สำรวจหน้างาน

เช้าวันต่อมา บรรยากาศภายในออฟฟิศของ บริษัท พีเอ็ม เซอร์วิส แอนด์ เอนจิเนียริ่ง จำกัด ดูคึกคักขึ้นมาถนัดตาเมื่อ ‘ตาร์’ สาวเซลล์ป้ายแดงวัยยี่สิบแปดปีเดินยิ้มร่าเข้ามาพร้อมกับสมุดโน้ตเล่มสำคัญที่เธอเกือบจะเอาชีวิตไปทิ้งเมื่อวันก่อน ความมั่นใจที่เคยหดหายไปเพราะโดนตวาดใส่สาย บัดนี้ถูกเติมเต็มด้วยรายชื่ออุปกรณ์และลายมือหวัด ๆ ของช่างหนุ่มรุ่นน้องจอมปากร้าย

ตาร์ไม่รอช้า เธอรีบดิ่งตรงไปยังแผนกวิศวกรรมบำรุงรักษาทันทีเพื่อยื่นสมุดโน้ตที่เขียนรายละเอียดพาร์ทอะไหล่ที่ ‘ปูน’ ต้องการให้กับ ‘พี่บี’ หัวหน้าทีมช่างเทคนิคผู้เชี่ยวชาญของบริษัท

“พี่บีคะ รบกวนช่วยเช็กพาร์ทตัวนี้ให้หน่อยค่ะ ลูกค้าโรงงานอาหารแช่แข็งมหาชัยต้องการด่วนที่สุดเพื่อเอาไปสแตนด์บายสำรองค่ะ เขาบอกว่ารุ่น ABB AF1650 ค่ะ” ตาร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงฉะฉาน มั่นใจเต็มร้อยว่าคราวนี้ออกเสียงเรียกชื่ออุปกรณ์ถูกทุกพยางค์แน่นอน

พี่บีรับสมุดโน้ตไปเพ่งมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วเงยหน้าขึ้นมามองเซลล์สาว “ตาร์... ไอ้รุ่นน่ะมันใช่ แต่อาการที่เขาเล่ามาว่าระบบบายพาสตู้ไฟไว้ชั่วคราวเนี่ย พี่ว่าช่างหน้างานเขาอาจจะโมดิฟายสายไปเยอะแล้วนะ ลำพังแค่ส่งอะไหล่ตัวนี้ไปอย่างเดียว ถ้าหน้างานจริงเขามีพาร์ทตัวอื่นที่ไหม้ร่วมด้วย หรือบอร์ดคอนโทรล Chiller สายสัญญาณขาดพ่วงซ้อนกันอยู่ พี่กลัวว่าเอาของไปส่งแล้วจะรันระบบไม่ได้อยู่ดีว่ะ”

ตาร์ชะงักไปเล็กน้อย “อ้าว... แล้วต้องทำยังไงคะพี่บี?”

“พี่ขอเข้าไปเช็กหน้างานจริงอีกทีดีกว่า เผื่อมีอุปกรณ์หรือพาร์ทเสริมที่ต้องใช้เพิ่มเติม จะได้จัดของไปทีเดียวไม่ให้เสียเที่ยว ฝ่ายซ่อมบำรุงที่นั่นเขาก็กำลังหน้าสิ่วหน้าขวานด้วยไม่ใช่เหรอ?” พี่บีเสนอแนะพลางส่งสมุดคืน “ตาร์ลองโทรนัดหมายหัวหน้าช่างฝั่งนั้นดูซิว่า ขอทีมช่างเราเข้าสำรวจหน้างาน (Site Survey) เช้านี้เลยได้ไหม”

“ได้ค่ะพี่บี!”

ตาร์รับคำอย่างกระตือรือร้น หัวใจเต้นตึกตักเมื่อต้องกดสายตรงเข้าเบอร์มือถือส่วนตัวของปูนที่เขาให้ไว้เมื่อวาน รอสายไม่นาน เสียงทุ้มเข้มนิ่งสนิทอันเป็นเอกลักษณ์ก็ดังขึ้น ตาร์แจ้งความประสงค์เรื่องการเข้าสำรวจหน้างานของทีมช่างทันที ซึ่งปูนที่กำลังกังวลเรื่องระบบรวนรอบสองอยู่ก็ตอบตกลงอย่างรวดเร็วและนัดหมายให้เข้ามาได้ในช่วงสายของวันนั้นเลย

เวลาสิบโมงตรง ณ โรงงานอาหารแช่แข็งมหาชัย

แดดเมืองไทยยามสายแผดเผาจนไอร้อนลอยขึ้นมาจากพื้นคอนกรีต ตาร์เดินตามหลังพี่บีและช่างเทคนิคอีกสองคนเข้ามายังบริเวณคลังสินค้าและอาคารเครื่องซ่อมบำรุง โดยมี ‘หัวหน้าปูน’ ในชุดหมีช่างสีเข้มและหมวกเซฟตี้สีขาวเดินออกมารับด้วยตัวเอง สายตาคมกริบของปูนกวาดมองทีมช่างของพีเอ็มเซอร์วิส ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ร่างระหงของยัยเซลล์รุ่นพี่

ปูนขมวดคิ้วทันทีเมื่อเห็นเครื่องแต่งกายของตาร์ วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตพอดีตัวกับกางเกงสแล็กก็จริง แต่รองเท้าที่ใส่กลับเป็นรองเท้าคัทชูส้นสูงประมาณสองนิ้ว ซึ่งดูไม่เข้ากับสภาพหน้างานโรงงานอุตสาหกรรมเลยแม้แต่น้อย

“โรงงานช่างซ่อมบำรุงนะครับคุณตาร์ ไม่ใช่ลานแคทวอล์กเดินแบบ” ปูนทักทายด้วยประโยคจิกกัดอันเป็นเอกลักษณ์จนตาร์แอบเบ้ปากใส่

“ฉันรีบไปหน่อยค่ะคุณปูน แล้วนี่มันก็ส้นเตี้ยสุดเท่าที่ฉันมีแล้วด้วย” ตาร์เถียงกลับข้าง ๆ คู ๆ เธอมั่นใจในตัวเองระดับหนึ่ง

“เอาเถอะครับ... เดินตามผมมาดี ๆ แล้วกัน ระวังพื้นด้วย ช่วงนี้ไลน์ผลิตกุ้งแช่แข็งของ ‘พี่สมชาย’ ฝ่ายผลิตเขากำลังเร่งเดินเครื่อง พื้นทางเดินไปห้อง Chiller มันอาจจะมีคราบน้ำลื่น ๆ แฉะ ๆ อยู่” ปูนเตือนเสียงเรียบ ก่อนจะหันไปผงกหัวให้พี่บี “สวัสดีครับพี่บี เดี๋ยวตามผมไปดูตู้ MDB ตัวหลักด้านนี้เลยครับ”

ทีมช่างและปูนเดินนำหน้าพูดคุยสืบหาอาการทางเทคนิคกันอย่างเคร่งเครียด ตาร์เดินรั้งท้ายสุด มือหนึ่งถือแฟ้มเอกสารและสมุดโน้ตคอยจดบันทึกข้อมูลตามที่ปูนเคยสั่งสอนไว้ว่าเซลล์ที่ดีต้องเก็บข้อมูลให้ครบ

ทว่าความกังวลระแวดระวังของเธอกลับไปลงอยู่กับตัวเลขในสมุดโน้ต จนลืมมองสภาพพื้นทางเดินเบื้องหน้า...

ในจังหวะที่กำลังจะก้าวข้ามท่อระบายน้ำขนาดย่อมที่เชื่อมระหว่างอาคาร ปลายส้นสูงสองนิ้วของตาร์ก็ดันไปขัดเข้ากับตะแกรงเหล็กเหลื่อมล้ำอย่างจัง ประกอบกับมีคราบน้ำเมือกปลาและน้ำแข็งละลายซึมอยู่บนพื้นคอนกรีต ส่งผลให้เท้าของเธอเสียหลักลื่นไถลทันที!

“วาย... ว้ายยย!”

ตาร์ร้องอุทานเสียงหลง ร่างทั้งร่างเอนหงายหลังเสียการทรงตัว สมุดโน้ตและแฟ้มเอกสารในมือหลุดลอยปลิวว่อนกลางอากาศ หญิงสาวหลับตาปี๋ด้วยความตระหนก เตรียมใจรับความเจ็บปวดจากการก้นกระแทกพื้นปูนแข็ง ๆ แน่นอนแล้ว

หมับ!

ทว่าความเจ็บปวดที่คาดไว้กลับมาไม่ถึง แรงดึงมหาศาลจากวงแขนแกร่งพุ่งเข้ามาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของเธอไว้ได้ทันท่วงที ก่อนที่ฝ่ามือหนาและหยาบกร้านตามประสาช่างจะตวัดยึดร่างของตาร์เอาไว้แน่นเพื่อพยุงไม่ให้ล้มลงไป

แม้ใบหน้าจะเฉียดเข้าใกล้แผงอกกว้างสีกรมท่าของปูน และกลิ่นน้ำมันเครื่องจาง ๆ จะลอยเข้ากระทบจมูก แต่ตาร์ที่ตั้งสติได้ก็ไม่ได้มีอาการหวั่นไหวหรือใจสั่นแม้แต่น้อย ในสมองของเธอมีแต่ความโล่งอกที่รอดตาย และพร้อมที่จะอ้าปากขอบคุณตามมารยาท

ทว่า... ยังไม่ทันที่ตาร์จะได้พูดอะไร ปูนก็ปล่อยมือออกจากแขนของเธอทันควัน ก่อนจะเบิกตาดุจัดและสับคำด่าใส่เธอทันที

“ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมคุณตาร์ว่านี่มันโรงงาน ไม่ใช่ห้างสรรพสินค้า!” ปูนพ่นลมหายใจออกประชดประชัน ใบหน้าคมคายดุดันระเบิดอารมณ์ฉุนเฉียวใส่ทันตา “ใส่ส้นสูงมาเดินในพื้นที่ซ่อมบำรุงเนี่ยนะ? ถ้าเมื่อกี้ผมคว้าแขนไว้ไม่ทัน หัวคุณฟาดขอบตะแกรงเหล็กขึ้นมา สัญญาคู่สัญญาอะไรนี่คงไม่ต้องเซ็นกันแล้วล่ะครับ ต้องส่งคุณไปเซ็นชื่อเข้าห้องไอซียูแทน! ความปลอดภัย (Safety) คือหัวใจอันดับหนึ่งของงานช่าง ถ้าเซลล์ของบริษัทซ่อมบำรุงยังดูแลตัวเองให้ปลอดภัยไม่ได้ แล้วผมจะมั่นใจให้พวกคุณมาดูแลตู้ไฟแรงสูงของโรงงานผมได้ยังไง? คราวหน้าคราวหลังถ้าจะมาหน้างาน กรุณาใส่รองเท้าผ้าใบหรือรองเท้าเซฟตี้มาด้วย ถ้าไม่มี... ก็ไม่ต้องมา ยืนรออยู่ข้างนอกออฟฟิศนู่น!”