินเจริญหูเจริญตา ทรงผมอันเป็นเอกลักษณ์นั่นอีก ผมของเธอหยักศกแต่เป็นลอนสวยตามธรรมชาติ มันทำให้เธอมีลุคเป็นสาวเซอร์ ดูเก๋ มีเสน่ห์ ไม่เหมือนใคร

เธอผอม...ผอมมากด้วย ไม่เหมือนผู้หญิงที่เพิ่งคลอดลูกใหม่ๆ เลยสักนิด อาจจะเพราะได้รับอาหารการกินที่ไม่ดีเท่าไหร่ เธอพูดว่าไม่มีนมให้ลูก ส่วนหนึ่งอาจจะเพราะแบบนี้ก็เป็นได้

​น้องเขาก็ทำบาปจริงๆ นะ

​เธอก็ช่างกระไรใช้ชีวิตประมาทมาก

​อยากจะจับเข่าคุยสักหน ว่าเกิดอะไรถึงได้ทำแบบนั้น เขาจะได้เข้าใจเธอมากขึ้น ปพนภพไม่อยากมองใครด้านเดียว เขาเป็นคนแบบนี้ ยิ่งมารับตำแหน่งสำคัญของครอบครัว เขาได้รับการสอนสั่งมาจากทั้งบิดา มารดา ป้าจ้อยและลุงปริ้นซ์ เกี่ยวกับเรื่องทัศนคติต่อมนุษย์ด้วยกัน การมองคน เล่ห์เหลี่ยมของคนเพราะปพนภพมีสิ่งนี้เด่นชัด ถึงได้รับเลือกไว้ใจ ให้มาทำตำแหน่งนี้ ยิ่งสูงก็ยิ่งหนาว คนที่รับมือได้ดีที่สุด คือเขา...ที่เป็นกัปตันคุมนาวาเรือธุรกิจของครอบครัว

​“ลุงไนท์ ลุงไนท์ขา ทำไมลุงไนท์นั่งยิ้ม หนูเรียกตั้งนานไม่ขานเลย”

เสียงเล็กๆ ดังขึ้นข้างตัว ทำให้คนที่อยู่ในภวังค์สะดุ้งเล็กน้อย เขากะพริบตา แล้วหันมามองหลานตัวน้อย ที่ยืนมองเขาพลางทำตาโตใส่

​“เรียนเสร็จแล้วหรือคะ?”

​“เรียบร้อยแล้วค่ะ”

​“ไปเล่นกันต่อไหม? เห็นหนูบอกว่าอยากเล่นที่สวนสนุก”

เขาหมายถึงสวนสนุกของเด็กในห้างสรรพสินค้า ที่เขาหมายตาไว้ว่า ยัยหลานสาวตัวเล็กน่าจะชอบ

​“ไม่ดีกว่าค่ะ ที่บ้านของลุงไนท์สนุกกว่า หนูอยากรีบกลับไปหาพี่ไทม์”

​“เย็นนี้อยากกินอะไรคะ?”

ตอนแรกกะจะพาหลานกินเย็นที่ห้างเลย เพราะตอนนี้ก็ห้าโมงเย็นแล้ว แต่...ตอนนี้บ้านเขามีสมาชิกเพิ่มขึ้นมาเยอะมาก กินข้าวคนเดียวบางทีก็เหงาๆ จากคนที่เคยอยู่กับครอบครัวใหญ่ พร้อมหน้าพร้อมตากันมาตลอดอย่างปพนภพ ที่เคยชินกับบรรยากาศแบบนั้นตั้งแต่เล็กจนโต

​“อยากกิน...หนูอยากกินสุกี้น้ำดำ เอาน้ำจิ้มไม่เผ็ดนะคะ ใส่พริกเม็ดเดียว”

​“จะมีใครทำน้ำจิ้มแบบที่หนูอยากกินได้ไหมนะ นอกจากแม่จ๋า”

เขารำพึง ยัยหนูหัวเราะก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงใส

​“แม่จ๋าปั่นน้ำจิ้มใส่ขวดมาด้วยแหละ น้ำจิ้มของหนูอยู่ในตู้เย็นของลุงไนท์ค่ะ แม่บอกว่าลุงไนท์ไม่ค่อยชอบทำกับข้าว ก็เลยจัดเซตชาบูมาไว้เผื่อเราสองคนเยอะแยะเลย มีน้ำจิ้มลุงไนท์ด้วยนะคะ”

​“ยัยน้องตัวยุ่ง”

นึกถึงน้องสาวแล้วก็ยิ้มนิดๆ จรัสดารินทร์เป็นยัยน้องเล็กจอมดูแล และวุ่นวายกับชีวิตของพี่ชายทั้งสองพอสมควร เนื่องจากถือสิทธิ์ของน้องสาว ต้องดูแลพี่ชายและพี่ๆ ทุกคน พอมีครอบครัวของตัวเอง ก็บุญของสามีของเธอและพ่อสามีโดยแท้ เพราะจรัสดารินทร์ช่วยดูแล จัดการได้ทุกอย่าง

​“งั้นเรากลับไปกินชาบูกัน ชวนพี่ๆ กินด้วยกันเลยดีไหมคะ? แบบนี้พวกของสดน่าจะไม่พอ ไปช่วยลุงไนท์เลือกในซุปเปอร์มาร์เก็ตดีกว่า หนูอยากกินไอติมไหมคะ? เย็นนี้ลุงอนุญาตเป็นพิเศษ”

ลุงมองตาหลานแล้วขยิบตาให้ เพราะวันนี้ให้หลานสาวรับประทานไอศกรีมไปแล้วหนึ่งรอบก่อนเข้าเรียนพิเศษ ปรกติแล้วขนมหวานจรัสดารินทร์จะอนุมัติแค่วันละไม่เกินหนึ่งมื้อ อีกมื้อคือผลไม้

​“อุ๊ย ได้หรือคะ?”

​“ได้สิคะ เราจะไม่บอกกับแม่จ๋าณดาว”

​“หนูอยากอยู่กับลุงไนท์ทุกวันเลย”

แกหัวเราะร่า สองลุงหลานจูงพากันไปแผนกซุปเปอร์เพื่อเลือกของสดไปเพิ่มเย็นนี้

​วันนี้มื้ออาหารเย็นของเขาไม่น่าจะเหงา น่าจะคึกคักมากๆ

​